(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        เมื่อถูกถามเช่นนั้น หวงเยี่ยที่กำลังจ้องมองใบหน้าอันงดงามตรงหน้าก็คล้ายตกอยู่ในห้วงภวังค์อย่างไม่รู้ตัว

        ภาพเบื้องหน้าราวกับเลือนหาย เหลือเพียงดวงตาคู่งามที่สะท้อนประกายบางอย่างซึ่งยากจะอธิบายได้ หัวใจเต้นผิดจังหวะราวถูกกระตุ้นด้วยแรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็น ความคิดทั้งหลายพลันสะดุดหยุดลง เหลือเพียงความรู้สึกที่หลั่งไหลท่วมท้นโดยไม่ทันตั้งรับ

        ชั่วอึดใจต่อมา เขาจึงได้สติกลับคืน สีหน้าที่เผลอเหม่อลอยแปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

        หวงเยี่ยกระแอมเบาๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

        “ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าพี่สาวเป็นใครเหรอ? อยู่ในมหาวิทยาลัยเทพอสูรด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ คงจะมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ?”

        บอกตามตรง เขาไม่เคยพบผู้ใดที่สามารถตรึงสายตาของตนไว้ได้แน่นหนาเช่นนี้มาก่อน คนแรกที่เคยทำให้หยุดมองโดยลืมสิ่งรอบตัวคือท่านผู้อำนวยการหย่าเฟย ซึ่งเขาได้เห็นผ่านภาพบันทึกเท่านั้น ความสง่างามและอำนาจที่แผ่ออกมาจากสตรีผู้นั้นยังคงฝังลึกในความทรงจำ

        ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในขณะนี้

        เรือนผมสีเงินฟ้าครามของนางเข้มกว่าสีผมของเขาอย่างชัดเจน เส้นผมยาวสลวยทอดตัวลงมาตามแผ่นหลังอย่างอ่อนช้อย ราวสายน้ำยามต้องแสงจันทร์ ใบหน้าที่งดงามเปล่งประกายเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ เป็นความสงบนิ่งที่ชวนให้หวั่นไหว

        ริมฝีปากแดงระเรื่อแย้มรอยยิ้มบางเบาอย่างมีนัย ดวงตาเรียวยาวสะท้อนประกายลึกซึ้ง

        ยิ่งไปกว่านั้น เรือนร่างของนางยังสมส่วนอย่างน่าทึ่ง เส้นสายทุกสัดส่วนงดงามประหนึ่งผลงานชั้นเอกที่ถูกสรรค์สร้างด้วยความประณีต จนหวงเยี่ยไม่รู้ว่าควรจะวางสายตาไว้ ณ จุดใดดี เกรงว่าหากจ้องนานเกินไปจะเป็นการเสียมารยาท ทว่าหากเบือนหนีก็เสียดายภาพเบื้องหน้า

        หญิงสาวเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้นก็ยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะหัวเราะเสียงใสอย่างอารมณ์ดี

        “อะไรกัน พี่สาวคนนี้มีก็ชื่อเสียงอยู่ไม่น้อยเลยนะ? โดยเฉพาะในหมู่นักล่ามังกรเพศชายน่ะ”

        น้ำเสียงของนางคล้ายหยอกเย้า เป็นการกล่าวด้วยความมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาติ

        “ข้าคือหลงชิงเหลียน นักเรียนชั้นปีสาม และยังเป็นผู้มีเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชาที่เรียกว่ากระแสวารีไร้สิ้นสุดน่ะ”

        ชื่อของนางดังสะท้อนอยู่ในหูของหวงเยี่ย

        เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนความตระหนักจะปะทุขึ้นภายในจิตใจ

        หลงชิงเหลียน

        นักล่ามังกรระดับห้า

        ความตกตะลึงฉายชัดในแววตาอย่างไม่อาจปิดบังได้ ระดับห้านั้นไม่ใช่ขั้นที่ผู้ใดจะก้าวไปถึงได้โดยง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวัยเพียงเท่านี้ นอกจากพรสวรรค์อันล้ำเลิศแล้ว ย่อมต้องมีความพากเพียรที่เหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

        เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา กระแสวารีไร้สิ้นสุด

        เพียงชื่อก็ทำให้รับรู้ได้ถึงความลึกซึ้งและกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร

        พลังแห่งสายน้ำอันยิ่งใหญ่ที่ไหลเวียนต่อเนื่องไม่ขาดสาย เปรียบดั่งสายน้ำที่กัดกร่อนหินผาได้ในที่สุด

        เมื่อประกอบกับรูปลักษณ์อันมีเสน่ห์ซึ่งสะกดใจได้ทุกเพศทุกวัย จึงไม่แปลกที่หลงชิงเหลียนจะมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่เพียงภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรแห่งนี้เท่านั้น หากยังเลื่องลือไปทั่วทั้งมหานครเมือง ตลอดจนเมืองต่างๆในอาณาเขตข้างเคียง

        หวงเยี่ยเคยได้ยินเรื่องเล่าบางอย่างมาก่อน เพียงแต่ไม่เคยคิดว่าจะได้พบตัวจริงเช่นนี้

        เป็นที่หมายปองของเหล่าเพศชายในมหาวิทยาลัยแทบทุกคน

        บางคนถึงขั้นกล่าวว่าหากได้หลงชิงเหลียนเป็นคนรัก ต่อให้ต้องตายภายในวันถัดไป พวกเขาก็พร้อมจะยอมสละชีวิตโดยไม่ลังเล

        เมื่อคิดถึงคำพูดเหล่านั้น หวงเยี่ยก็รู้สึกว่ามันไม่ได้เกินจริงไปเลยซักนิดเดียว

        หลงชิงเหลียนเอียงศีรษะเล็กน้อย มองปฏิกิริยาของเขาด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม

        “ตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ?”

        หวงเยี่ยสูดลมหายใจลึก พยายามปรับจังหวะหัวใจให้เป็นปกติ

        ขณะที่หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลง กลิ่นหอมอ่อนจางจากเรือนผมของนางลอยผ่านปลายจมูก

        “แล้วนายเล่าหวงเยี่ย..”

        “จ้องมองพี่สาวเช่นนี้ ไม่กลัวจะตกหลุมรักเข้าเสียก่อนหรือ?”

        ทว่าระบบกลืนกินมังกรที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดกลับเบะปากออกมาด้วยความหงุดหงิด

        เหมือนตัวของมันไม่อาจทนต่อท่าทีลังเลอืดอาดของโฮสต์ของตนได้อีกต่อไป

        【อะไรกันคะโฮสต์ ท่าทางต้วมเตี้ยมแบบนี้มันอะไรกัน ทำไมถึงไม่ยกมือทั้งสองข้าง แล้วคว้าไปยังหน้าอกใหญ่ๆที่กำลังแกว่งอยู่นั้นกัน!】

        น้ำเสียงของระบบเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน และหนักแน่นดุจประกาศิตสวรรค์เสียด้วยซ้ำ

        ในชั่วพริบตานั้นเอง หวงเยี่ยซึ่งกำลังจะเอ่ยคำตอบกลับไปยังหลงชิงเหลียน พลันมีสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ราวกับมีแรงบางอย่างที่มองไม่เห็นเข้าควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายเขาโดยสมบูรณ์

        ฝ่ามือทั้งสองข้างที่เดิมทีวางอยู่ข้างลำตัวอย่างเรียบร้อย กลับยกขึ้นอย่างฉับพลันโดยไร้สัญญาณเตือน

        ก่อนจะพุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างแม่นยำ

        แล้วก็คว้าหมับ

        สัมผัสที่เกิดขึ้นนั้นแน่นหนาอย่างชัดเจน ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาได้วางลงบนส่วนหน้าอกอันอิ่มเต็มของหญิงสาวอย่างไม่ลังเล ราวกับเป็นการกระทำที่ตั้งใจมาแล้วอย่างดี ทั้งแรงกดและการจับยึดนั้นไม่ได้เบาเลยซักนิด

        โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปในวินาทีนั้น

        นักเรียนหลายคนที่กำลังเดินผ่านไปมา พลันชะงักฝีเท้าอย่างพร้อมเพรียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

        ภาพตรงหน้าช่างเหนือความคาดหมายเสียจนสมองไม่อาจประมวลผลได้ทัน

        บางคนอ้าปากค้างจนแทบหลุดเสียงร้องออกมา

        บางคนสำลักน้ำลายของตนเอง ไอจนหน้าแดงก่ำ

        “อะ.. ไอ้เด็กเวรหวงเยี่ย”

        “มะ.. มะ.. มันกล้าจับ…”

        “ของรุ่นพี่หลงชิงเหลียน?!”

        มีบางคนที่ได้สติเร็วกว่าผู้อื่น รีบล้วงสมาร์ทโฟนออกมา มือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดกล้อง ก่อนจะยกขึ้นถ่ายภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเร่งรีบ เหมือนกลัวว่าหากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ภาพประวัติศาสตร์นี้จะหายไป

        ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่จับจ้อง หวงเยี่ยเองกลับเพิ่งจะรู้สึกตัว สีหน้าของเขาแข็งค้างในชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตกใจอย่างถึงที่สุด ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำราวจะทะลุออกจากอก

        เขาก้มมองฝ่ามือของตนเองที่กำลังวางอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ควรจะอยู่

        สมองแทบว่างเปล่า

        แล้วร่างกายก็สะดุ้งเฮือก

        มือทั้งสองข้างรีบผละออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก

        “ขะ.. ขอโทษด้วยพี่สาว”

        “พะ.. พอดีร่างกายของข้ามันขยับไปเองน่ะ!”

        คำพูดที่หลุดออกมานั้นเต็มไปด้วยความลนลาน เสียงสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ ทว่ากลับฟังดูเป็นข้อแก้ตัวที่ไม่น่าเชื่อถือแม้แต่น้อย

        หลงชิงเหลียนซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาเงียบงันไปครู่หนึ่ง

        คิ้วของนางกระตุกเล็กน้อย

        เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        แต่กลับชัดเจนยิ่ง

        นัยน์ตาสีแดงเข้มส่องประกายวาบขึ้นมาอย่างน่าหวาดหวั่น นางจ้องมองหวงเยี่ยโดยไม่กะพริบตา รอยยิ้มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงาม รอยยิ้มนั้นหวานละมุนอย่างยิ่ง ทว่ากลับเย็นเยียบเสียจนผู้ที่มองเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

        “งั้นเรอะ?”

        “งั้นร่างกายของข้าก็ต้องขยับไปเองเหมือนกันละนะ!”

        ก่อนที่ฝ่ามือของนางจะยกขึ้นแล้วฟาดลงมา

        “เพี๊ยะ!”

        เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ ศีรษะของหวงเยี่ยสะบัดไปด้านข้างอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วขึ้นจากพื้น ก่อนจะกระเด็นออกไปไกลราวกับถูกพายุซัด พุ่งผ่านอากาศอย่างไร้การควบคุม ตกกระแทกลงยังพุ่มไม้ใหญ่ด้านข้างเสียงดังสนั่น

        ใบไม้กระจัดกระจาย

        กิ่งไม้หักสะบั้น

        แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงัน สภาพของหวงเยี่ยหมดสติไปในทันที

        “..............!!”

        นักเรียนที่ยืนมองอยู่ต่างนิ่งงันราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก

        หลงชิงเหลียนยืนอยู่ในที่เดิม พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนเพิ่งระบายบางสิ่งออกจากอก

        ขณะที่ใบหน้าอันงดงามซึ่งก่อนหน้านี้เย็นชาอย่างมาก กลับแฝงรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด นางยกมือขึ้นแตะข้างแก้มของตนเองเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามปรับอารมณ์ให้กลับคืนสู่ปกติ

        “ไอ้เด็กลามก!”

        จากนั้นนางก็หมุนกายและก้าวเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว เส้นผมสีเงินฟ้าครามพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว เงาร่างค่อยๆห่างออกไปทีละน้อย ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่ยังคงจับจ้อง บรรยากาศที่ทิ้งไว้เบื้องหลังนั้นเต็มไปด้วยความสับสน ตกตะลึง และไม่อยากเชื่อ

        ไม่มีผู้ใดรู้ว่าควรจะหัวเราะ หรือควรจะหวาดกลัว

        เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ มันเหนือกว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเคยพบเจอในมหาวิทยาลัยเทพอสูรแห่งนี้เลยก็ว่าได้