อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

ตลอดทางที่ไปเมืองเรน่า หนิงเอ๋อ ปฎิบัติ กับหลงเซียนเป็๲อย่างดี ราวกับเขาเป็๲พระเ๽้าของเธอ ทั้งซักเสื้อผ้า เล่นโอฮาโอ้(เครื่องดนตรีชนิดหนึ่งคล้ายกีต้าร์แพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน) และให้ไออุ่น เวลาหลงเซียนหลับ

3 วันต่อมา หลงเซียน ก็ได้บรรลุถึงเมืองเรน่า สิ่งแรกที่เขาทำคือไปโรงเตี๊ยมที่เสวี่ยอู่ รอคอยเขาอยู่ โดยบอกให้หนิงเอ๋อ รอเขาอยู่ที่หน้าประตูเมือง ซึ่งตอนนี้รัฐบาลโปปุรอนมีนโยบายให้คู่รักเข้าประตูเมืองฟรี เพื่อเร่งผลิตทรัพยากรทหาร
หลงเซียน ก้าวเดินไปอย่างยิ้มแย้ม และคิดว่า เสวี่ยอู่ต้องประหลาดใจแน่ๆที่ได้เห็นเขา แต่ทว่า ตอนที่หลงเซียนไปถึงโรงเตี๊ยม เสวี่ยอู่ก็กำลังเกิดเรื่อง มีชายแปลกหน้ากำลังคว้าแขนของเธออยู่ ดูเหมือนจะเป็นคนรักเก่าของเสวี่ยอู่
" นี่เจ้าจำข้าไม่ได้รึไง ข้าเป็นคนรักของเจ้านะ เสวี่ยอู่ " ลั่นฟานอวิ๋น จับมือของเสวี่ยอู่แน่น และร้องไห้ออกมา ที่คนรักของเขา ลืมใบหน้าของเขาไปแล้ว และกล่าวต่อ
" เราเคยฝึกวิชาวงกช เหมันต์ด้วยกัน เจ้าจำไม่ได้เหรอ "
แต่เสวี่ยอู่ ก็สะบัดแขนของลั่นฟานอวิ๋นออก เมื่อเห็น หลงเซียนเดินเข้ามา และวิ่งไปหาหลงเซียน
" ท่านพี่ ท่านยังไม่ตาย ข้าคิดถึงท่านมากเลยรู้มั๊ย" เสวี่ยอู่พูดไม่พูดปล่าว เธอวิ่งเข้ามาโอบกอด หลงเซียน และจุมพิตไปที่แก้มซ้ายของเขา สร้างความโกรธแค้นให้กับ ลั่นฟานอวิ๋น เป็นอย่างมาก
" เจ้าทำอะไรเสวี่ยอู่ของข้า คิดจะแย่งเสวี่ยอู่ไปจากข้ารึไง " ลั่นฟานอวิ๋น เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อ ของหลงเซียนขึ้นมา
หลงเซียนจึงถาม ลั่นฟานอวิ๋น ว่าเขาคือใคร ลั่นฟานอวิ๋นจึงเล่าอดีตให้ฟัง
สมัยก่อนเขากับเสวี่ยอู่ เป็นคู่รักกัน และเคยสัญญาว่าจะแต่งงานกัน แต่ว่าวันหนึ่ง เธอได้รับภารกิจ ให้ไปฆ่าหลงเหลียน ซึ่งเป็นงานสุดท้ายของเธอ ก่อนจะวางมือจากยุทธภพ และกลับมาแต่งงานกับ ลั่นฟานอวิ๋น แต่ทว่า เมื่อ เสวี่ยอู่ จากไปปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมาย ข่าวคราวของเธอ ก็เงียบหายไป ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย
" ไม่เป็นความจริง เจ้าเงียบปากไปเลย " เสวี่ยอู่โกรธ จนหน้าแดง ที่ลั่นฟานอวิ๋น แอบอ้างเป็นคนรักของเธอ
" นี่เจ้าความจำเสื่อมเหรอ " ลั่นฟานอวิ๋นกล่าว และพยายามจะจูบเสวี่ยอู่ โดยใช้กำลังเพื่อฟื้นความทรงจำให้กับเธอ เขาคิดว่าถ้าเขาได้จูบกับเสวี่ยอู่อีกครั้ง เธอจะจำเขาได้
เพี๊ยะ เสียงตบหน้า ลั่นฟานอวิ๋น ดังขึ้น กลางตลาด และ เสวี่ยอู่ ก็ร้องไห้ออกมา แล้ววิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลงเซียน แล้วกล่าวว่า
"คนรักของข้า มีแต่ท่านพี่หลงเซียนเท่านั้น เรื่องที่เจ้าพูดมา มันเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด " เสวี่ยอู่กล่าวเช่นนั้น เพื่อให้ ลั่นฟานอวิ๋น ตัดใจจากเธอ
" เสวี่ยอู่ เธอป่วยอยู่ น่ะ อย่าหาว่าข้า แย่งเสวี่ยอู่จากเจ้าเลย " หลงเซียนกล่าว และมองหน้าเสวี่ยอู่ ที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอดูสับสนมาก เธอยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
" แกต้องชดใช้ให้กับเรื่องนี้ หลงเซียน ฝากไว้ก่อนเถอะ " ลั่นฟานอวิ๋นกล่าว ก่อนจะเอามือลูบบริเวณที่ถูกเสวี่ยอู่ตบ ทั้งน้ำตา เขาคับแค้นที่กว่าจะหาคนรักของตัวเองเจอ เธอก็ตกเป็นของคนอื่นแล้ว
ย้ากกกกกกกกก ตูมมมม! ลั่นฟานอวิ๋น ฟาดฝ่ามือ ไปบนโต๊ะ เพื่อระบายความโกรธ เขาสัญญากับตัวเองว่าชาตินี้ จะต้องฆ่า หลงเซียน และแย่ง เสวี่ยอู่ คืนมาให้ได้ ก่อนจะจากไป
" เสวี่ยอู่ เจ้าไม่รู้จักผู้ชายคนนี้จริงๆเหรอ " หลงเซียนถาม แต่เสวี่ยอู่ ไม่ตอบ ถึงใบหน้าของ ลั่นฟานอวิ๋นจะคลับคล้านคลับคลากับใครบางคนแต่เธอก็จำมันไม่ได้
" อย่าไปสนใจเลยค่ะ ท่านพี่ ตอนนี้เรารีบไปหาทุกคนกัน ทุกคนเป็นห่วงท่านกันมาก " เสวี่ยอู่ตอบ และพาหลงเซียน ไปที่ตระกูลต๊กโกว ซึ่ง ต๊กโกวหงส์ ตอนนี้กำลังทำบุญขึ้นบ้านใหม่อยู่ แต่เมื่อเธอ เห็นหลงเซียน เดินเข้ามา น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา
" ไป่หลิน อิ๋งอิ๋ง จื่อโม่ ท่านพี่กลับมาแล้ว " ต๊กโกวหงส์เรียกทุกคนที่มาทำบุญขึ้นบ้านใหม่ในวันนี้ให้รีบวิ่งไปดู หลงเซียน และเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากบรรดาเมียๆ ด้วยการถูกพวกเธอหอมคนละฟอด
หลงเซียน ได้พูดเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นตลอด 1ปี กับบรรดาเมียๆ และฝากต๊กโกวหงส์ ไปรับหนิงเอ๋อ มาอยู่ที่บ้านด้วย ซึ่ง ต๊กโกวหงส์ ก็รับปาก ในขณะที่โจวจื่อโม่ ทวงสัญญา เรื่องที่ว่า หลงเซียน จะต้องเข้างานแต่งงานกับตน แต่หลงเซียน กลับรู้สึกไม่สบาย จึงขอตัวปลีก วิเเวก เข้าไปในห้อง โดยไม่ให้ใครตามมา
วูมมมม! เสียงบางอย่างดังอยู่ทั่วห้องของหลงเซียนและภาพเหตุการณฺ์ดาวตกพุ่งชนเขาก็ปรากฏขึ้นอีกรอบในมโนความคิด เขาเริ่มมองไปที่เพดานและเผลอ วูบไป เมื่อเขาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในมิติมายา ของโลกเซียนแล้ว
เขาค่อยๆย่างก้าวช้าๆ และเห็น อักขระเทพ ลอยอยู่เหนือท้องฟ้า เขียนว่า วังอสูรเทพฟ้า เมื่อหลงเซียน กล่าวคำพูดออกมาเบาๆ ว่า อสูรเทพฟ้า ก็ปรากฏ วังขนาดใหญ่ตรงหน้า แค่หลงเซียนยืนอยู่ข้างนอก ก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ เขาจึงค่อยๆ เดินเข้าไปในวัง
ที่นั่นมีศิลาจารึก อยู่ตรงกลางห้อง เมื่อหลงเซียนเข้าไป อ่านอักขระ เหล่านั้น เขาถึงกับต้องตกใจ เพราะมันเป็นลายมือ ของ อสูรเทพฟ้ารุ่นก่อน จอมอสูร ฮาเดลนั่นเอง
ข้างในศิลาจารึก เขียนข้อความดังนี้
ข้านึกแล้วเจ้าต้องอ่าน... วะ ฮะ ฮะ ฮ่า ข้าจะบอกเจ้าว่า ผุ้ที่เข้ามาในวังนี้ และได้อ่านข้อความนี้ ก็คือผุ้สืบทอดของข้า อสูรเทพฟ้า ฮาเดล และข้ามีของขวัญจะมอบให้กับเจ้า ลองมองไปทางซ้ายสิ...
เมื่อ หลงเซียน มองไปทางซ้าย ก็พบ ดาบอยู่ 4 เล่ม ซึ่งดาบแต่ละเล่มก็งดงามเป็นอย่างมาก ยกเว้นดาบเล่มสุดท้าย ใช่แล้ว มันเป็นเพียงดาบไม้ธรรมด๊าธรรมดาที่ทำจากกิ่งไม้หอมยูเรียเท่านั้น ข้างๆ มีอักขระเขียนว่า เจ้าสามารถเอาดาบไปได้เพียง 1 เล่ม เท่านั้น
...ท่านผุ้อาวุโส ฮาเดล คงล้อข้าเล่นกระมัง
หลงเซียนไม่คิดอะไรมาก เขาหยิบดาบไม้ ที่ดูธรรมด๊าธรรมดา เล่มนั้นทันที พลันเมื่อแตะดาบไม้ยูเรีย พลังลมปราณจากทั่วสารทิศ ก็เข้ามาสู่ร่างของหลงเซียน หลงเซียน จึงค่อยๆนั่งลง นั่งขัดสมาธิ
ปัง! ปัง! ปัง!
ผ่านไป 3 ชั่วยาม หลงเซียน จึงได้รวบรวมพลังลมปราณทั้งหมดไปหยั่งจุดตันเถียน และบรรลุ พลังขั้นจอมปราชญ์ ขั้นที่ 1 เขาค่อยๆ เอ่ยคาถาออกมา โดยรวมพลังลมปราณทั้งหมดเอาไว้
" จงเบ่งบาน วงกชเหมันต์ " หลงเซียนกล่าวด้วยเสียงกังวาล เพียงแค่นั้น พลังทั้งหมดก็พุ่งเข้าใส่ศิลาจารึกจนมันแตกออก ปรากฏ อักขระเคล็ดวิชา กายามังกรทอง ลอยอยู่ บนพื้น หลงเซียนจึงรีบจดจำพวกมันในทันที แม้ข้อความบางส่วนจะถุกปิดบังไว้ ด้วยเวทย์บางอย่างก็เถอะ แต่หลงเซียน ยังคงอ่านได้ 9 ใน 10 ส่วน และเริ่มทำท่าตามรูปภาพที่สลักไว้ ในไม่ช้าเขาก็สำเร็จ เคล็ดวิชากายามังกร
...ข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้งเมื่อข้า สำเร็จขั้น มหาปราชญ์ ที่เป็นขั้นสุดยอดของมนุษย์แล้ว หลงเซียนคิดเช่นนั้น แล้วกลับไปนั่งสมาธิอีกครั้ง และมาตื่นในห้องของต๊กโกวหงส์
" ท่านพี่ ท่านตื่นแล้วเหรอ "
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป