หลังจากวันนั้นวันที่ผมร้องไห้แล้วตื่นขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของไอ้เหี้ยเฮลดูๆ แล้วเหมือนกับว่ามันเปลี่ยนไปเป็คนละคนก็เพราะว่ามันไม่ได้แกล้งผมแรงๆเหมือนกับตอนแรกแล้ว
วันนั้นผมใมากที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วเจอมันนอนกอดผมอยู่ผมโวยวายต่างๆ นานาว่ามันขืนใจผมทั้งทุบทั้งตีสารพัดจนมันต้องสรรหาวิธีเหี้ยๆมาหยุดผมวิธีเหี้ยนั้นก็คือ..จับผมกดลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมตัวผมทันที -_-;;
ส่วนผมก็เงียบทันทีเลยนะสิใครมันจะไม่เงียบบ้างล่ะ แม่งเล่นซะล่อแหลมขนาดนั้นเหี้ยเอ๊ย!! พอผมเงียบมันก็พูดขึ้นมาทันทีว่า
‘หึ! เงียบทันทีเลยนะจะว่าไปพอมึงอยู่นิ่งๆ แบบนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะ ^^’ มันพูดแล้วก้มลงมาหาผมเรื่อยๆ
‘เหี้ย!! ไปห่างๆ กูเลยนะ!!’ ผมพูดพร้อมกับผลักมันออกไปแต่ว่าไอ้เหี้ยนี่มันตัวหนักฉิบหาย มึงจะตัวใหญ่ไปไหน? -_-;;
‘ฟังนะ กูไม่อยากมีอะไรกับคนนอนแข็งเป็ศพอย่างมึงหรอกเว้ย!! ถ้าจะทำอะไรกันนะมันต้องตอนที่มึงยังตื่นอยู่จำไว้’
ความจริงที่ผมได้รู้มันทำให้ผมถึงกับอยากจะออกไปะโข้างนอกระเบียงจริงๆเลยว่า กูยังจิ้นอยู่เว้ยยย!! ไปเลยทีเดียว ก็ดีที่มันยังไม่เหี้ยไปมากกว่านี้
นี่ก็ผ่านมาได้จะเกือบอาทิตย์แล้วมั้งที่ผมมาอยู่กับมันที่นี่่นี้รู้สึกว่ามันจะไม่ค่อยแกล้งผมมากเท่าไหร่แล้วไม่รู้ว่าทำไมหรือว่ามันกำลังมีแผนชั่วในใจอยู่กันแน่นะ?
ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้าคณะเพียงคนเดียวเพราะว่าไอ้เพื่อนรักพาสแม่งไม่รู้ไปมุดรูอยู่ที่ไหนนี่ผมไม่เห็นหน้ามันมาสองวันแล้วโทรไปก็ไม่ติดให้ตายดิสัส!! กูเป็ห่วงมึงนะเว้ย!! ไม่ไหวแล้ววันนี้เป็ไงเป็กันต้องรู้ให้ได้ว่ามันไปมุดรูอยู่ที่ไหน ><;;
ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของไอ้เหี้ยพาสเพื่อนรัก ความจริงก็ไม่ใช่บ้านมันจริงๆหรอก แต่ว่าเป็บ้านของป้ากับลุงของมันต่างหาก อย่าให้พูดถึงบ้านจริงๆของมันเลยเดี๋ยวมันจะยาววว!!
กริ๊ง!! กริ๊ง!!
เอ๊ะ!! ทำไมยังไม่มีคนมาเปิดประตูบ้านวะ?หรือว่าไม่มีคนอยู่บ้านกันผมยืนรออยู่สักพักหนึ่งแต่ก็ไม่มีวี่แววของใครที่มันจะมาเปิดประตูให้ผมก็เลยถือวิสาสะเดินเข้ามาเองซะเลยก็ประตูมันไม่ได้ล็อกนี่ (. .”)
ผมเดินเข้ามาได้แค่ไม่กี่ก้าวอยู่ๆพี่ดาร์กก็โผล่ออกมา ย้ากกก! ตกกะใจหมดเลย >_<
“อ้าว! คิสเองหรอกเหรอ -_-+” พี่ดาร์กยังคงพูดสีหน้าที่ตายด้านเอ๊ย! หน้าตายเหมือนเดิมไม่ว่าผมจะเจอเฮียแกกี่ครั้งแกก็ยังคงรักษาสีหน้าได้คงเส้นคงวาแบบนี้เสมอแหละ -_-+
“ดีฮะเฮียดาร์ก ^^ คือว่าผมมาหาไอ้พาสอ่ะโทรมาก็ไม่ติด” แปลกแฮะทำไมวันนี้เฮียดาร์กอยู่บ้านได้ล่ะปกติเห็นอยู่ที่คอนโดฯ ไม่ใช่เหรอวะ
“อ๋อ พาสมันไม่สบายน่ะโทษทีนะที่ทำให้เป็ห่วงพอดีพี่ลืมเลยไม่ได้โทรบอกเรา -_-+”
“อ๋อครับ ^^”
“เอ่อ คิสเดี๋ยวพี่จะออกไปเรียนพี่รบกวนเราช่วยดูเ้าพาสมันหน่อยได้ไหมไม่รู้เป็เหี้ยไรหนักหนาเห็นมันเอาแต่เก็บตัวเงียบคนเดียวถามก็ไม่ยอมตอบ”
“ครับเดี๋ยวผมจะดูแลมันเองเฮียไปเรียนเถอะครับ”
“อืม ฝากด้วยแล้วกัน -_-^” เฮียดาร์กพูดพร้อมกับเดินจากผมไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีผมว่านะถึงเฮียดาร์กจะเป็คนที่เ็าแต่แกก็เป็พี่ชายที่ดีมากๆ เลยนะ ><;;
เอาล่ะคราวนี้ถึงตาผมมั้งล่ะนะวันนี้ผมต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้เหี้ยพาสเพื่อนรักมันหายหัวไปไหนทำไมไม่ยอมไปเรียนแล้วมันเป็ไข้ทำไมมันถึงไม่บอกผม ทำไมมันถึงไม่รับสายผมนี่ผมกำลังจะเป็บ้าเพราะว่ามันคนเดียวเลยให้ตายสิ!!
ทำไม? มันถึงไม่บอกผมว่ามันกำลังทุกข์ใจเื่อะไรอยู่
ผมเดินขึ้นบันไดมาเรื่อยๆจนถึงห้องของมันผมไม่รอช้าเปิดประตูเข้าไปในห้องของมันทันทีแต่ภาพที่ผมกำลังเห็นมันทำให้ผมยืนนิ่งไปพักหนึ่งเพราะว่าภาพที่ผมเห็นคือไอ้พาสมันกำลังนั่งกอดหัวเข่าแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยคนสดใสร่าเริงและพูดมากอย่างมันอยู่นิ่งๆ แบบนี้ได้ไม่ถึงสิบนาทีแน่ๆแต่ว่าภาพที่ผมกำลังเห็นอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ตัวตนของมันเลยสักนิด...
ไม่ใช่มันจริงๆ ไอ้พาสที่ผมรู้จักมันไม่เป็แบบนี้...
“วู้!! เพื่อนพาสที่น่ารัก มึงกำลังคิดถึงกูอยู่ใช่ปะ ><;;” ผมเดินทำหน้าลั้ลลา พร้อมกับนั่งแหมะลงข้างๆ มันแต่ว่าไอ้พาสมันก็ไม่หันมามองผมสักนิด
เริ่มไม่ค่อยดีแล้วแหะ -_-+ แล้วตูจะทำยังไงอ่ะทีนี้อย่าเงียบดิวะ!!
“เอาล่ะบอกมาเลยว่าสองวันที่ผ่านมาทำไมถึงไม่บอกว่าไม่สบาย” ผมพูดพร้อมกับเอามือไปจับไหล่มันเมื่อเห็นว่ามันยังคงไม่สนใจผม
“จะบอกกูได้ยังว่าทำไมไม่ยอมโทรมาบอกว่าไม่สบายรู้ปะว่ากูเป็ห่วงมึงมากเลยนะเว้ยพาส”
“กูขอโทษ” เสียงที่มันพูดเบาหวิวอย่างกับลมพัดแต่ผมก็ยังได้ยินอยู่ดี
“เฮ้ย!! ไม่ต้องมาขอโทษหรอกแต่ทีหลังก็บอกบ้างไรบ้างก็ดีนะไม่ก็รับสายกูบ้างกูน่ะมีมึงเป็เพื่อนแค่คนเดียวนะพาส”
“อืม” มันครางในลำคอเหมือนกับว่ากำลังรับรู้สิ่งที่ผมพูดแต่ว่าสายตามันช่างเลื่อนลอยเหลือเกิน
“เออว่าแต่มึงไปทำอีกท่าไหนล่ะถึงไม่สบายหนักขนาดนี้ได้” ผมพูดพร้อมกับจ้องหน้ามันเพื่อรอคำตอบ
“เอ่อ...คือว่า...คิส...กู T_T” มันอ่ำอึ้งอยู่พักหนึ่งแล้วอยู่ๆน้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนก็ไหลออกมาจากตาของมันอย่างกับเขื่อนแตก
“เฮ้ย!! เป็ไรวะพาส ไม่ร้องนะ เอ่อ...กูไม่อยากรู้แล้วก็ได้ถ้ามึงไม่อยากบอก อย่าร้องไห้เลยนะ T^T” พอผมพูดจบพาสมันก็โผกอดผมแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักผมไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงก็ได้แต่ลูบหลังมันไปเรื่อยๆ
ให้ตายสิ!! ตอนนี้เพื่อนผมกำลังร้องไห้พาสคนเดิมที่ร่าเริงแจ่มใสไม่มีอีกแล้วผมว่าผมไม่ได้เห็นมันร้องไห้มานานแล้วนะ ครั้งสุดท้ายที่ผมจำได้พาสมันร้องไห้หนักก็เมื่อตอนที่พ่อกับแม่ของมันเสียไปแล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่เคยเห็นน้ำตามันอีกเลยมันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับมันแน่ๆบ้างอย่างที่ผมไม่รู้ แต่ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครทำมันให้ต้องเป็แบบนี้
หลังจากที่พาสมันร้องไห้ในอ้อมกอดผมจนเพลียแล้วก็หลับไปผมก็ลงมายังห้องครัวชั้นล่างทันทีเวลาตอนนี้ก็เย็นมากแล้วเมื่อกี้เฮียดาร์กก็โทรมาบอกผมว่าให้อยู่เป็เพื่อนพาสหน่อยเพราะว่าเขามีธุระต้องไปทำไม่รู้ว่าจะกลับมากี่โมง ผมก็เลยตอบตกลงไปเพราะว่าผมไม่อยากกลับไปแล้วเจอหน้าไอ้เฮลนั่น ชิ!! ถึงมันจะไม่ได้แกล้งผมแรงแล้วแต่มันก็จะคอยจิกกัดผมทุกเื่ได้ตลอดเมื่อมีโอกาส -_-+ นี่จึงเป็โอกาสอันดีที่ผมจะได้อยู่ห่างๆจากมันไม่เช่นนั้นผมคงนอนผวาอย่างเช่นทุกคืน >_<
30 นาทีผ่านไป...
ตอนนี้ข้าวต้มของไอ้เพื่อนรักผมเสร็จเป็ที่เรียบร้อยแล้วคงต้องขึ้นไปปลุกมันให้ลงมากินข้าวได้แล้วมั้ง
Rrrrrrrr
ใครมันโทรมาได้จังหวะอีกแล้ววะผมหยิบโทรศัพท์ที่ส่งเสียงเรียกเข้าขึ้นมาดูแต่ปรากฏว่าไม่มีชื่อมันเป็เบอร์ที่ผมไม่รู้จักด้วยแล้วใครล่ะวะที่โทรมา
“ฮัลโหล”
(“คิสอยู่ไหน!”) ทันทีที่ได้ยินเสียงจากปลายสายดังขึ้นผมก็รู้ได้เลยว่าคือเฮล
(“ทำไมยังไม่กลับ คิสมึงฟังกูอยู่หรือเปล่า”) ผมเงียบมันก็เลยรัวคำถามมาเป็ชุดให้ตายสิมันจะมากเกินไปแล้วนะ
“กูอยู่บ้านไอ้พาส”
(“มึงไปทำอะไรที่นั่นกลับบ้านได้แล้ว!!”)
“วันนี้กูจะค้างบ้านไอ้พาส”
(“ไม่ได้! มึงต้องกลับคอนโดฯเดี๋ยวนี้!!”) มันตะคอกใส่ผมโคตรจะดัง เหี้ยเอ๊ยหูกูจะแตกแล้วเนี่ย T^T
“ไม่กูจะนอนเป็เพื่อนไอ้พาสมันไม่สบายหนักกูเป็ห่วงมัน เพราะฉะนั้นกูไม่กลับ!!”
(“มึงเป็ห่วงมัน?”)
“ก็เออดิกูเป็ห่วงมัน” ผมยังคงยืนยันหนักแน่นเพราะว่าผมเป็ห่วงไอ้พาสจริงๆก็ดูสภาพของมันตอนนี้สิดูไม่ได้จริงๆ
(...)ปลายสายเงียบไปพักใหญ่จนผมจะกดวางสายอยู่แล้วแต่ว่ามันก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน
(“ถ้าเป็กู..มึงจะ...”)ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามากๆ จนผมแถบจะไม่ได้ยินอะไรอยู่แล้ว
“คิสทำอะไรอยู่?” พาสเดินลงมาจากบันไดแล้วเดินเข้ามาในห้องครัวทันที
“แค่นี้นะ!!” ผมรีบกดตัดสายทิ้งทันทีเสือกโผล่มาทำไมตอนนี้วะไอ้พาสแม่งคุยไม่รู้เื่เลย ><;;
“อ๋อทำข้าวต้มอยู่”
“แล้วเมื่อกี้คุยกับใครเหรอ?” พาสเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับมองหน้าผมด้วยความสงสัย
“อ๋อหม่าหมี้น่ะ”
“อื้อ แล้วนี่เฮียดาร์กไปแล้ววะ”
“เห็นบอกว่ามีธุระต้องรีบไปทำก็เลยให้กูมาอยู่เป็เพื่อนมึงไงอ่ะนี้ข้าวต้มกินซะจะได้กินยา” ผมพูดไปพร้อมกับตักข้าวต้มจากหม้อมาให้มัน
“คิสขอบใจนะที่มึงมาอยู่เป็เพื่อนกู^^”
“ก็มึงเป็เพื่อนกูนี่นาถ้ากูไม่รักมึงแล้วกูจะไปรักใครได้ล่ะ”
“อื้อ กูก็รักมึงเหมือนกัน” แล้วผมกับพาสก็นั่งกินข้าวต้มกันต่อไปตอนนี้ไอ้พาสคนเดิมของผมเริ่มจะกลับมาแล้ว แต่ที่ยังไม่กลับมาก็คือแววตาของมัน ผมรู้ว่าตอนนี้มันกำลังเสแสร้งตบตาผมว่ามันน่ะปกติดีแล้วแต่ว่ามันหลอกสายตาของผมไม่ได้หรอกเพราะว่าผมเห็นว่าแววตาของมันตอนนี้โคตรจะเศร้าเลยไม่ใช่แค่เศร้าอย่างเดียวนะแต่ว่ามันแฝงไปด้วยความเ็ปด้วย
1K
