ทะลุเวลามาฟัดฮองเฮา
ตอน ตกหลุมรักฮองเฮา
ผู้คนนับพันกำลังมองมายังสาวสวยในชุดยิมนาสติกสีฟ้า กล้องนับสิบๆซูมเข้ามายังเรือนร่างเพรียวบาง
สองแขนเรียวยาวชูเหนือศรีษะ มือน้อยกำราวเหล็กไว้แน่นในสภาพเท้าชี้ฟ้า หัวพลิกลงล่าง
ใบหน้าเรียวเล็กคมขาวสะท้อนแสงไฟสปอร์ตไลท์วิ๊งค์วับ ริมฝีปากชมพูเรียวบางกระหยิ่มยิ้มอย่างร่าเริงใจ
"ฮิ ทำคะแนนนำสามรอบติด ยังไงก็แชมป์"
"งั้นเพิ่มท่าหมุนเกลียวไปอีกซักสองรอบจะเป็ไร"
ฟุ่บ! ๆ ๆ ร่างเพรียวเล็กหมุนติ้วๆรอบราวเหล็กก่อนจะพุ่งขึ้นสูง หนิงหนิงตีลังกาสามรอบก่อนจะหมุนเกลียวควงสว่านลงมา
จู่ๆเืก็เหวี่ยงขึ้นหัวจนตาพร่า แทนที่จะเอาเท้าลงมาบนเบาะเธอกลับพลิกกลับหัวกลับหาง
กร๊อบ! คือเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนโลกทั้งโลกจะมืดลงเหมือนไฟดับ
ตายแล้วเหรอ?
นี่เราหายใจอยู่รึเปล่านะ?
ถ้าตายแล้วทำไมยังใช้ความคิดได้ล่ะ?
มือน้อยลองโบกขยับไปมา รู้สึกเหมือนร่างกายขยับได้ เมื่อกระพริบตาก็พบว่าทุกอย่างมันแดงไปหมด
นี่ฉันเกิดใหม่แล้วรึ?
พรึ่บ! มือน้อยดึงผ้าปิดตาออก พบว่าตัวเองกำลังโดนมัดเอวติดเสาในวังโบราณแห่งหนึ่ง กลิ่นดอกไม้หอมตลบอบอวล
"อ้าว ทำไมเกิดมาตัวใหญ่แบบนี้" ปากชมพูขมุบขมิบขณะก้มมองร่างกายที่เพรียวบางในชุดจีนสีขาว
"เ้าจะยอมรับไหมว่าแอบวางยาพิษใส่ลูกของข้า"
เสียงดุดันของหญิงสาวช่างทรงพลังอำนาจ ทำให้อดหันไปมองไม่ได้
"สวยจัง" หนิงหนิงเอ่ยพลางกวาดสายตามองสตรีสูงศักดิ์ที่แต่งกายด้วยชุดจีนสีแดง มีลวดลายัเต็มไปหมด
ใบหน้าขาวด้วยแป้งหนา ริมฝีปากสีแดงเต็มอิ่ม หน้าผากนูนโหนกใบหน้ารีรูปไข่ ผมยาวเกล้าบนหัวปักด้วยปิ่นทองคำ
"เ้า ยังไงก็เ้า ทหาร ฟันคอนางซะ"
"ข้าแต่ฮองเฮา ถ้าเกิดบั่นคอนางเืจะท่วมพระตำหนักนะเพคะ" ขันทีแก่โค้งคำนับและเอ่ยปาก
"ฮะ ฮองเฮา" สาวน้อยเอ่ยขณะโดนมัดแน่นจนเอวกิ่ว
"ยังจะมาไขสือ เอาผ้าอุดปากนางให้ตายไปซะ เดี๋ยวนี้"
"เดี๋ยวสิคะ เอ๊ย! เพคะ ลูกของท่านอยู่ไหนรึ?"
"สามหาว พูดกับนางทำไมไม่ก้มหน้า" ทหารหญิงถือดาบง้างขึ้นเหนือหัวสาวน้อย
"ก็โดนมัดอยู่ จะให้ก้มได้ยังไง"
เพี๊ยะ! มือเรียวงามของสตรีมากอำนาจฟาดลงบนแก้มขาว โอ๊ย! ใบหน้าเรียวเล็กสะบัดหัน
"ท่านหญิง ข้อขอดูลูกท่านก่อนตายเถอะนะ"
"แฮ่ม! ฮองเฮา" ขันทีกระแอมเบา
"โน่นไง ไม่มีตาเหรอ" สาวสวยชี้ไปที่กองผ้า ในหีบทองพบว่าแมวสีสวาดกำลังนอนหายใจร่อแร่
"แมวเนี่ยนะ" หนิงหนิงอุทานลั่น
"สามหาว!" นางสนมร่างใหญ่ตวาดแล้วปรี่เข้ามาตบแก้มอีกข้าง
เพี๊ยะ! โอ๊ย!
"เดี๋ยว มันไม่ได้โดนยาพิษนี่ ต้องกินอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆเลย เอาไข่ดิบมาให้มันกินสิ ทำให้มันอ้วกออกมา"
"มันเหรอ" ฮองเฮาคนสวยยื่นหน้ามาหายใจรดสาวน้อย ลมร้อนที่พวยพ่นรดหน้าทำเอาเธอหน้าชายิ่งกว่าตอนโดนตบเสียอีก
ยิ่งมองใกล้ยิ่งพบว่าพี่สาวตรงหน้าสวยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ใบหน้ารีวาดเป็รูปไข่ ผิวเนียนละเอียดจนหาตำหนิไม่ได้
"องค์ชายเหมียวน่ะเ้าค่ะ ไม่โดนยาพิษหรอก ให้ข้าน้อยรักษานะ รับรองว่าหายแน่ๆ"
"เหลวไหล เมื่อคืนเ้าเข้ามาในห้องเป็คนสุดท้าย" ฮองเฮาถลึงตาโตขู่
"ก็ได้ ๆ ไหนๆข้าก็จะตายอีกแล้ว เห้อ!"
"ถ้าข้ารักษาองค์ชายเหมียวไม่ได้ข้าจะโดดน้ำตายต่อหน้าท่านเลยเอา นะพี่คนสวยขอร้องหละ ยังไงข้าก็หนีไม่พ้นกำมือท่านหรอก"
"ชิ! แก้มัดนาง แล้วไปหาไข่มา"
สิบนาทีต่อมา
แค่ก! ๆ ๆ เมี๊ยว!
แมวขนปุยสำลักไข่และลุกนั่งเงยหน้ามองฮองเฮา มันเดินกระเผลกมาเบียดสีข้างกับสาวน้อยร่างบางที่ตอกไข่ป้อนให้กับมันอย่างขอบคุณ
"เห็นไหมคะ ถ้าฉันทำร้ายองค์ชายแล้วเขาจะมาอ้อนฉันทำไมเพคะ"
"ครั้งนี้เ้ารอดตัวไปนะ" ฮองเฮาเอ่ยแล้วอุ้มลูกแมวขึ้นมากอด
ขันทีเดินมาก้มๆเงยๆ เอามือจับหน้าผากจับแก้มนางสนมตัวน้อย
"เดี๋ยวนะ เ้าไม่สบายรึเปล่า เสร็จจากนี้อย่าลืมแวะหาหมอหลวงหน่อยล่ะ"
"เปล่านี่ ข้าสบายดีกว่าเมื่อกี๊อีก" ขันทีเอ่ย
ตุบ! ๆ ๆ ฮองเฮาเดินมาข้างหลังแล้วยกเท้าเตะตูดน้อยที่งอนงาม "แต่เ้าพูดจนแปลกๆไปนะ กลัวจนสมองฝ่อไปเลยรึเปล่าล่ะ"
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ทั้งทหารหญิงและสนมหลายคนหัวเราะร่วน
"พอแล้ว ทุกคน ออกไป"
ฮองเฮาสั่ง แปะ! ๆ ๆ หลายชีวิตรีบเร่งฝีเท้าก้าวออกห้องบรรทมราวกับคำพูดของนางเป็คำศักดิ์สิทธิ์
ร่างสาวที่สูงศักดิ์ก้มลงข้างหลังและกระซิบหูสาวน้อยที่นั่งยองๆ
"ข้ารู้ว่าเ้าทำเพราะอิจฉาข้า"
ฟุ่บ! สาวน้อยลุกกลับหลังหัน ยืนเขย่งเท้าเอาหน้าดอมดมแป้งหอมบนใบหน้ารูปไข่
"เ้าเหมียวยังไม่หายดี คืนนี้ข้าขอนอนกับท่านนะ นะคะนะ จะได้รักษาองค์ชายไง"
"ออกไป" เสียงดุดัน
"องค์ชายเหมียวต้องกินยาบำรุง มีแต่ข้าที่รู้สูตร ข้าจะรีบทำมาให้ตอนก่อนนอนนะเพคะ"
หนิงหนิงเอ่ยแล้ววิ่งออกจากห้องบรรทมที่อยู่บนตำหนักสูงเลยยอดต้นไม้ใหญ่
พอมองลงมาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนในวังใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
"แล้ว ห้องของข้าอยู่ไหนกันนะ"
โครมม! ร่างน้อยล้มฟุบลงไปนอนตะแคงบนพื้น
96K
