EP.13 เอาตัวรอดสุดชีวิต 1
“จึ๊ๆ มาเป็เหยื่อล่อ น่าเสียดายจริงๆ !”
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของฮว๋าหวัน นายน้อยบุตรชายเ้าเมืองหยินซาน เขาหันกลับไปถามด้วยรอยยิ้มหื่นกระหายว่า “ท่านหัวหน้าตาเหยี่ยว หญิงงามผู้นี้…เป็ไปได้ไหมที่จะยกให้ข้าได้เชยชมก่อนที่…”
ตาเหยี่ยวที่กำลังเช็ดทำความสะอาดขวานศึกอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ย และสาปแช่งนายน้อยลามกผู้นี้อยู่ในใจ ทว่าเขายังคงรักษาน้ำเสียงที่แสดงความเคารพไว้ และพูดขึ้น “ที่นี่ใจกลางป่าสัตตะดารา สัตว์ิญญาระดับพันปีปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ นายน้อยเลิกคิดเื่อย่างว่า จะได้ไม่เกิดปัญหาเพิ่มเถอะ”
ฮว๋าหวันพูดด้วยความไม่พอใจ “ั์ตาเหยี่ยว ท่านพ่อข้าจ่ายเงินให้เ้าถึงสามพันเหรียญทอง เทียบไม่ได้กับหญิงชาวบ้านธรรมดาๆ เชียวหรือ!”
ั์ตาเหยี่ยวรู้สึกรำคาญกับพฤติกรรมของฮว๋าหวันเต็มทน “เดินทางกันต่อ ต้องไปให้ถึงเทือกเขาัครามก่อนรุ่งเช้า!”
“พวกเขาจะทำอะไร” ฉู่เหยารู้สึกตื่นกลัว
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไรหรอก”
หลินมู่อวี่รู้ว่าเขาจำต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ มิเช่นนั้นฉู่เหยาอาจจะสติแตกได้
ป่าสัตตะดารายามราตรี หนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก ตลอดทางมานี้ ั์ตาเหยี่ยวและทหารรับจ้างร่วมมือกันสังหารสัตว์ิญญาอายุสี่ร้อยปีได้หนึ่งตัว มันเป็หมาป่าสีครามระดับาาหมาป่า ที่บำเพ็ญจนมีศิลาิญญาแล้ว ถือเเ้าแห่งป่านี้ก็ว่าได้ แต่ตอนนี้มันถูกชำแหละออกเป็สี่ชิ้น และย่างจนแห้ง ไม่มีคราบเืติดแม้แต่น้อย ชิ้นส่วนทั้งสี่ถูกแบ่งแขวนไว้ด้านหลังม้าของทหารรับจ้างสี่นาย
ฮว๋าหวันยังไม่ตายใจ ไม่ยอมเลิกความคิดชั่วๆ กับฉู่เหยา ทว่าหลินมู่อวี่เฝ้าอยู่ข้างฉู่เหยาตลอด ไม่ให้ฮว๋าหวันมีโอกาส
ท้องฟ้าเริ่มสว่าง เทือกเขาที่คดเคี้ยวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เป็เทือกเขาัครามในตำนานจริงๆ ด้วย!
“ลูกพี่ พวกเรามาถึงแล้ว” ทหารรับจ้างผู้หนึ่งพูดขึ้น
ั์ตาเหยี่ยวลดขวานศึกลงจากบ่า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแห่งการต่อสู้ เขาพูดว่า “สี่วันก่อน มีพรานป่าเห็นพยัคฆ์กระหายเืลายทองสี่เส้นที่เทือกเขาัคราม เป็ที่รู้กันว่า เส้นลายสีทองแต่ละเส้นหมายถึงอายุหนึ่งพันปี พยัคฆ์กระหายเืตัวนี้มีอายุอย่างน้อยสี่พันปี แน่นอนว่าต้องมีศิลาิญญา และเมื่อสังหารมันได้ก็จะได้รับิญญาของมันด้วย ซึ่งเป็สิ่งที่นายน้อย้า”
ฮว๋าหวันดึงกระบี่เล่มยาวออกมาจากหลังม้า กระบี่แหลมคมถูกชักออกจากฝัก ส่องประกายเย็นะเื เป็กระบี่ชั้นยอด เขายิ้มและพูด “ท่านหัวหน้าั์ตาเหยี่ยววางแผนสังหารพยัคฆ์กระหายเือายุสี่พันปีตัวนี้อย่างไรหรือ”
ั์ตาเหยี่ยวตอบ “สัตว์ิญญาแต่ละตัวจะมีอาณาเขตของตัวเอง จะไม่ออกไปไหนไกล บริเวณนี้เป็อาณาเขตของมัน พยัคฆ์กระหายเืไวต่อกลิ่นคาวเืมาก สามารถได้กลิ่นคาวเืในระยะสิบลี้ ดังนั้นเราแค่ทำให้เหยื่อเืออก พยัคฆ์กระหายเืก็จะออกมาเอง”
ฮว๋าหวันอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ ใช้สายตาร้ายกาจมองหลินมู่อวี่ พูดขึ้น “มัดเ้าเด็กนี่ไว้ ข้าจะเอาเืมันออกมาเอง!”
“ไม่จำเป็”
ั์ตาเหยี่ยวพูดอย่างไม่แยแส “ข้าลงมือเองก็พอ”
ในไม่ช้าทั้งหลินมู่อวี่และฉู่เหยาถูกจับมัดไว้กับต้นไม้ใหญ่ เมื่อตาเหยี่ยวเดินตรงเข้ามาพร้อมขวานศึก ฉู่เหยากลัวจนร้องไห้ออกมา นางสบถ “ั์ตาเหยี่ยว ไอ้เดรัจฉาน เราไม่ได้แค้นเคืองกัน ทำไมเ้าต้องทำร้ายพวกข้าด้วย”
ั์ตาของหลินมู่อวี่กลับมีแววความเ็า พูดขึ้น “ั์ตาเหยี่ยว ถ้าวันนี้ข้าไม่ตาย งั้นคนที่ตายก็จะต้องเป็เ้า!”
“งั้นหรือ”
ั์ตาเหยี่ยวหัวเราะเย้ยหยัน “สาวน้อยฉู่เหยาผู้นี้ยังพอมีพลัง แต่เ้าล่ะ? ไอ้หนู เ้าเป็แค่ขยะที่ไร้ซึ่งพลัง ไม่มีแม้แต่ขอบเขตมนุษย์ชั้นที่หนึ่ง ขยะไร้ค่าอย่างเ้า ตายไปนั่นแหละดีแล้ว”
หลินมู่อวี่นิ่งไม่พูดจา
ั์ตาเหยี่ยวสะบัดขวานศึก หัวไหล่ของหลินมู่อวี่มีเืไหลออกมาเป็ทาง ฉู่เหยาใ น้ำตาไหลพรากมองหลินมู่อวี่ นางร้องไห้พูด “อาอวี่ เป็ความผิดข้าเอง ถ้าข้าไม่สอนวิธีการปรุงโอสถให้เ้า เ้าก็คงไม่ต้องมาเจออันตรายแบบนี้ อาอวี่ เป็ความผิดข้าเอง…”
หลินมู่อวี่อดกลั้นความเ็ปมหาศาล หันหน้าไปยิ้ม “พี่ฉู่เหยา พูดอะไรน่ะ ข้าไม่เสียใจ ไม่เป็ไรนะ ไม่เป็ไร”
ถึงจะพูดว่าไม่เป็ไร แต่หัวใจกลับเต้นแรง พยัคฆ์กระหายเืมาเพราะได้กลิ่นคาวเืจากตัวเขางั้นหรือ ถ้ามันมาจริง สัตว์ิญญาอายุสี่พันปี ตัวเขาเองไม่มีพลังอะไรเลย จะเอาชีวิตรอดยังไงเล่า
เมื่อเงยหน้ามองแผ่นหลังของั์ตาเหยี่ยว หลินมู่อวี่รู้สึกเกลียดชังคนชั่วผู้นี้อย่างพูดไม่ถูก ทหารรับจ้างพวกนี้ล้วนเป็เดรัจฉาน ที่เห็นชีวิตของมนุษย์ไม่มีค่า ความเย็นวาบปรากฏขึ้นที่ก้นบึ้งของหัวใจ โลกนี้มันจะโหดร้ายเกินไปหน่อยเสียแล้ว
ในตอนนี้เอง ฮว๋าหวันเดินเข้ามา มองหลินมู่อวี่ด้วยสายตาเ็า ก่อนจะพูดว่า “ไม่ว่าเ้าจะปรุงโอสถศิลานั้นด้วยตัวเ้าเองหรือไม่ ยังไงเสีย…วันนี้เ้าก็ต้องตายที่นี่ นักปรุงโอสถอายุน้อยอันดับหนึ่งของเมืองหยินซานจะต้องเป็ของข้าไปตลอดกาล ไม่ใช่ของเ้า!”
ที่แท้นี่ก็เป็สาเหตุแท้จริงที่ฮว๋าหวัน้าสังหารหลินมู่อวี่ เพื่อรักษาตำแหน่งนักปรุงโอสถอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยินซานของตนเองงั้นหรือ