ในวันเปิดภาคเรียน ทั้งสามพี่น้องก็ตื่นเช้ามาเตรียมตัวเข้าไปในเมือง เพื่อจะไปโรงเรียนอันชินเฉินที่เหมยอิงเรียนอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งโรงเรียนนี้ถือเป็โรงเรียนอันดับ 1 ของเมืองเจิ้งโจวนี้
"พี่เหมยอิง! เสร็จหรือยังคะจะสายแล้วนะเดี๋ยวไม่ทันขึ้นรถเข้าเมืองค่ะ เราต้องเดินไปขึ้นรถที่บ้านผู้ใหญ่บ้านนะคะ"
"จ้าๆ เรียบร้อยแล้ว ยังมีเวลาอีกตั้งมากไม่รู้จะรีบไปไหนกันตื่นเต้นใช่ไหมเนี่ยเรา"
"พี่รู้ได้ไง นี่หนูตื่นเต้นมากเลยเนี่ย"
"ได้ๆ งั้นก็ไปกันได้แล้ว คุณปู่ คุณย่าคุณอา อาสะใภ้ค่ะ พวกหนูไปกันก่อนนะคะ"
"ดูแลกันดีๆ นะลูก"
"พี่หลิวหยาง เดินมาเร็วๆ สิพี่เดินช้าอยู่นั่นแหละเป็ผู้ชายซะอย่าง" ลี่หลินพูดใส่พี่ชายเธอที่เดินช้าอย่างกับเต่าคาน
"รู้แล้วนะ"_"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ยังไงก็ต้องไปรอรถออกอีก"
เธอฟังสองพี่น้องหยอกล้อกันขนาดที่กำลังเดินไปขึ้นรถ ตอนนี้ครอบครัวเธอเพิ่งซื้อที่เพิ่มและกำลังจะสร้างบ้านใหม่ เพราะบ้านหลังเก่ามีแค่ 3 ห้องนอนนอนกันอยู่เป็ครอบครัวคุณปู่คุณย่า 1 ห้องครอบครัวของลี่หลิน 1 ห้อง และของเหมยอิง 1 ห้อง
เธอออกแบบบ้านใหม่มีแล้วแหละมีทั้งหมด 5 ห้องนอนมีห้องน้ำในตัวทุกห้อง 1 ห้องครัว 1 ห้องรับแขกและ 1 ห้องน้ำ แบบบ้านที่เธอออกแบบใช้งบประมาณอยู่ที่ 500 หยวน วันนี้เป็วันแรกที่เริ่มสร้างบ้านด้วยแหละ
"เห็นไหมพี่บอกแล้วว่ามีเวลาอีกมากไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้น" พี่หลิวหยางพูดขึ้นเมื่อมาถึงบ้านผู้ใหญ่แล้วต้องรออีก 1 เค่อ รถถึงจะออก
"อ้าวสามพี่น้องจะเข้าเมืองกันรึ" ผู้ใหญ่ลู่พูดขึ้นเมื่อเห็นสามพี่น้องเดินเข้ามารอขึ้นรถ
"ใช่ครับ พอดีวันนี้วันเปิดภาคเรียนของเหมยอิง และผมก็จะพาลี่หลินไปสมัครเรียนต่อมัธยมปลายด้วยครับ"
"ดีๆๆ แล้วอาหลิวไม่เรียนต่อด้วยรึ ที่บ้านก็มีเงินแล้วนี่ค้าขายได้กำไรดี ซื้อที่ทางเตรียมสร้างบ้านกันแล้ว น่าจะมีเวลาเรียนนะ"
"เรียนครับ แต่ผมจะขอสอบเทียบจบมัธยมปลายไปเลย รอเตรียมสอบเกาเข่าเข้ามหาลัยครับ"
"โอ้ดีแล้วถ้าเข้ามหาลัยได้เรียนจบมาจะได้มีงานดีๆ ทำ พ่อแม่ปู่ย่าเราจะได้สบายดีกันสักที"
เมื่อพวกเธอคุยกับผู้ใหญ่บ้านจบก็ถึงเวลารถออกพอดีพวกเธอนั่งรถใช้เวลา 2 เค่อ ก็ถึงในเมืองและเดินต่อไปอีก 1 เค่อก็ถึงโรงเรียน
ที่โรงเรียนคึกคักมากเนื่องจากเป็วันเปิดเทอมวันแรกผู้ปกครองส่วนใหญ่จะมาส่งลูกๆ หลานๆ ในวันนี้ส่วนเพื่อนที่ไม่เจอกันนานก็มีเื่อยากคุยกันเยอะแยะทำให้มีเสียงดังจอแจไปหมด
เธอเดินนำทั้งสองคนไปห้องพักครูเพื่อไปติดต่อเื่สมัครเรียนเข้ามัธยมปลายของลี่หลินและสอบเทียบจบม.ปลาย ของพี่ชายหลิวหยาง
"สวัสดีค่ะคุณครูหนูพาน้องสาวมาสมัครเข้าเรียนมัธยมปลายค่ะ ไม่ทราบว่าต้องทำอย่างไงบ้างคะ" เหมยอิงพูดขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องแล้วเห็นครูอยู่ 2 ท่านแต่เธอไม่รู้จักว่าทั้งสองชื่ออะไรเพราะเธอไม่มีความทรงจำของร่างนี้เลยมีแต่เนื้อหาในนิยายที่เธออ่านซึ่งไม่มีกล่าวถึง่เวลานี้
"สวัสดีจ๊ะ ถ้าจะสมัครเรียนที่โรงเรียนต้องมีการสอบเข้าก่อนนะถ้าสอบผ่านถึงจะสามารถเข้าเรียนได้จ้ะ และก็มีค่าเล่าเรียนภาคเรียนละ 10 หยวน"
"ได้ค่ะ หนูขอทดสอบเลยได้ไหมคะ" ลี่หลินพูดขึ้นเมื่อได้ฟังรายละเอียดเข้าใจแล้วและคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาสำหรับเธอก็เธอมีครูดีอย่างพี่เหมยอิง อัดความรู้มาเต็มหัวจะสอบไม่ผ่านได้ยังไงส่วนค่าเล่าเรียนก็ไม่มีปัญหา
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวครูพาเธอไปสอบที่ห้องด้านข้างนะจ๊ะตามครูมาได้เลย ส่วนเธอสองคนนั่งรออยู่ข้างนอกห้องนะ ใช้เวลาการทดสอบประมาณ 4 เค่อ พวกเธอไปเดินดูโรงเรียนหรือไปหาเพื่อนๆก่อนได้นะ"
"ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นหนูไปดูห้องเรียนหนูก่อนนะคะ พี่หลิวหยางจะไปกับเหมยไหมคะหรือจะนั่งรออยู่ที่นี่"
"พี่ไปด้วยดีกว่า จะได้ดูโรงเรียนที่น้องสองคนเรียนด้วย"หลิวหยางพูดขึ้นอย่างมั่นใจว่ายังไงน้องเธอก็สอบผ่านได้เรียนที่นี่แน่นอน
พวกเธอสองคนพากันเดินไปดูรอบๆโรงเรียนและห้องเรียนที่เธอจะเรียน ในระหว่างที่เธอเดินมาดูห้องเรียนไม่มีเพื่อนๆ คนไหนทักเธอเลยสักคนเธอจึงคิดว่าร่างนี้น่าจะไม่มีเพื่อนที่โรงเรียน เพราะเท่าที่ดูโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่จะเป็คนในเมืองที่เรียนอยู่ คนจากชนบทแทบไม่เห็นเลย
เมื่อสำรวจเสร็จแล้วพวกเธอก็เดินกลับไปห้องพักครูเพื่อไปรอลี่หลินที่สอบอยู่เมื่อเธอไปถึงก็เห็นว่าลี่หลินออกจากห้องสอบพอดีใช้เวลาสอบแค่ 2 เค่อเท่านั้น
"เป็ยังไงบ้างสอบได้ไหม" เธอถามขึ้นทั้งที่พอรู้คำตอบอยู่แล้วว่ายังไงจะก็สอบได้เพราะเธอสอนเองกับมือจะสอบไม่ผ่านได้ยังไง
"สบายมากค่ะพี่เหมย ข้อสอบง่ายกว่าแบบทดสอบที่พี่ให้หนูทำอีก ตอนนี้ครูกำลังตรวจคำตอบอยู่ค่ะเดี๋ยวพี่คอยดูนะถ้าหนูสอบได้เต็มพี่ต้องให้รางวัลหนูด้วย" เธอพูดขึ้นอย่างออดอ้อนตอนนี้เธอไม่กลัวพี่เหมยอิงแล้วออกจะรักมาก ตัวติดกันตลอดมากกว่าทุกคนในครอบครัวซะอีก เพราะพี่เหมยเก่งทุกอย่าง และเป็ศูนย์รวมของครอบครัวแล้ว
"เธอ จาง ลี่หลิน! เธอทำได้ยังไงเธอตอบถูกหมดทุกข้อได้คะแนนเต็ม เธอเก่งมาก" ครูจิ่นลี้พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น นานแล้วที่โรงเรียนเธอไม่มีนักเรียนเก่งขนาดนี้