เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น...
“โหยพี่ เช้าไปป่าวยังมืดอยู่เลย”เสียงบ่นแรกของเช้านี้จากเจมส์ที่คลานออกมาจากเต็นท์อย่างสะลึมสะลือ “เดี๋ยวนะทำไมผมได้นอนเต็นท์ดำอ่ะ?”
“เฮ้อ...ไปล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมตัวได้แล้ว เร็ว ๆ เลย”พี่ภูมิตอบเจมส์พร้อมทำหน้าเบื่อหน่าย
ในขณะที่เจมส์ล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำพี่ภูมิก็ขยันเก็บข้าวของขึ้นรถเพื่อเตรียมที่จะออกเดินทางอีกครั้ง
“เมื่อคืนผมเหมือนจะกินหนักไปหน่อยพี่มึนไปหมดเลย ผมว่าพี่ขับเหอะ” เจมส์ะโออกมาจากห้องน้ำ
“เออออออออกมาช่วยกันเก็บของก่อนเหอะคุณชาย มึงมีคดีที่จะต้องสะสางอีกเยอะ”พี่ภูมิะโตอบกลับ
“คดีไรพี่? ผมทำไร?” เจมส์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยหน้าตาที่งงว่าทำอะไรลงไป
“ช่างเหอะ ๆมาช่วยกันเก็บขยะก่อน” พี่ภูมิกวักมือเรียกให้เจมส์และชี้ไปยังถุงขยะ
สองพี่น้องต่างคนต่างช่วยกันเก็บข้าวของและขยะและขึ้นรถเตรียมตัวที่จะออกเดินทางแต่พี่ภูมิกลับไม่ยอมออกรถสักทีแถมยังทำท่าเหมือนรออะไรสักอย่าง
“รอนานมั้ยค่ะ?” เสียงผู้หญิงที่คุ้นหูที่มาจากด้านนอกของรถทำให้เจมส์ที่นอนเล่นอยู่เบาะหลังถึงกับสะดุ้งลุกขึ้นมาเปิดประตู
เ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน คือน้องเฟิร์นนางฟ้าของเจมส์นั่นเองเฟิร์นขึ้นมานั่งบนรถและวางกระเป๋า พร้อมกับพูดคำว่า “พร้อมค่ะ”เจมส์นั่งนิ่งอยู่เบาะหลังและเห็นได้ชัดเลยว่าใบหน้าของเจมส์นั้นมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด
เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและใเจมส์ปีนป่ายเบาะนั่งเพื่อที่จะพุ่งมาด้านหน้าคนขับอย่างรวดเร็วราวกับบินมา
“พี่ ๆ ๆ ๆ ๆเดี๋ยวนะ ๆ ทำไม น้องเฟิร์นมากับเราได้อ่ะ? เกิดอะไรขึ้น? ผมพลาดอะไรไป? พี่ไปชวนน้องเค้าตอนไหน?” เสียงของเจมส์ที่เลิ่กลั่กทำให้เห็นได้ชัดเจนเลยว่าในหัวเจมส์ในตอนนี้นั้นเต็มไปคำถามและความตื่นเต้นไปหมด
“น้องไรมึงน้องเฟิร์นแก่กว่ามึง” พี่ภูมิที่ขับรถอยู่ตอบเจมส์
“น้องเจมส์เป็คนชวนพี่เองนะไม่ใช่พี่ภูมิ จำไม่ได้เหรอ?” เฟิร์นตอบแทนพี่ภูมิ“เมื่อคืนไง พี่บอกว่า บ้านพี่อยู่เชียงราย แล้วเจมส์ก็ชวนทันทีบอกให้พี่ไปด้วยกัน แล้วเดี๋ยวไปส่งที่บ้าน”
“แล้วมึงก็เดินไปอ้วกในเต็นท์น้ำเงินทำให้กูต้องไปเช็ดล้างให้คุณชาย มึงถึงได้นอนเต็นท์สีดำไง ส่วนกู ก็นอนบนรถ”เสียงบ่นพี่ภูมิที่บ่นใส่เจมส์นั้นกลับไม่กระทบสีหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างออกนอกหน้าของเจมส์แม้แต่นิด
“เฟิร์นเองก็ว่าง ๆกะว่าจะกลับบ้านอยู่พอดี แล้วคิดว่าไปด้วยกันคงสนุกดี เลยตกลงมาด้วย”เฟิร์นตอบและยิ้ม
เจมส์ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก็เริ่มพูดคุยกับเฟิร์นในขณะที่พี่ภูมินั้นขับรถไปยังจุดหมายต่อไปฝนที่ยังคงตกเบา ๆ บรรยากาศที่เย็น หมอกจาง ๆพี่ภูมิเหลือบมองน้องทั้งสองผ่านกระจกหลังที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานจึงเปิดเพลงเบาๆ และขับรถไปยังจุดหมายต่อไป
ณ ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง...
“ทุกคนพักรถกันหน่อย ลงมายืดเส้นยืดสาย เข้าห้องน้ำอะไรให้เรียบร้อยนะ”พี่ภูมิเปิดประตูรถตู้แล้วเรียกทั้งสองที่หลับอยู่บนรถตู้ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาและลงจากรถตู้ไปโดยไม่พูดอะไร
พี่ภูมิหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเล่นในบริเวณนั้นหลังจากได้ล้างหน้าล้างตา เจมส์ก็เดินเล่นไปมาเดินไปเห็นเฟิร์นซึ่งคุยโทรศัพท์อยู่ห่าง ๆท่าทางในการคุยโทรศัพท์ของเธอดูเคร่งเครียดแต่ด้วยระยะที่ห่างระหว่างเฟิร์นและเจมส์ทำให้เขาไม่ได้ยินว่าเธอพูดเื่อะไรอยู่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เจมส์พยายามเดินเข้าไปใกล้เฟิร์นอย่างระมัดระวังเพื่อที่จะฟังว่าเธอคุยกับใคร
“เจมส์! เฟิร์น!เอาไรมั้ย?” เสียงะโของพี่ภูมิทำให้เฟิร์นหันมาเห็นเจมส์และรีบวางโทรศัพท์ทันทีสีหน้าของเธอกลับมายิ้มเหมือนเดิมและเดินผ่านเจมส์เข้าไปร้านขายของชำ
ทั้งสามซื้อขนมและกลับขึ้นรถ เจมส์อาสาเป็คนขับแทนที่พี่ภูมิ
“ขับไปตามแผนที่เลยนะ”พี่ภูมิก้มค้นถุงและหยิบขนมมากิน “เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ไม่ต้องขับเร็ว”พี่ภูมิยื่นขนมให้เจมส์
แดดอ่อน ๆ ที่ส่องเข้ามาในรถ เสียงเพลงเบา ๆสายตาของภูมิเหลือบมองไปทางเฟิร์นแต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่เฟิร์นแต่เป็ผู้หญิงผมยาว มัดรวบผมเธอหันมามองภูมิแล้วยิ้มให้
“ถึงแล้วจ้า”เสียงะโของเจมส์ทำให้ภูมิสะดุ้งตื่น ทันทีที่เขาตื่นขึ้นมานั้นเขาหันไปมองเฟิร์นอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าที่ตื่นใ
“อะไรเหรอ? พี่มีอะไรหรือเปล่า?” เฟิร์นถาม
“ไม่มีอะไรพี่สะดุ้งตื่นเฉย ๆ” พี่ภูมิตอบ
พี่ภูมิเอื้อมหยิบกล้อง เปิดประตูรถและเดินนำทางไปยัง น้ำตกคลองลานจุดหมายต่อไปของการเดินทาง...
83K
