พันธสัญญา
“นะ…นี่ นายกำลังพูดถึงอะไรกัน!!!” เมื่อซอจูอึนได้ยินสิ่งที่ X บอก ดวงตาของเธอก็เริ่มสั่น ความหิวกระหายที่เคยมีในตอนแรกนั้นกลับหายวับไปกับตา การร้องเพลงคือสิ่งเดียวที่เธอยืนหยัดสู้เพื่อมันมาตลอดชีวิต กลับกลายเป็ว่ามันมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถร้องมันออกได้เพราะอย่างนั้นเหรอ
“น่า…ใจเย็นๆ ก่อน” X กล่าวออกมาก่อนจะดีดนิ้วอีกครั้ง
‘กริ๊ก!’
จานที่มีก้อนเนื้อนับสิบมันถูกทำให้หายไปรวมถึงโต๊ะอันยาวใหญ่มันถูกย่อส่วนให้มีขนาดเล็กลงจนเหลือไม่กี่ศอก เมื่อทุกอย่างถูกจัดแจงจนเสร็จสรรพชายร่างใหญ่ในชุดสีดำก็ค่อยๆใช้สองเท้าเดินไปยังเก้าอี้ตัวเดิมที่เขาเคยนั่ง และแน่นอนว่ากริยามารยาทยังคงแย่อยู่เช่นเดิม X เอาขาพาดขึ้นไปบนโต๊ะก่อนจะสั่งให้ซอจูอึนนั่งลงด้วยเช่นกัน
“นั่งสิเ้ากับข้ามีอะไรที่ต้องคุยกันอีกเยอะเชียวล่ะ” มือที่กำลังจับนิ้วเล่นถูไปมากับั์ตาอันแฝงไปด้วยเลศนัยกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ซอจูอึนทำได้เพียงแค่รับฟังและทำตามคำสั่ง เธอดึงเก้าอี้ออกก่อนจะก้มลงไปนั่ง แต่เพราะโต๊ะถูกทำให้สั้นลง เท้าของอีกฝั่งที่ยังคงพาดเอาไว้อยู่มันใกล้เสียจนแทบจะชนเข้ากับใบหน้า สาวน้อยเริ่มหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อยถึงปานกลาง แต่เพราะมันไม่ใช่เื่สำคัญตัวเธอนั้นจึงเก็บงำมันเอาไว้
ทุกอย่างเริ่มอยู่ในความสงบ สายตาอันแข็งกร้าวจ้องมองไปยังคนที่ยืนอยู่ข้างๆราวกับ้าจะไล่เขา พอได้เห็นถึงสัญญาณนั้นเซบาสเตียนจึงก้มโค้งคำนับให้ก่อนจะรีบเดินออกไป
ในตอนนี้ห้องอันกว้างใหญ่เหลือเพียงแค่พวกเขาเพียงสองคน
เวลาผ่านไปได้ไม่นานจากห้องที่มีแสงสว่างและของตกแต่งงดงามให้ดูตระการตากลับเริ่มถูกครอบงำด้วยความมืดและความหนาวอันเย็นเฉียบ ในใจของซอจูอึนเริ่มที่จะหวาดหวั่นขึ้นเล็กน้อยเธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าคิดจะทำอะไรกันแน่
“อย่าได้กังวลไป ข้าเพียงแค่ใช้เวทมนต์สกัดกั้นไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนพวกเราได้ก็เท่านั้น มันเป็เื่สำคัญ หากมีผู้ใดล่วงรู้ถึงพันธสัญญาที่ถูกสร้างขึ้นมาระหว่างตัวเ้ากับข้ามันจะเป็อันตราย” X พูดหวังช่วยให้ซอจูอึนรู้สึกผ่อนคลายแต่มันไม่ได้ผล ในตอนนี้นั้นสาวน้อยกลัวหนักเสียยิ่งกว่าเก่า
‘สัญญาที่ X ้ามันคืออะไรกันแน่’ สมองของเธอได้แต่คิด จะเอาิญญาก็ไม่ใช่หรือจะกินก็ไม่ทำ หรืออยากจะฆ่าเหรอ? ถ้าเขาไม่โกรธจริงๆก็คงไม่ทำหรอก เพราะซอจูอึนเห็นมาหลายครั้งและรู้ว่า X นั้นเป็เป็คนมีเหตุผล ถ้าไม่ติดเพราะอยากเล่นสนุกหรือทำให้โมโหจนเกิดความรำคาญใจเขาจะไม่มีวันทำร้ายใครแน่ๆ แต่ตัวเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเธอถึงเชื่อและคิดอย่างนั้น มันเป็เพราะลางสังหรณ์หรืออะไรที่อยู่ข้างในจิตใจ?
และในที่สุดทุกอย่างก็ถูกปกคลุมด้วยภาพสีดำ ในตอนนี้นั้นสายตาของซอจูอึนมองไม่เห็นอะไรนอกเสียจาก โต๊ะ เก้าอี้ และ X
ทุกอย่างถูกควบคุมเอาไว้หมดแล้ว ั์ตาของ X เริ่มส่องสว่างเขาเริ่มฉีกยิ้มออกมาจนทำให้อีกฝั่งต้องรู้สึกขนลุก
“เหตุผลที่เ้านั้นร้องเพลงไม่เพราะคือ…”
เมื่อเขาเริ่มที่จะเข้าประเด็น ซอจูอึนก็กลืนน้ำลายลงคอ ความตื่นเต้นและความกดดันนี้มันทำให้อะดรีนาลีนที่อยู่ในร่างกายหลั่งไหล สีหน้าอาการลุ้นจนถึงขีดสุดกำลังจ้องมองไปยังผู้ชายที่กำลังนั่งกอดอกอยู่นั่น
“มันเป็เพราะว่าเ้านั้นมีความสามารถในการร้องเพลงยังไงล่ะ!” X กางทั้งสองมือออกแล้วะโดังลั่น
‘...’
“หะ?”
“เ้ามีความสามารถในการเพลง!!!” เขาย้ำอีกครั้ง
แต่เมื่อได้ฟังซอจูอึนถึงกับต้องเอียงคอใส่
‘ไอ้เ้าบ้านี้มันพูดบ้าอะไรสมองของมันยังมีสติดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย’
ถ้าเธอมีความสามารถในการร้องเพลงแล้วไอ้การที่ถูกคนอื่นยืนก่นด่าไล่หรือปาแก้วเหล้าใส่นั่นมันคืออะไร
เธอมองไปยังหน้าผู้ชายที่กำลังยืดอกมั่นหน้าอยู่นั่นก่อนจะทำคอตกแล้วเกาหัวใส่พลางคิดใน นี่ตัวฉันกำลังคาดหวังอยู่กับอะไรกัน
แต่ดูเหมือนอีกฝั่งก็รู้ในสิ่งที่ซอจูอึนกำลังคิดอยู่เช่นกัน เขาเริ่มขยับปากขึ้นอีกครั้งพลางกระดิกนิ้วชี้ใส่หน้าเธอไปมา
“เ้านี่ไม่ฉลาดเอาเสียจริงเลยนะยัยโง่” น้ำเสียงอันเย้ยหยันดูถูกเธออย่างถึงที่สุด มันทำให้อีกฝ่ายที่กำลังฟังถึงกับต้องกำหมัดแน่น
“เ้าไม่สังเกตุรึยังไงกันว่าทำไมไอ้เ้าลูกหมาครึ่งอสูรนั่นถึงได้ชมชอบในการร้องเพลงของเ้านัก”
“เ้าไม่สงสัยรึยังไงกัน ว่าทำไมในตอนที่เ้าร้องเพลงให้ข้าฟังตัวของข้านั้นถึงได้หลับไหล”
ในหัวของซอจูอึนเริ่มประมวลผล ดวงตาของเธอเริ่มเปิดกว้าง ใช่แล้วทั้งจองอูและ X ต่างก็เป็สัตว์ประหลาดนี่มัน
“ระ หรือว่า!!!”
‘ปัง!’
“ใช่แล้ว! กว่าจะคิดได้ใช้เวลาเสียนานเลยนะยัยโง่!” สายตาและรอยยิ้มที่ฉีกออกมามันกำลังชี้นิ้วใส่หน้าของเธอ
“ซอจูอึน ความสามารถของเ้าคือการร้องเพลงขับกล่อมเหล่าเทพ ุ์และรวมไปถึงปีศาจ ให้สามารถหลับไหลได้ไปจนชั่วนิรันดร์!!!”
“เพราะฉะนั้น ด้วยความสามารถของเ้า…จงนำมันมาเพื่อเป็ประโยชน์แก่ตัวข้าผู้นี้ซะ!”
(I CAN'T SLEEP WITHOUT U ได้โปรดช่วยกล่อมฉันสู่ห้วงแห่งฝัน)
228
