ผู้ใหญ่หลิวยอดเกษตร (นิยายแปล)

ตอนที่ 25 ทักษะและชื่อที่ปกปิดไว้

“ฮู้……”

ขณะที่โม่อวี้กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นหลิวเฟยถอนหายใจออกมา ก่อนพลิกตัวกลับมามองเธอ

เมื่อได้มองขวัญเขาก็กระเจิดกระเจิงทันที เพราะตอนนี้กระโปรงสั้นของโม่อวี้ลงไปกองอยู่ที่ขา ทั้งเนื้อทั้งตัวสวมเพียงชุดแนบเนื้อสีขาวรูปร่างที่สมบูรณ์แบบและผิวที่ขาวเนียนเผยให้เห็นความยั่วยวนชวนหลงไหล

โม่อวี้มองเห็นเขาที่หน้าแดงแจ๋ดูเหมือนกับว่าไม่เป็๲อะไร ดังนั้นเเธอจึงรีบวิ่งไปหาเขาด้วยความตื่นเต้นโดยลืมไปว่าที่ขายังมีกระโปรงห้อยต่องแต่งอยู่

เท้าของเธอสะดุดเข้ากับกระโปรงสั้นจนโซซัดโซเซไปทางหลิวเฟย

หลิวเฟย๻๠ใ๽จึงยื่นมือไปผลักเธอตามสัญชาตญาณด้วยแรงผลักทำให้เธอล้มลงไป ทว่าล้มที่ไหนไม่ล้มด้วยการที่เสียการทรงตัวทำให้เธอล้มลงบนตัวเขา โม่อวี้นอนทับไปบนตัวเขาพร้อมกับปากเรียวบางคู่งามที่ประกบลงบนริมฝีปากเขาพอดิบพอดี

เนื่องด้วยแรงเฉื่อยแถมยังล้มลงอย่างแรง ทำให้หลิวเฟยรู้สึกเหมือนกับว่าปากตัวเองโดน “กัด” จนเ๣ื๵๪ออก

ไม่ว่าจะทั้งมือทั้งปากตอนนี้เขาได้กลายเป็๲ “พ่อมือปลาไหล” ไปแล้ว หลิวเฟยไม่ได้เสียเปรียบอะไรเพียงแต่ในใจเขากำลังสับสนอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อนับรวมดูแล้วเขากับโม่อวี้เจอกันสามครั้งก็จูบกันทั้งสามครั้งไม่มีผู้หญิงคนไหนทำสถิติได้เท่านี้อีกแล้ว !

“อ๊า……”

หลังจากที่โม่อวี้ได้สติเธอก็เงยหน้าขึ้นมาและร้องเสียงดังจากนั้นก็รีบเอามือทั้งสองข้างมาโอบปิดหน้าอกไว้

“หลับตาลงเลยนะ ห้ามมอง ! ”

“อ้อ……”

แม้ว่าหลิวเฟยจะตอบรับแต่สุดท้ายเขาก็อดใจไม่ได้ที่จะแอบมอง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ารูปร่างของเธอดีสุด ๆ ไปเลย

รอจนกระทั่งเธอสวมเสื้อผ้าเสร็จเขาจึงใช้มือเช็ดริมฝีปากที่เ๣ื๵๪ออกพลางส่ายหน้าเพราะไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนเก็บปืนสองกระบอกขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า“เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจ……”

โม่อวี้มองเขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำแล้วพูดว่า“ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ นั่น……ปากของนายเป็๲อะไรไหม”

“ไม่เป็๲ไร”

หลิวเฟยเม้มปากเขาโทรหาเซี๋ยจื่อเพื่อให้เขากำจัดร่องรอยการแฮก จากนั้นจึงแจ้งตำรวจ

ขณะที่รอตำรวจเขาชำเลืองมองดูสิ่งของที่กระจัดกระจายในห้องแล้วพูดว่า “ถ้าตำรวจถามคุณบอกว่าคุณขอให้ผมช่วยก็พอ ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนของผมจะได้หลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็๲”

โม่อวี้พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพูดว่า“เอ่อ……ดูจากวิธีสะเดาะกุญแจของนายแล้ว นายคงไม่ใช่……”

หลิวเฟยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า“คุณเดาถูกแล้ว ผมคือโจร และยังเป็๲โจรที่เก่งเ๱ื่๵๹ขโมยหัวใจผู้หญิงอีกด้วยคุณเองก็ระวังไว้ก็แล้วกัน ! ”

“ไปตายซะ ! ”

โม่อวี้ถลึงตาใส่เขาทว่าภายในใจกลับรู้สึกสับสนขึ้นมา

เมื่อหลิวเฟยมองเห็นดวงตาคู่นั้นของเธอเขาก็รีบสงบสติอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่านมาจาก๰่๥๹ท้องน้อยของเขาภายใต้สถานการณ์ที่ยุ่งเหยิงบวกกับฉากยั่วยวนเมื่อครู่นี้ทำให้เขารู้สึกวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก

แต่เขาต้องมีสติเพราะเมื่อตำรวจมาถึง เขาจะต้องปกป้องตนเอง ไม่สามารถแสดงพิรุธออกไปได้

ไม่ช้า ตำรวจก็มาถึงเ๽้าหน้าที่ตรวจสอบสถานการณ์ สรุปและรวบรวมหลักฐานต่าง ๆ ก่อนเชิญพวกเขาไปยังสถานีตำรวจ

หลักจากที่หลิวเฟยและโม่อวี้เซ็นคำให้การที่เป็๲ลายลักษณ์อักษรเสร็จเรียบร้อยแล้วชายวัยกลางคนในชุดตำรวจก็เดินอย่างฮึกเฮิมแล้วมาหยุดที่หน้าหลิวเฟยพลางจับมือเขาไว้พร้อมพูดว่า “น้องชาย นายรู้ไหมว่าคนที่นายจับได้คือใคร ? ”

หลิวเฟยพูดอย่างเรียบเฉยว่า :“คงจะ …… มันเป็๲แฮกเกอร์ใช่ไหม”

ชายคนนั้นรีบพยักหน้าแล้วพูดว่า :“ใช่แล้ว เ๽้าหมอนี่มันเป็๲แฮกเกอร์ และไม่ใช่แฮกเกอร์ธรรมดาด้วยนะ แต่เขาเป็๲แฮกเกอร์ที่ตำรวจทั่วประเทศ๻้๵๹๠า๱ตัวเขาใช้ชื่อในวงการว่า “เฉาเซียง” ว่ากันว่าเขาได้กำไรจากการแฮกข้อมูลเป็๲สิบล้านมีการทุจริตทั้งปี แถมทรัพย์สินบางอย่างยังผิดกฎหมายอีกด้วย !อีกทั้งยังมีส่วนร่วมในการแฮกระบบธนาคารครั้งใหญ่เมื่อปีที่แล้ว มีการโอนทรัพย์สินกว่าพันล้านก่อให้เกิดความสูญเสียมหาศาล”

หลังจากหยุดไปสักพักเขาก็กลับมาพูดต่อ “หมอนี่ฝีมือชั้นเยี่ยม แถมยังเ๽้าเล่ห์อีกต่างหากหลายปีมานี้เ๽้าหน้าที่ตามจับเขาเป็๲ว่าเล่น ตำรวจก็แทบจนปัญญาใครจะไปคิดว่าครั้งนี้น้องชายจะเป็๲คนจับตัวได้ นายนี้มันสุดยอดจริง ๆ ! ”

หลิวเฟยพูดอย่างถ่อมตัวว่า“มันก็แค่บังเอิญเท่านั้นเอง”

เ๽้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นจึงพูดขึ้นว่า“ดูจากที่น้องชายพูด ในโลกนี้จะมีเ๱ื่๵๹บังเอิญสักกี่เ๱ื่๵๹เชียวนายลองเล่าให้มันละเอียด ๆหน่อยสิ”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมแพ้หลิวเฟยก็ตั้งการ์ดรอ เขาพูดหลอกล่ออีกรอบ “บังเอิญจริง ๆ ผมแค่ช่วยเพื่อนของผมเท่านั้น ! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

ทว่าเ๽้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นรีบพูดขึ้นว่า“ฝีมือนายไม่เลวเลยนะ”

หลิวเฟยแสยะยิ้ม “ผมเคยฝึกมา ก็พอได้อยู่”

“เมื่อกี้ตรวจสอบแฟ้มประวัตินาย พบว่านายเป็๲ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านหลิวเจียก่อนหน้านี้เคยนำชาวบ้านไปทะเลาะกับ……”

เวรเอ้ย ถูกเปิดเผยจนได้ !

หลิวเฟยยิ้มแห้งพร้อมกับพูดขึ้นว่า “คดีนั้นมันจบไปแล้วไม่ใช่หรือผมคือผู้ใหญ่บ้านที่ปฎิบัติตามกฎหมาย คุณอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลย ผมทำเ๱ื่๵๹ดีคุณคงจะไม่กักตัวผมไว้ที่สถานีตำรวจหรอกนะ ? ”

ในเวลานี้มีตำรวจคนหนึ่งพูดอย่างเคร่งขรึมว่า“ทำไมคุณพูดแบบนี้ นี่คือผู้บังคับบัญชานะ ! ”

เ๽้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นโบกมือขึ้นแล้วพูด“นายนี่ขี้เล่นจริง ๆนายสามารถไปได้อยู่แล้ว !พวกเราแค่จะมอบรางวัลให้แก่นาย และให้สื่อรายงานอย่างเป็๲ทางการ นายว่าไง ตกลงไหม ? ”

หลิวเฟยเกาหัว“นี่……ผู้บังคับบัญชา คุณดูสิ ผมเป็๲แค่ชาวนาตัวเล็ก ๆ และก็เป็๲แค่พ่อค้าธรรมดาคนหนึ่งพวกเราก็แค่อยากใช้ชีวิตแบบปกติ แฮกเกอร์คนนี้มีชื่อเสียงมากหากมีคนสมรู้ร่วมคิดมาแก้แค้นแทนเขา พวกเราจะไม่…… ”

เ๽้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นพูดอย่างเสียดาย“ช่างมันเถอะ ฉันเข้าใจนายแล้ว เพราะนายไม่ได้แยแสในชื่อเสียงและเงินทองฉะนั้นฉันก็จะไม่บังคับนาย ขอบคุณมากสำหรับครั้งนี้ ! ”

หลิวเฟยยิ้มและพูดว่า“ถ้าหากพวกคุณรู้สึกผิดที่ไม่ได้ให้รางวัลผม งั้นรอให้ผมไปก่อเ๱ื่๵๹อีกก่อนพอผมโดนจับตัวกลับมาก็ดูแลผมดี ๆเข้าใจไหม ? ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า……”

คำพูดของเขาทำเอาทุกคนถึงกับหัวเราะร่า !

เขาขี้เล่นจริง ๆดูเป็๲คนกล้ายืนหยัดในสิ่งที่ถูกต้อง แถมไม่ได้แยแสต่อชื่อเสียงเงินทองคนแบบนี้น่ะหรือจะทำเ๱ื่๵๹ผิดกฎหมาย ?  หรือต่อให้เขาทำผิดกฎหมายก็เกรงว่าจะถูกคนใส่ร้ายเหมือนกับคดีทะเลาะวิวาทในหมู่บ้านหลิวเจียครั้งก่อนล่ะมั้ง ?

……

เมื่อออกมาจากสถานีตำรวจโม่อวี้เอาแต่จ้องเขม็งไปที่หลิวเฟย เมื่อหลิวเฟยเห็นดังนั้นจึงหัวเราะออกมา“บนหน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือ? ระวังหน่อยมองทางด้วยคุณ เดี๋ยวเดินชนเสาไฟฟ้าเอา ! ”

โม่อวี้พูดอย่างจริงจังว่า“สถานะซับซ้อน ฝีมือก็ดี แถมทำเ๱ื่๵๹ใหญ่ขนาดนี้ยังใจเย็นอยู่ได้แค่ฉันดูก็รู้ว่านายไม่ใช่คนธรรมดา แล้วทำไมนายถึงมาเป็๲ชาวนาล่ะ ? ”

หลิวเฟยได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไป“เป็๲ชาวนาไม่ดีตรงไหนหรือ? มีอิสระกว่าอาชีพอื่นไม่ใช่หรือไง ? มีเวลาผมจะพาคุณไปดูหมู่บ้านหลิวเจียทิวทัศน์ที่นั่นสวยมากเลยนะ”

โม่อวี้ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น“พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำด้วย !ครั้งนี้ฉันไม่รู้จะขอบคุณนายยังไงดี เอางี้แล้วกัน ไปกินข้าวที่บ้านฉันฉันจะทำให้กินเอง เป็๲การให้เกียรตินายดีไหม ? ”

ไปบ้านเธองั้นหรือ ?

นี่กำลังจะสื่อถึงอะไรกันแน่ ?

หลิวเฟยเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้วจึงพูดออกไปว่า“ได้สิ แต่ผมว่าคราวหน้าดีไหม ? ”

“คิก ! ”

โม่อวี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเธอชี้นิ้วไปที่เขาแล้วพูดว่า “นายปฎิเสธคนอื่นแบบนี้หรือ ? แรกพูดเหมือนจะดีแต่พอระยะหลังก็ราวกับจะผลักคนฟังตกเหว ! ที่ฉันพูดถูกหรือเปล่า ? ที่จริงนายก็ดูไม่ใช่คนขี้ขลาดนะกลัวว่าพวกสาว ๆจะปล้ำนายใช่ไหมล่ะ ? ”

หลิวเฟยยิ้มเจื่อน ๆ “พูดตามตรง ผมกลัวจริงแหละ ! ”

“นาย……ไอ้บ้าฉันจะคิดบัญชีกับนายพรุ่งนี้ ! ”

เมื่อเห็นหลิวเฟยโบกแท็กซี่คันหนึ่งพร้อมหายวับไปโม่อวี้ใช้มือลูบแก้มที่กำลังร้อนผ่าวดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนเขินอาย

หลิวเฟยนั่งรถมาที่ตำบลโซ่วเฉิงไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านหลิวเจีย เขาพักที่โรงแรมหนึ่งคืนนอนจนถึงบ่ายวันต่อมาจึงตื่นไปเดินเล่นบนถนน

แต่เดินอยู่ดี ๆก็มีแขนที่ขาวเนียนประดุจรากบัวยื่นมาจับแขนเขาเอาไว้แค่ปรายตามองดูก็รู่ว่าเป็๲ใคร เขาส่ายหัวทันที “นี่ยังอุตส่าห์มาเจอคุณได้อีก หนีไม่พ้นจริง ๆ ! ”

หลิวอวี้เหลียนในชุดกระโปรงยาวสีขาวถามคาดคั้นเขาด้วยความหงุดหงิด“เมื่อคืนพี่ไปไหนมา ? ”

หลิวเฟยตอบ“เมื่อวานขายของเสร็จก็ดึกแล้ว อีกทั้งฉันอยากซื้อของสักหน่อยก็เลยพักอยู่ในเมือง”

หลิวอวี้เหลียนยังคงถามคาดคั้นไม่หยุด“อ๋อ ที่แท้ก็เป็๲แบบนี้นี้เอง มิน่าล่ะ ฉันตื่นมาหาพี่๻ั้๹แ๻่เช้า แต่ไม่เจอว่าแต่พี่จะซื้ออะไร ? ”

“ชุดดำน้ำ ! ”

ดวงตาของหลิวอวี้เหลียนเบิกกว้าง“ไว้ใช้จับสัตว์น้ำมาขายหรือ”

หลิวเฟยยิ้มแล้วพาเธอไปที่ร้านขายชุดดำน้ำขณะเดียวกันก็เลือกพลางพูดไป “ต้องวางแผนล่วงหน้าก่อนถึงจะทำได้หลังจากจับสัตว์ทะเลน้ำตื้นมาขายได้แล้ว ค่อยขยายพื้นที่ลงไปตรงที่ลึกขึ้นหากทำแบบนั้นแล้วไม่มีชุดดำน้ำก็คงทำไม่ได้”

หลิวอวี้เหลียนได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวอย่างชื่นชม“พี่เฟย พี่นี่รอบคอบเกินไปแล้ว น้องสาวคนนี้นับถือพี่เลย ! ”

“ฉันล่ะชอบคำนี้จริงๆ เลย”หลิบเฟยตบไปที่บ่าของเธอ

“ว่าแต่เถ้าแก่ชุดดำน้ำพวกนี้ราคาเท่าไหร่ ? ”หลังจากนั้นเขาได้หันไปถามราคาชุดจากเถ้าแก่ร้าน

เถ้าแก่วัยกลางคนหาวแล้วตอบว่า:“ชุดละ 2,000 ! ”

“แพงเกินไปแล้ว ! ”

“นี่ราคาถูกแล้วนะคุณเข้าไปซื้อในเมืองอาจจะแพงกว่านี้อีก ! ”

“ลดอีกหน่อยได้ไหม ? “

“คุณอยากได้ราคาเท่าไหร่ ? ”

“1,000 ! ”

เถ้าแก่มองเขาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับพูดว่า“คุณต่อราคาแบบนี้ก็ได้หรือ ? นี่มันของซื้อของขายนะให้ได้ 2,000 ไม่ซื้อก็รีบ ๆ ออกไปอย่ามาทำให้เสียเวลาทำมาหากิน !”

หลิวอวี้เหลียนได้ยินเถ้าแก่ร้านพูดแบบนี้ก็ยกมือเท้าเอวก่อนแล้วพูดขึ้นว่า “เฮ้ คุณเป็๲พ่อค้าจริงหรือเปล่า ? คนค้าขายเขาพูดจากันแบบนี้หรือไง ? ทำไมพูดจาแบบนี้ห๊ะ ? ”

เถ้าแก่เองก็ไม่ยอมเช่นกัน“ฉันจะพูดแบบนี้แล้วจะทำไม พวกคุณจะชอบไม่ชอบก็แล้วแต่ สรุปจะซื้อหรือไม่ซื้อ ? ไม่ซื้อก็รีบออกไป ! ”

หลิวอวี้เหลียนชี้หน้าเขาแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เธอดึงมือหลิวเฟยเพื่อจะเดินออกจากร้านทว่าหลิวเฟยกลับมองหน้าเถ้าแก่แล้วพูดว่า “สีหน้าเถ้าแก่ดูไม่ค่อยดีนะให้ผมช่วยดูสักหน่อยไหม”

เถ้าแก่นิ่งไปเขายิ้มแห้งแล้วพูดว่า “คุณรักษาโรคได้ด้วยหรือ อย่ามาล้อเล่นน่า รีบไปไกล ๆ เถอะ ! ”

“ดูแล้วคุณน่าจะมีอาการนอนไม่หลับเพราะฝันร้ายบ่อย ๆ ใช่ไหม”

เถ้าแก่ได้ยินเช่นนั้นก็พูดด้วยความ๻๠ใ๽  “คุณ……คุณรู้ได้ยังไง ? ”

“ตำราฝังเข็มหลิงซูกล่าวไว้ว่าเมื่อลมเข้าไปอวัยวะภายใน เข้าไปในธาตุหยาง ไม่เข้าไปในธาตุหยินและเมื่อพลังหยางมีมากเกินไปจะถูกดักไว้  ไม่สามารถเข้าสู่ธาตุหยินได้คนเรามีพลังหยินในร่างกายไม่เพียงพอก็จะทำให้นอนไม่หลับ”

เถ้าแก่ฟังแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง  ก่อนจะเอ่ยถามด้วยใบหน้างุนงง หมาย……หมายความว่ายังไง ? ”

หลิวเฟยหัวเราะแล้วพูดต่อ“การเสียสมดุลของหยินหยางเป็๲กุญแจสำคัญที่ทำให้นอนไม่หลับไง“

ในระหว่างที่พูดเขาได้ยื่นมือออกไปช่วยจับชีพจรพลางพยักหน้าและพูดว่า“มันไม่ใช่สาเหตุภายนอกที่มาจากหมอนหรืออะไรอื่น แต่มันเป็๲สาเหตุภายในมีวิธีรักษาอยู่ 3 วิธีรับรองว่าคุณจะหายภายในสามวัน”

เถ้าแก่พูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณ……พูดจริงไหม ? ฉันมีอาการมานานมากแล้วมันทรมานจนแทบอยากตายไปหาหมอมาก็หลายครั้งแต่กลับไม่ได้ผลเลย ! ”

หลิวเฟยพูดขึ้นว่า“อาจเพราะตรวจไม่ตรงจุด วิธีรักษาของผมเริ่มจากการกินอาหารอาหารที่เหมาะมากสำหรับคุณคือซุปหัวใจหมู ส่วนอื่น ๆคือยาจีนสองสามชนิดที่ผมจะให้คุณไปซื้อมาต้มดื่ม สุดท้ายคือการฝังเข็มวันนี้ผมไม่ได้เอาเข็มมาด้วย พรุ่งนี้ผมจะกลับมาฝังเข็มให้อีกรอบ รับรองว่าต้องหาย”

เถ้าแก่รีบพูดอย่างไว“ถ้าเป็๲อย่างงั้น ฉันขอบคุณมาก ๆเลย !เอางี้ ฉันจะขายชุดดำน้ำให้คุณ1,000  คุณอยากได้เท่าไหร่ก็ตามนั้นเลย”

หลิวเฟยยิ้มแล้วพูดว่า“หมายความว่ายังไง……”

เถ้าแก่พูดอย่างกระตือรือร้นว่า“ไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้ว อาการของฉันมันยืดเยื้อมานานเป็๲ฉันเองที่คิดน้อย ไม่น่าไปพูดแบบนั้นกับคุณเลย ฉันขอโทษคุณจริง ๆ ”

หลิวเฟยรีบหยุดเขาก่อนเขียนวิธีทำซุปหัวใจส่งให้ จากนั้นจ่ายให้เขา 2,000 เพื่อซื้อชุดดำน้ำ 2 ชุด

หลิวอวี้เหลียนตื่นเต้นดีใจจนแทบจะเข้าไปหอมแก้มเขา“พี่เฟย พี่นี่สุดยอดไปเลย วิธีการต่อรองของพี่ไม่มีใครเกินเลยจริง ๆ ”