เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 44 ทั้งเจ็บใจและโกรธ

        กงเจ๋ออวี้หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ลองดูว่านายจะมีความสามารถขนาดนั้นหรือเปล่า!"

        พูดจบ เขาก็ยกขาเตะหานเกาอี้ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะจูงมือจวีซือหนาน เดินเข้าไปในลิฟต์

        ภายในลิฟต์

        จวีซือหนานรั้งสูทของตัวเองให้แน่นขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของกงเจ๋ออวี้ด้วยความหวาดกลัว "กงเจ๋ออวี้ ขอบคุณนะ..."

        วันนี้ถ้าไม่ได้เขามาช่วยไว้ เธอก็ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

        กงเจ๋ออวี้มองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ไม่ได้พูดอะไร จวีซือหนานไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดูโกรธมากมายขนาดนั้น และไม่กล้าเอ่ยถาม ทั้งสองคนต่างเงียบกันไปจนกระทั่งใกล้จะถึงชั้นหนึ่ง จวีซือหนานจึงนึกขึ้นได้และถามว่า "นี่… คุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า"

        กงเจ๋ออวี้ก้มหน้าลงมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะพูดเสียงหนักแน่น "ทำไม? ฉันมารบกวนเธอหรือไง"

        จวีซือหนาน กอดแขนตัวเองไว้แน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดเสียงอู้อี้ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..."

        กงเจ๋ออวี้ยกมือคลายเนกไทของตัวเอง เขารู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูกเพราะคำพูดของหานเกาอี้

        ติ๊ง!

        ประตูลิฟต์เปิดออก

        กงเจ๋ออวี้คว้าข้อมือของจวีซือหนานเดินไปที่รถ ก่อนจะผลักเธอเข้าไป แล้วนั่งประจำที่คนขับโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        จวีซือหนานกอดแขนตัวเองแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วพูดเสียงแหบพร่า "ขอบคุณนะ ถ้าคุณไม่มา ฉัน… ฉันไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."

        พูดจบ ดวงตาคู่สวยก็รื้นไปด้วยน้ำตาหน่วยใหญ่!

        กงเจ๋ออวี้มองมาที่จวีซือหนานด้วยดวงตาเฉียบคม แล้วพูดเสียงเย็นชา "ถูกรังแกแล้วยังไม่โทรหาฉัน เธอไม่มีสมองหรือไง"

        "…"

        จวีซือหนาน ไม่คิดว่าเขาจะโกรธขนาดนี้!

        "เธอกลับมาได้ยังไง"

        เสียงเย็นเยียบของกงเจ๋ออวี้ดังขึ้นอีกครั้ง

        จวีซือหนานหันหน้าไปทางหน้าต่าง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "เดินกลับมา"

        ใบหน้าของกงเจ๋ออวี้ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ เขาถามขึ้นมาอีกครั้ง "ถึงขนาดเดินกลับมาเองยังไม่ยอมโทรมาขอโทษ รีบกลับมาหาแฟนเก่าขนาดนั้นเลยหรือไง"

        "ฉัน…"

        ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของจวีซือหนานมีความโกรธผุดขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันไม่ได้… ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าหานเกาอี้จะอยู่ที่นี่"

        มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยังไม่ยอมแพ้นี่แล้ว ความโกรธบนใบหน้าของกงเจ๋ออวี้ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

        ถึงแม้จะเจ็บใจ แต่เขากลับโกรธหญิงสาวคนนี้ที่ไม่พึ่งพาเขาเลยสักนิด…

        กงเจ๋ออวี้ขมวดคิ้ว มองไปที่จวีซือหนาน พลางถามเสียงเย็นชา "เห็นเขาอยู่ตรงประตูแล้วทำไมไม่รู้จักหนี ยืนรอให้เขามารังแกเธออย่างนั้นเหรอ"

        ตอนนี้ เขาเองก็รู้สึกหวาดกลัวไม่ต่างจากจวีซือหนานเลย!

        ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวขึ้นมา แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น… เขาคงรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองแน่…

        จวีซือหนานขบริมฝีปาก กลั้นความน้อยใจไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา!

        เธอเงยหน้าขึ้นมองชายข้างกายด้วยความโกรธ เธอไม่น่าพูดขอบคุณเขาเลยสักคำเดียว!

        กงเจ๋ออวี้มองเธอที่ดูดื้อรั้นและอดทนเก่ง ในใจก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เมื่อเห็นเธอจะดึงเสื้อสูทบนไหล่ลง เขาก็ทำหน้าถมึงทึงในทันที 

        ชายหนุ่มยกมือโยนสูทกลับไปบนไหล่ของเธอ พร้อมกับต่อว่าเสียงแผ่ว "ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นขนาดนี้ รอให้คนมาทำล่วงเกินหรือไง"

        "คุณ!" จวีซือหนานขมวดคิ้วเรียวแน่น พร้อมกำหมัดแน่น เธอโกรธที่ตัวเองพูดไม่เก่งเท่าเขา จึงยอมแพ้ 

        หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นด้วยความโกรธ เอ่ยเสียงต่ำลง "ใช่ ฉันก็เป็นผู้หญิงไม่ดีแบบนั้นแหละ ฉันก็อยากให้ผู้ชายมาล่วงเกิน ฉันห่างจากผู้ชายไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว คุณทำลายเรื่องดี ๆ ของฉัน ตอนนี้คุณต้องชดเชย!"

        ไม่รอให้กงเจ๋ออวี้เปิดปาก จวีซือหนานก็โน้มตัวไปข้างหน้าทันที ไม่รู้ว่าเธอเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้ยกแขนขึ้นโอบคอกงเจ๋ออวี้ แล้วประทับริมฝีปากลงบนปากของเขาอย่างเนิบช้า

        "…"

        กงเจ๋ออวี้รับรู้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ม่านตาสั่นระริก หัวใจสั่นระรัวไปด้วยความตระหนก