ฮุ่ยเหมยตักข้าวต้มใส่ชามจนเต็มสองชามใหญ่ แต่อีกชามเป็ของเธอเอานิดหน่อยก็พอ เธอวางช้อนลงไปในชามเรียบร้อย แก้วน้ำสามใบเธอตักน้ำวิเศษใส่เกือบเต็มแก้ว
เมื่อเธอวางแก้วครบ ก็พอดีที่พี่หยุ่นอี้กับเสี่ยวหยางเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะแล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อทุกคนกินอิ่ม พี่หยุ่นอี้ก็เก็บจานไปล้างหลังบ้านด้วยตนเอง
จังหวะนั้นได้ยินเสียงเรียกจากหน้าประตู ซึ่งเป็เสียงท่านลุงหลี่ เสี่ยวหยางวิ่งไปเปิดประตู แล้วก้มตัวคำนับ สวัสดีขอรับ
ได้ยินเสียงท่านลุงหลี่ถามหาพี่หยุ่นอี้ พี่หยุ่นอี้ที่ล้างจานและคว่ำจานไว้เรียบร้อยแล้ว เดินออกมาทักทายท่านลุงหลี่ กับท่านลุงช่างที่จะมาสร้างบ้านให้
แล้วทั้งหมดก็พากันเดินออกไปสำรวจพื้นที่ว่างรอบๆ บ้าน เพื่อดูสถานที่ที่จะใช้สร้างบ้าน ฮุ่ยเหมยได้บอกพี่หยุ่นอี้ไปแล้ว ว่าให้ท่านลุงหลี่ชี้เขตพื้นที่บ้านเราไว้ให้ด้วย เพราะเราจะสร้างรั้วไปพร้อมกับการสร้างบ้านเลย
ขณะที่พี่หยุ่นอี้มีเื่ที่ต้องจัดการ ฮุ่ยเหมยก็มีสิ่งที่ต้องทำเช่นเดียวกัน เสี่ยวหยางผู้ที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก็เดินตามพี่สาวเข้ามา
แล้วนั่งลงมองฮุ่ยเหมยที่เริ่มใช้ก้อนถ่านเล็กๆ วาดแบบบ้านลงบนกระดาษที่ขอมาจากร้านผ้าของท่านน้าซื่อเหนียง
ฮุ่ยเหมยขีดๆ เขียนๆ สักครู่ ก็เริ่มเป็รูปร่างแบบบ้าน ดูสวยงามมากในสายตาเสี่ยวหยาง ที่ตอนนี้ร้องหู้ หู้ สวยมากๆ ตลอดเวลา จนฮุ่ยเหมยต้องหัวเราะออกมา
“เสี่ยวหยางชอบไหม นี่แหละคือบ้านใหม่ของพวกเรา เราจะอยู่คนละห้อง มีห้องพักแขกอีกหนึ่งห้อง มีห้องครัวห้องน้ำ” เสี่ยวหยางฟังด้วยความดีใจว่าต่อไปตนเองจะมีห้องส่วนตัว จึงยิ้มอย่างยินดี
สักพักหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ ท่านลุงช่างและพี่หยุ่นอี้ ก็กลับมานั่งพักเหนื่อยบนแคร่หน้าบ้าน ฮุ่ยเหมยและเสี่ยวหยางพากันยกน้ำไปให้ทั้งสามดื่ม
ท่านลุงหลี่และท่านลุงช่างต่างก็ชมว่าน้ำบ้านเรารสชาติดียิ่ง ได้กินแล้วสดชื่นหายเหนื่อย ฮุ่ยเหมยได้แต่ยิ้มรับ พร้อมเอาแบบบ้านที่วาดเสร็จแล้วให้ท่านลุงช่างดู
“สวยงามมากจริงๆ เ้าวาดเองเหรอ” ท่านลุงช่างซักถามด้วยแววตาไม่อยากเชื่อว่าเด็กผู้หญิงวัยแค่ 8 ขวบ จะสามารถวาดรูปบ้านออกมาได้สวยและรายละเอียดครบถ้วนได้ขนาดนี้
“ข้าวาดเองเ้าค่ะ ดูจากแบบแล้ว ท่านลุงสร้างตามแบบที่ข้าวาดได้หรือไม่เ้าคะ”ฮุ่ยเหมยเอ่ยถาม
“ได้ๆ แต่แบบของเ้าข้าอยากเอาไปสร้างที่อื่นด้วยได้หรือไม่” ลุงช่างถามด้วยความสนใจ เพราะแบบบ้านที่ฮุ่ยเหมยวาดนี้แปลกใหม่แต่ก็สวยถูกใจเขามาก หากนำไปเสนอลูกค้าในเมือง ต้องมีคนสนใจสร้างตามแบบนี้จำนวนมากแน่นอน
“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่เ้าคะท่านลุงช่าง ข้าไม่ขายภาพวาดนี้ให้ท่าน แต่อยากให้เป็การลงทุนร่วมกัน โดยท่านสามารถเอาแบบบ้านที่ข้าวาดไปสร้างให้ลูกค้ากี่คนแล้วแต่ท่าน แต่ข้าขอเป็ส่วนแบ่ง สองในสิบส่วน ทำสัญญาสิบปี หากมีคนสนใจสร้างตามแบบของข้าท่านค่อยมีส่วนแบ่งให้ข้า หากไม่มีคนสนใจสร้างตามแบบนี้ท่านก็ไม่ต้องเสียเงินให้ข้า ท่านว่าดีหรือไม่”
สิ้นคำพูดของฮุ่ยเหมยทุกคนพากันอึ้งอีกครั้ง นี่คือความคิดเด็กแค่แปดขวบจริงหรือ ทำไมคิดได้ฉลาดเฉลียวแบบนี้
“ฮ่าฮ่า แม่นางน้อย เ้าช่างฉลาดนัก ได้ๆ เรามาทำสัญญากันเลยเถอะ หัวหน้าหมู่บ้านของเ้าก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่นา”
ทั้งหมดจึงเดินทางไปทำสัญญาที่บ้านของท่านลุงหลี่ ด้วยเกวียนวัวของท่านลุงหลี่ที่ขับพาท่านลุงช่างมา
เมื่อทำสัญญาเสร็จ ท่านลุงช่างก็ขอเดินทางกลับไปเตรียมคนงานและหาซื้ออุปกรณ์สำหรับสร้างบ้านให้ครอบครัวฮุ่ยเหมย เพื่อเตรียมสร้างบ้านในวันรุ่งขึ้น
“ท่านลุงหลี่ ข้าอยากสร้างกำแพงล้อมเป็รั้วบ้านเลย เพราะพวกเราอยู่ติดเขาข้ากลัวไม่ปลอดภัย เลยอยากได้คนงานมาช่วยถางหญ้า ขุดดิน ขุดสระ ข้าอยากเลี้ยงปลาด้วย ท่านลุงหลี่จะสามารถหาคนให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะให้ค่าแรงวันละ 20 อีแปะ เท่ากับในเมืองเ้าคะ”
“ได้อยู่แล้ว เป็การดีมากด้วย ที่จะทำให้คนในหมู่บ้านของเรามีรายได้เพิ่มขึ้น เดี๋ยวข้าจัดการให้ พวกเ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะพาคนไปช่วยงานเ้าเอง” เมื่อท่านลุงหลี่รับปากช่วยเหลือแล้ว ฮุ่ยเหมยก็รู้สึกวางใจ
12K
