ยอดมารดาหัวใจทระนง

หนิงเยี่ยนเอามีดงัดประตูเข้าไป ด้านในกลับไม่มีคนอยู่ เสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางก็ยังอยู่ พิสูจน์ได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้ยังไม่ออกจากบ้านไป

เพียงแค่....

เขาเป็นคนต่างถิ่นที่ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ แล้วเขาจะไปไหนได้ล่ะ?

รอต่อไปอีกพักหนึ่ง ลู่หานจางยังไม่กลับมา หนิงเยี่ยนจึงตัดสินใจว่าจะไม่รอแล้ว เธอพาเด็กสองคนกินข้าวเย็นพร้อมกัน

ตามปกติหลังอาหารเย็นหนิงเยี่ยนก็จะไปเดินวนที่รอบลานบ้านสัก 2-3 รอบ

‘แอ๊ดดด’

หนิงเยี่ยนหันไปมองที่ประตูใหญ่

ลู่หานจางเดินเข้ามาจากด้านนอก บนร่างกายมีกลิ่นสมุนไพรเต็มไปหมด

“ป่วยงั้นเหรอ?” หนิงเยี่ยนเอ่ยถามขึ้น

“เปล่าหรอก เจ้าไม่ต้องห่วง มีอะไรกินไหม?” ลู่หานจางตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเรียบเฉย

“มีสิ ท่านรอเดี๋ยวนึงนะ”

เดิมทีก็เหลือเกี๊ยวเอาไว้หน่อยนึง ถึงแม้จะเย็นแล้วแต่ใช้น้ำมันทอดหน่อยก็จะรสชาติดีเหมือนเดิม

แต่พอได้กลิ่นยาจากร่างกายของลู่หานจางแล้ว หนิงเยี่ยนก็ละทิ้งความคิดที่จะทอดเกี๊ยว ถ้าไม่สนใจก็คงจะแปลกไปหน่อย ทายาจนทั่วทั้งตัวแบบนี้ก็ต้องเป็นคนป่วยน่ะสิ คนป่วยไม่เหมาะที่จะกินอาหารมันเยิ้ม

หนิงเยี่ยนตอกไข่ใส่แป้งหนึ่งฟอง โรยเกลือลงไปเล็กน้อย ผสมแป้งแล้วจึงใช้ไม้คลึงแป้งจนเป็นแผ่น หั่นแป้งเป็นเส้น นำไปต้มในหม้อ สักพักก็นำออกมา

ผัดอาหารง่าย ๆ ออกมาสองอย่างแล้ววางลงไปบนเส้นหมี่ ยกเอาถ้วยไปวางไว้ต่อหน้าลู่หานจาง

“กินสิ!” 

“ลำบากแย่เลย”

“……”

ไม่ใช่ว่าควรจะพูดขอบคุณหรอกเหรอ? ลำบากแย่เลยคืออะไร? ไม่ใช่เมียเสียหน่อย หนิงเยี่ยนเอื้อมมือโอบกอดตัวเอง น่าจะคิดมากไปเอง! แอบมองผู้ชายที่กำลังกินข้าวอยู่ หนวดเคราที่คางเหมือนจะหายไปหน่อยนึง ลุกมาเมื่อเช้ายังดูหนามาก ๆ อยู่เลย

หนิงเยี่ยนเองก็ห้ามมือซน ๆ ไว้ไม่อยู่ เธออาศัยจังหวะที่ลู่หานจางกำลังกินอาหาร เอื้อมมือไปจับเคราของเขา แล้วออกแรงดึง เคราหย่อมเล็ก ๆ หลุดติดมือออกมาด้วย เคราหย่อมนั้นยังเอาเลือดติดออกมา กาวน้ำนี่คุณภาพดีจริง ๆ หนิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองลู่หานจาง มุมปากผุดรอยยิ้มที่เก้อเขินและไม่สุภาพออกมา

“ท่านไม่ได้น่าเกลียดจนออกไปพบใครไม่ได้ ทำไมต้องเอาเครามาติดปากไว้ด้วยล่ะ” 

“ไม่มีอะไร”

หลังจากเอามือลูบเคราบนคางที่แหว่งไปหย่อมหนึ่ง ลู่หานจางจึงยกชามเดินเข้าห้องไป

หนิงเยี่ยนลุกขึ้นตามไป พอถึงหน้าประตู ‘ปึ้ง!’ เสียงปิดประตูก็ดังกระแทกหน้า คนที่เดินนำหน้าปิดประตูใส่เธอ หนิงเยี่ยนสูดลมหายใจแล้วหมุนตัวเดินกลับไป....

นี่ไม่ใช่การดึงเคราออกมาหย่อมเดียวเหรอ? แค่มองก็รู้ว่าของปลอม ทำไมต้องโกรธด้วย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมคนบางคนถึงชอบติดหนวดปลอม มันเป็นงานอดิเรกแบบไหนกัน

เมื่อกลับไปถึงห้อง หนิงเยี่ยนก็นอนแผ่ลงไปเหมือนแผ่นแป้ง ทำไมถึงนอนไม่หลับกันนะ

หนิงเยี่ยนลุกขึ้น หยิบเอามีดตัดฟืนเข้าไปในป่าไผ่ ถึงอย่างไรก็นอนไม่หลับ งั้นก็ทำได้เพียงหาอะไรให้ตัวเองทำเสียหน่อย เธอลงมือตัดไม้ไผ่สองท่อนยกกลับบ้านไป นั่งทำบ้านหมาไม้ไผ่ให้เจ้าลูกหมาทิเบตที่อยู่ในบ้าน สายลมพัดมาเย็นสบาย กระบอกไม้ไผ่ที่เป็นปล้องกลวงที่เหลือ สมองของเธอก็คิดกลับไปถึงเครื่องยัดไส้กรอกในภพก่อน

หนิงเยี่ยนหยิบแท่งถ่านมาถือไว้ในมือ แล้ววาด ๆ เขียน ๆ ลงไปบนกระดาษ หลังจากวาดเสร็จก็มองไปที่แบบแปลนเครื่องยัดไส้แบบง่ายที่ตัวเองวาดขึ้น หนิงเยี่ยนเริ่มจากท่อนไม้และมีดแกะสลักไม้

งานฝีมือที่ใช้สิ่วทำขึ้น ไม่มีไม้บรรทัด หนิงเยี่ยนจึงทำได้เพียงเอาท่อนไม้มาทำเป็นอุปกรณ์วัดระยะและเอาของอ้างอิงอย่างอื่นมาเทียบดูขนาดความยาว ความยาวจึงพลาดไปไม่มาก

ตอนแรกที่ลงมือทำเครื่องยัดไส้เพียงเพราะนอนไม่หลับ แต่พอเริ่มลงมือไสไม้ ความคิดอยากนอนก็หายไป ในสมองมีแค่ความคิดเดียวคือจะทำเครื่องยัดไส้ออกมาให้ได้

เครื่องมือเป็นแบบเรียบง่ายดั้งเดิม การไสไม้จึงยากมาก ๆ แค่ไม่ระวังก็ไสไม้ออกเป็นหลุม ไม่เรียบ เธอวางไม้บรรทัดในมือลง กลับเข้าไปในห้องใช้หมึกดำกับเชือกทำเชือกตีเส้น ทำเครื่องหมายลงไปบนท่อนไม้ เมื่อมีเครื่องหมายแล้วเธอก็ไสไม้ต่อไป เมื่อทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ชิ้นส่วนที่ทำออกมาก็พร้อมใช้งาน

ชิ้นส่วนที่จำเป็นของเครื่องยัดไส้ทำออกมาเสร็จดี ตอนนี้ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว เงยหน้ามองขึ้นไปท้องฟ้าก็เริ่มไร้ดาว หนิงเยี่ยนเริ่มหาวออกมา

ในที่สุด....ก็ง่วงแล้ว

เพียงแต่ว่า จะนอนก็ต้องรอประกอบชิ้นส่วนเครื่องจักรเข้าด้วยกันก่อนแล้วค่อยนอน เธอก้มหน้าประกอบชิ้นส่วนขึ้นตามความทรงจำ เมื่อเครื่องยัดไส้เสร็จแล้ว หนิงเยี่ยนบิดขี้เกียจ หมุนตัวกลับเข้าห้อง ทันใดนั้นเธอชำเลืองตามอง ก็พบว่าหน้าต่างห้องของลู่หานจางไม่ได้ปิดไว้ หลังหน้าต่างก็มีคนคนหนึ่งยืนอยู่

“ไม่ง่วงเหรอ?” 

“ง่วงสิ จะไปนอนแล้ว”

“อ้อ!”

พอลู่หานจางตอบว่า ‘อ้อ’ บทสนทนาก็จบลง

หนิงเยี่ยนมองไปที่คางของลู่หานจาง หนวดเคราที่บางตาตอนนี้มันกลับมางอกอีกครั้งแล้ว....

พูดยากจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่หน้าตาดีขนาดนั้นแต่ไว้หนวดไว้เครา ให้เธอดูให้หายอยากเต็ม ๆ ตามันยากขนาดนั้นหรือไง?

หนิงเยี่ยนกลับไปที่ห้อง ขึ้นเตียงแล้วปิดเปลือกตาลง ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

หลังจากตื่นมาก็ยังเห็นแสงอาทิตย์ส่องผ่านกลุ่มเมฆรำไร หนิงเยี่ยนเดินออกมาลานบ้าน อยากไปที่ร้านขายเนื้อในหมู่บ้านซื้อเนื้อสักกิโลเพื่อลองเครื่องยัดไส้เครื่องใหม่ แต่หนิงหว่านที่ใส่ชุดกระโปรงรัดอกสีชมพูก็เดินเข้ามาที่นี่เสียก่อน

“หนิงเยี่ยน เจ้ารู้จักภรรยาของป๋ายจู่ปู้ที่อยู่ในเมืองเหรอ?” หนิงหว่านเอ่ยถาม

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านกันล่ะ”

หนิงเยี่ยนปิดประตูโดยไม่ลังเล เธอเดินกลับไปที่ครัว สับกระดูกแล้วเอาให้เจ้าหมาทิเบตที่อยู่ในบ้านหมา ได้ยินเสียงร้องหงิง ๆ ของเจ้าลูกหมา หนิงเยี่ยนก็เสียสมาธิ เจ้าหมาทิเบตตัวนี้ถูกเจ้าหนูน้อยโหย่วหยูเลี้ยงจนเสียหมา เชื่องเสียยิ่งกว่าแมว

ไม่เหมือนหมาพันธุ์ทิเบตเลยสักนิด หรือว่าเจ้าหมาตัวนี้ไม่ใช่หมาทิเบตกันนะ? หรือเธอจะดูผิดไปเอง? แต่เรื่องนี้ใช้เวลาแค่ชั่วครู่ชั่วยามยืนยันไม่ได้หรอก

“เปิดประตู เปิดประตู หนิงเยี่ยนออกมาเปิดประตูให้ข้า”

หนิงหว่านส่งเสียงเรียกอยู่นอกประตู หนิงเยี่ยนมองกลับออกไปดู แล้วพึมพำออกมา

“ยังไม่กลับไปอีกเหรอ?”

คนบ้านตระกูลหนิงต่างก็มีลักษณะพิเศษอย่างเดียวกันคือ จะไม่ยอมตื่นเช้าถ้าไม่ได้ประโยชน์ ตอนนี้หนิงหว่านมาที่นี่ หนิงเยี่ยนจึงอดคิดถึงป๋ายจู่ปู้ไม่ได้

แต่....

คนครัวของบ้านตระกูลป๋ายทำเมนูปลาหมึกได้จนคล่องแล้ว ทั้งยังทำให้เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณนายรอง ป๋ายจู่ปู้อาจจะให้หนิงหว่านมาหาเธอก็ได้? หรือเธออาจจะคิดมากไปเอง!

หนิงเยี่ยนไม่สนใจเสียงเคาะประตูที่ดังมาจากด้านนอก เธอเดินไปที่แปลงผัก มองดูต้นฝ้ายที่เติบโตได้ดี เธอก็รู้สึกสบายใจมาก

ถึงแม้ว่าต้นฝ้ายที่ปลูกจะมีไม่มาก แต่เห็นมันเติบโตได้ขนาดนี้ ก็นับว่าดีมากแล้ว รอจนฤดูใบไม้ผลิมาถึงก็เก็บดอกฝ้าย ปีหน้าก็มีเมล็ดพันธุ์เพิ่ม ถ้ามีฝ้ายก็จะทอผ้าฝ้ายได้ แล้วทำเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายได้........

อนาคตในจินตนาการนั้นดีเหลือเกิน หนิงเยี่ยนยกยิ้มลึกขึ้นเรื่อย ๆ เธอยกถังน้ำราดลงไปบนพื้นดิน เสียงที่ประตูด้านนอกค่อย ๆ เบาลงแล้ว

จนไม่ได้ยินเสียงของหนิงหว่านอีก หนิงเยี่ยนจึงลุกขึ้นบีบนวดไหล่ที่เมื่อยล้า เธอเปิดประตูแล้วไปยังร้านขายเนื้อ

“น้องหนิงเอาไส้ไปเยอะขนาดนี้ทำไมกัน? ของสิ่งนี้เอาไปทำอาหารลำบากมากเลยนะ” คนขายเนื้อเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ได้หน่า เอามากินนี่แหละ อ้อ..หลังจากนี้ถ้าฆ่าหมูแล้วเก็บไส้ไว้ให้ด้วยนะ ข้าจะเอาไปใช้ มีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น” หนิงเยี่ยนเอ่ย

“ตกลง หากเจ้าอยากได้ ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้า”

ถึงแม้คนขายเนื้อเป็นคนหยาบ ๆ แต่ก็รู้ได้ทันทีว่าหนิงเยี่ยนเอาไส้หมูไปต้องมีประโยชน์

หนิงเยี่ยนถือเนื้อออกมาจากร้านขายเนื้อ นัดกับคนขายเนื้อแล้วว่าหลังจากนี้ไส้อ่อนของหมูต้องเก็บไว้ให้เธอ จากนั้นหนิงเยี่ยนจึงถือเนื้อเดินกลับบ้านไป

เมื่อกลับไปถึงบ้าน หนิงเยี่ยนเห็นหนิงโหย่วหยูนั่งอยู่คนเดียวที่หน้าประตู เธอจึงเอ่ยถามขึ้น

“แล้วเป่าฉือล่ะ?”

“ถูกพ่อเขาเอากลับบ้านไปแล้ว! ท่านไม่ดีใจเหรอ?” 

“ก็ไม่น่ะสิ .... พ่อของเป่าฉือจะตีเขาไหมนะ?”

......คำถามของโหย่วหยู หนิงเยี่ยนตอบไม่ได้จริง ๆ โดยเนื้อแท้แล้วอู๋หวยซานเป็นคนแบบไหน หนิงเยี่ยนเองก็รู้ไม่มากนัก

“คิดมากขนาดนี้ทำไมกัน มาช่วยแม่มา”

หนิงเยี่ยนไม่ชอบล้างไส้ ไม่ชอบสักนิด กินไส้กรอกกับล้างไส้มันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน ในเมื่อเจ้าหนูทำใจเย็นไปเขียนและเรียนหนังสือไม่ได้ งั้นก็มาล้างไส้แล้วกัน

............