ฉันกับดอลลี่กำลังเก็บของเพื่อจะไปทานอาหารเที่ยง
"เที่ยงนี้เรากินอะไรกันดี"
ยัยดอลลี่หันมาถามฉัน
"ไม่รู้วะ ถ้ามีอาหารตามสั่ง ฉันว่าฉันจะกินหมึกกระเทียมราดข้าว"
ฉันว่าก่อนจะหันไปมองดอลลี่ที่พยักหน้า
"ดีเลย ฉันอยากกินผัดซีอิ๊ว"
ว่าจบ ฉันกับดอลลี่ก็กอดคอพากันไปกินข้าวเที่ยง เมื่อถึงโรงอาหารฉันกับยัยดอลลี่เราเป่ายิงฉุบกันว่าใครแพ้ได้ไปซื้อข้าว ชนะเฝ้าโต๊ะ ปรากฏว่าฉันชนะ ยัยดอลลี่หน้าหงอยเดินไปซื้อข้าว ฉันนั่งมองรอบๆ สักพักมีคนเดินมาที่โต๊ะ ฉันจ้องมองผู้มาเยือนคนใหม่
"นั่งด้วยดิ"
ยัยทอมลูกครึ่งคนนั้นนั่นเองน่าเบื่อจริงๆ
"ที่นั่งมีตั้งเยอะ ตั้งแยะ มานั่งอะไรโต๊ะนี้"
ฉันถามเสียงดัง เออนั่นดิวะ ทำไมต้องมานั่งกะฉันฟ๊ะ!!
"ก็ไม่เห็นมันมีป้ายบอกนี่ว่าห้ามนั่ง ฉันก็เลยจะนั่ง"
พูดเสร็จอิทอมนั่งลงตรงหน้าฉันทันทีเลยจ้า แถมนั่งจ้องฉันอีกชิ๊ ฉันเชิดสิคะ ไอด๊อนแคร์
ยัยดอลลี่มาพอดี 2 มือนางถือจานข้าวเรา2คน ใต้แขนหนีบน้ำขวดนึงปากนางคาบหลอด2 อัน แหมยัยดอลลี่นี่เทพจริงๆ ขนมาครบ ฉันหยิบหลอดมาจากปากดอลลี่ ก่อนจะรับจานข้าว ดอลลี่นั่งลงข้างฉันและบ่นทันที
"คนเยอะจริงๆ กว่าจะได้ เห้อออ อ้าวหวัดดี เอ่อ ฟาเซียร์ใช่มะ?"
ยัยดอลลี่ถาม นางเพิ่งสังเกตอิทอมนั่นเอง
"ใช่ เราฟาเซียร์หรือเรียกเซียร์เฉยๆก็ได้"
ดอลลี่ยิ้มกว้าง
"เราดอลลี่นะ"
"เซียร์ อยู่นี่เอง เราตามหาตั้งนาน"
มีเสียงอีกคนดังขึ้น ฉันกับยัยดอลลี่หันไปมองพร้อมกัน ผู้หญิงคนนี้เธอรวบผมหางม้า ตากลมโตเป็ประกาย สวยสะดุดตามาก นางหันมายิ้มให้เราสองคนก่อนจะหันไปคุยกับฟาเซียร์
"ฉันนั่งด้วยนะ วันนี้แพรไม่มา ไม่มีเพื่อนนั่งด้วย"
ฟาเซียร์มองฉันก่อนจะหันไปยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น
"มานั่งข้างเราก็ได้พั้นซ์"
คนชื่อพั้นซ์เดินมานั่งตรงข้ามยัยดอลลี่ เถ่ออ กะจะนั่งกับยัยดอลลี่2คน เชอะดันมาเพิ่มอีก
"เป็อะไรยัยมีนา ข้าวไม่อร่อยหรอ ดูทำหน้า"
ยัยดอลลี่หันมาถามฉันที่นั่งเขี่ยข้าวเบะปาก
"ป่าว อร่อยดี"
ฉันสังเกตรอบโต๊ะรู้สึกคนจ้องมาที่โต๊ะฉันหลายคน แถมซุบซิบ อมยิ้ม หัวเราะคิกคัก และมองทางฟาเซียร์ ฉันเห็นยัยพั้นซ์เขี่ยข้าว
"พั้นซ์ ไม่กินมะเขือเทศทำไมไม่บอกป้านอมว่าไม่ใส่มะเขือเทศล่ะ เหลือทิ้งเสียดาย" ฟาเซียร์ถามขึ้น
"เราบอกไม่ทัน เออเซียร์ชอบนี่ มานี่เราป้อน"
พูดจบพั้นซ์ตักมะเขือเทศป้อนใส่ปากฟาเซียร์ที่ยิ้ม แหวะเลี่ยน ฉันเบือนหน้าหนี ขยาดเลสเบี้ยนจริงๆ มาสวีทตรงหน้าทำเอาฉันกินข้าวไม่ลง หยึ๊ยยย ขนลุก
"เอ้อ ดอลลี่ฉันอิ่มล่ะ"
ฉันวางช้อนส้อมลง ทุกคนมองฉัน
"แต่แกยังกินข้าวไม่หมดเลยนะ"
ยัยดอลลี่สำลักถาม
"ก็...ก็ฉันไม่ค่อยหิว ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน เดี๋ยวกลับมา"
พูดจบฉันรีบลุกพรวดและเตรียมจะจ้ำอ้าวเดิน ฟาเซียร์ลุกตาม และกระชากแขนฉัน
"เธอเป็อะไร ทำไมไม่กินข้าวให้หมด กินแค่คำ2คำ มันจะอิ่มอะไร ห๊ะ!"
!!! ห่านอิทะคอกใส่ฉัน
คนมองฉันกับอิทอมทั้งโรงอาหาร ดอลลี่กับพั้นซ์อ้าปากค้าง ตาค้าง มองฉันกับอิทอมสลับกัน ฉันสะบัดแขนทันที
"ปล่อยฉัน ฉันจะกินหมดหรือไม่หมด เกี่ยวอะไรกับเธออิทอม ห๊ะ!!"
ฉันสวนก่อนจะหันหลังเดินและวิ่งทันที คนบ้าอะไรวะ แค่ตูกินข้าวไม่หมดมาตะคอกใส่กูอีก ประสาท ปวดตับกับมัน
"มีนาหยุดนะ"
อิทอมตามฉันทันนางคว้าข้อมือฉัน
"ปล่อยนะเว้ย อิทอม"
ฉันพยายามแกะมือมันออก แต่โดนนางลากออกจากโรงอาหารไปยังห้องน้ำนางล็อกประตูห้องน้ำและปล่อยฉัน ก่อนจะเดินดูห้องน้ำทุกห้องเห็นไม่มีใครอยู่ นางก็เดินมาหาฉันที่ยืนพิงถูข้อมือตรงอ่างล้างหน้า เอามือสองข้างเท้าอ่างล้างหน้าค่อมตัวฉัน
"เห้ย จะทำไรอะอิทอม"
ฉันรีบเบือนหน้าหลบ เพราะหน้าฉันกับฟาเซียร์ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็น
"คำก็ทอม 2คำก็อิทอม ทอมแล้วไงวะ!!!"
ฟาเซียร์กระแทกเสียงใส่ฉัน จนฉันสะดุ้งสุดตัว
ฉันหันกลับไปจ้องหน้าและฉันก็เผลอสบตากับดวงตาที่เรียวดุมีเสน่ห์ ดวงตานี้เหมือนสะกดฉันให้นิ่ง เป็ครั้งแรกที่จ้องตาฟาเซียร์ระยะใกล้ขนาดนี้
"ไหนเธอบอกฉันสิ่ เธอหึงฉันกับพั้นซ์จนกินข้าวไม่ลงเลยรึ?"
เสียงฟาเซียร์ดึงสติฉันกลับมา
"หลงตัวเอง ใครหึงเธอ"
ฉันรีบสวน ฟาเซียร์หัวเราะ
"เธอนี่ก็มีเสน่ห์ของเธอนะ ฉันชอบเธอั้แ่วันแรกที่เห็น วันนี้วันที่สองที่ได้ใกล้ชิดเธอแบบนี้ ปกติฉันไม่ค่อยรู้สึกอะไรแปลกๆแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน เธอคนแรกที่ทำให้ใจฉันถวิลหา และคิดถึง เอาตรงๆ ฉันแทบไม่ได้จริงจังกับใคร คบนานสุดแค่2เดือน สั้นสุด ก็ 3 วัน "
ฉันหัวเราะหึหึ
"เธอมันเ้าชู้ไง ฉันไม่อยากนึกเลยผู้หญิงกับผู้หญิงเอากันยังไง"
ฟาเซียร์จ้องหน้าฉัน
"เธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรอ หรือเคยจูบผู้ชาย ?"
ฉันเอียงคอมองฟาเซียร์
"เห็นฉันง่ายขนาดนั้นเชียว ยากค่ะ ฉันเคยมีแฟนเป็ผู้ชายก็จริง แต่ฉันเต็มที่ก็แค่จับมือกัน กอดกันแค่นั้น ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น"
ฟาเซียร์ยังคงจ้องหน้าฉัน ที่จ้องหน้าตอบ
เอาอีกแล้ว ดูเหมือนฉันจะแพ้ดวงตาคู่นี้ มันดูมีเสน่ห์เหลือร้าย มันสะกดสายตาฉันใหัหยุดนิ่ง ไม่สามารถละสายตาได้เลย หัวใจที่เต้นรัวดังกับตีกลองหัวใจแทบจะละลาย หน้าอิทอมกำลังใกล้จะชิดหน้าฉันปลายจมูกเราชนกันแล้วว แต่เหมือนจะขยับตัวไม่ได้ ฉันรีบหลับตา ฉันจับมือตัวเองแนบหน้าอก บอกใจให้เต้นเบาๆ
อุ๊ป! ฉันเสียจูบแรกให้ผู้หญิง แอร๊ยย อิทอมยังคงจูบฉัน ดูดปากฉัน อ๊ายยย ฉันใจง่ายกับอิทอมนี่ได้ไง
~ มัล โด ออบ ซี ซา รัง งึล อัล เก ฮา โก
มัล โด ออบ ซี ซา รัง งึล เน เก ซู โก
ซูม กยอล รา นา โจ ชา นอล ทัม เก แฮ ดด โก อี รอค เค โท มัง กา นี กา ~
เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เออเราไม่ได้เปิดสั่นนี่น่า ฉันกับฟาเซียร์ผละออกจากกัน
ต่างคนต่างหลบตา ต่างคนต่างหน้าแดง ฉันรีบรับโทรศัพท์
[ มีนาแกอยู่ไหน ฉันรอแกที่โรงอาหารนานล่ะ จะเข้าเรียน่บ่ายแล้ว มีอะไรกะฟาเซียร์ป่าว เกิดอะไรขึ้น เขาทำอะไรแกมั้ย ]
พอฉันรับโทรศัพท์ปุ๊บแม่นางดอลลี่ รีบพูดและสอบถามยาวเหยียด
"ใจเย็นๆแก ฉันไม่เป็ไร ฉันแยกกะอิทอมนานแล้ว (ฉันเหลือบไปมองอิทอมที่ยืนก้มหน้าพิงอ่างล้างมือข้างฉัน มันเหลือบมองฉันด้วย) ฉันอยู่ในห้องน้ำกำลังจะไป เจอกันที่ห้องเรียนก็ได้ เดี๋ยวจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
[ เออๆ รีบตามมาล่ะกัน ]
แล้วยัยดอลลี่ก็ตัดสายไป ฉันเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะมองอิทอม แล้วหันหลังจะเดินไปคว้าลูกบิดประตูห้องน้ำ ฟาเซียร์รีบคว้าข้อมือฉัน
"ให้ฉันไปส่งมั้ย"
ฉันก้มมองมือที่จับข้อมือฉันพร้อมกับแกะมือนั้นออก
"ไม่ต้อง ฉันไปเองได้"
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่ง ใจฉันยังคงเต้นโครมๆ แล้วฉันก็คว้าลูกบิดเปิดประตูห้องน้ำและวิ่งออกไป
ฉันทำอะไรลงไป เสียจูบแรกให้อิทอม อึ๊ยยย เมื่อถึงห้องเรียน (ดีที่มาทัน) ฉันนั่งลงข้างยัยดอลลี่
"แกกะฟาเซียร์นี่ยังไง?"
ดอลลี่ถามฉันทันทีที่ฉันนั่งลง
"ไม่มีอะไร อย่ามาถามแบบนี้อีกนะ ฉันยิ่งไม่ชอบอิทอมอยู่"
ฉันตอบโดยไม่มองยัยดอลลี่ ดอลลี่ถอนหายใจ
"ก็ได้ ก็ได้ แต่ระวังนะ เกลียดอย่างไหน มักจะได้อย่างนั้นนะเว้ย"
ฉันนั่งนิ่ง ไม่มีทาง ไม่มีวัน เห้ออ ฉันคิดเื่นี้ตลอดบ่าย ไม่เป็อันเรียน เหตุการณ์ในห้องน้ำวนซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาคู่นั้น ยังคงลอยมาอยู่ในความคิด ฉันแพ้ดวงตาที่มีเสน่ห์ ชวนหลงไหล คู่นั้น ฉันเรียนรู้แล้วว่าจากนี้อย่าจ้องตาคู่นั้นนานจนเกินไปอีก เมื่องั้นจะทำอะไรไม่ถูกเลย เห้อ จากนี้ชีวิตฉันคนนี้จะดำเนินไปอย่างไรนะ
16K
