ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

"คุณพ่อ" มีนาตกใจอย่างมากที่เข้ามาในบ้านแล้วเจอคุณพงศกร พ่อของธามวัต

คุณพงศกรเดินทางมาหามีนาและหลานด้วยตัวเอง เขากำลังนั่งพูดคุยกับพ่อและแม่ของเธอ

"มีนาเป็นยังไงบ้างลูก พ่อมาไม่ทันส่งหลานไปโรงเรียนสินะ" คุณพงศกรยิ้ม

"เอ่อ...ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อมาได้ยังไงคะ" มีนายังคงตกใจ

เป็นจังหวะที่ธามวัตตามเข้ามาพอดี

"พ่อ! มาได้ยังไงครับ!" ธามวัตรีบเดินเข้าไปหาคุณพงศกร

"ก็มาช่วยแกไง!" คุณพงศกรกระซิบข้างหูธามวัต

"พ่อขอคุยกับมีนาหน่อยได้มั้ยลูก" คุณพงศกรเอ่ยขึ้น มีนาหันไปมองหน้าพ่อและแม่ของเธอ ทั้งสองต่างพยักหน้าให้เธอ

หมายความว่ายังไง? คุณพงศกรคุยอะไรกับพ่อแม่ของเธอ

พ่อและแม่ของมีนาต่างลุกออกจากห้องไป เหลือเพียงเธอ ธามวัตและคุณพงศกร

"ธามก็ออกไปก่อน พ่อมีเรื่องจะคุยกับมีนาสองคน" ธามวัตมีท่าทีสงสัยแต่ก็ยอมเดินออกไป

"พ่อขอพูดตรงๆ เลยนะลูก" คุณพงศกรเอ่ยเมื่อตอนนี้มีแค่เขาะมีนา

"มีนายังรักธามอยู่บ้างมั้ย"

"เอ่อ..คุณพ่อ!" มีนาตกใจที่อยู่ๆ คุณพงศกรก็พูดโพล่งขึ้นมา

"ที่ผ่านมาธามทำกับหนูไว้เยอะ แต่พ่ออยากให้มีนาคิดดีๆ ว่าที่ธามทำเพราะเขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ หรือเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันบังคับให้ธามต้องทำ"

"หนึ่งปีที่ผ่านมา พ่อเห็นธามจมอยู่กับความทุกข์ เขาไม่มีรอยยิ้ม ไม่รู้จักคำว่าความสุขเลย ทั้งเพื่อนที่สนิทที่สุด ทั้งคนที่เขาเคยรักต่างทรยศหักหลัง"

"ถ้าถามว่าความผิดเดียวของธามจริงๆ คือการที่ธามไม่เคยยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเขารู้สึกยังไงกับมีนากันแน่"

"แต่วันนี้ที่ธามมาตามมีนากับลูก เพราะความรู้สึกรักที่ธามมีให้มีนานะลูก"

"ถ้ามีนาบอกพ่อมาคำเดียวว่ามีนาไม่รักธาม ไม่อยากอยู่กับธามแล้ว พ่อจะพูดกับธามเอง จะพาธามกลับไทย แล้วจะไม่ให้ธามมาเจอหนูอีก"

คุณพงศกรพูดจบพร้อมมองหน้ามีนา

"มีนายังเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เวลามีนามองหน้าพี่ธามทีไร เรื่องราวเลวร้ายนั้นมันย้อนกลับมาหามีนาทุกครั้ง"

"มีนาอยู่ที่นี้กับลูกได้อย่างมีความสุขโดยไม่ต้องมีพี่ธาม มีนาไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้วค่ะ" มีนาเอ่ย

"แล้วมีนาได้ถามลูกรึยัง ว่าเขามีความสุขมั้ยกับการที่ไม่มีพ่อ" คุณพงศกรถามจี้ใจ

มีนาสะเทือนใจกับคำนี้ที่สุด ลูกรู้จักธามวัตแล้ว เขามีความสุขมากเวลาที่อยู่กับพ่อของเขา ถ้าวันนึงธามวัตต้องกลับไป เธอจะตอบคำถามลูกว่าอย่างไร

มีนานั่งคิดอย่างเหม่อลอย หัวใจของเธอไม่เคยมีใครมาแทนที่ 'ธามวัต' ได้เลย เธอรู้ดีว่าต่อให้เขาร้ายกับเธอแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรม ไม่เคยทรยศหักหลังต่อธามวัตแม้สักครั้งเดียว

"มีนาขอเวลาคิดสักพักนะคะคุณพ่อ ขอให้คุณพ่อพาพี่ธามกลับไทยไปก่อน มีนาต้องการเวลาค่ะ" มีนาตอบกลับคุณพงศกร

"พอยอมรับการตัดสินใจของหนูนะลูก พ่อจะพาธามกลับ หวังเป็นอย่างเดียวว่ามีนาจะยอมรับหัวใจตัวเองและคิดถึงลูกให้มากๆ" คุณพงศกรเอ่ย

หลังจากสองคนพูดกันเรียบร้อย คุณพงศกรก็บอกธามวัตให้กลับไทย

"พ่อหมายความว่ายังไงครับ!" ธามวัตไม่ยอมเด็ดขาด

"มีนาเขาตัดสินใจแล้ว ธามต้องยอมรับนะ" คุณพงศกรพูดพร้อมตบบ่าธามวัต

"มีนา..ให้โอกาสพี่สักครั้งได้มั้ย!" ธามวัตหันไปบอกมีนาอ้อนวอนเธออย่างที่สุด

"พี่ธามกลับไปก่อนเถอะค่ะ" มีนาได้แต่แข็งใจ ตอนนี้เธอขอเวลาสักนิดให้เธอได้คิดทบทวน

ธามวัตเดินมาหามีนาพร้อมจับไหล่เธอ แต่มีนากลับเบือนหน้าหนี

น้ำตาเขาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชีวิตเขาต่อไปจากนี้จำต้องทนทุกข์ทรมานต่อไปอีกแล้วใช่มั้ย

เขาทรุดตัวลงต่อหน้ามีนาตัวสั่นเทา หัวใจแตกสลายเขาทำมันไม่สำเร็จ มีนาไม่ยอมให้อภัยเขา

ธามวัตค่อยๆลุกขึ้น เขาต้องยอมรับสินะ

"ฝากบอกน้องธีร์ด้วยนะมีนา ว่าพ่อของเขา รักเขามากที่สุด" ธามวัตหันหลังเดินจากไปอย่างคนใจแตกสลาย

ธามวัตและคุณพงศกรกลับมาประเทศไทย ธามวัตแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับคิดถึงทั้งลูกและเมียร่างกายของเขาไม่อยากรับรู้รสชาตอาหารใดๆ วันๆเอาแต่ทำงานอย่างหนักไม่เคยมีเวลาได้พักผ่อน

หนึ่งเดือนแล้วที่ธามวัตกลับมาจากออสเตรเลีย เขานั่งเหม่อลอยอยู่ในสวนหลังบ้าน ชีวิตเขาช่างว่างเปล่าสิ้นดี!

มันก็สมควรแล้วกับความผิดที่เขาทำไว้

ทำให้มีนาตั้งท้องทั้งๆ ที่เธอยังเรียนอยู่ ปล่อยให้เธอเลี้ยงลูกคนเดียว วางแผนแก้แค้นให้เธอกลับมาชดใช้ หลอกให้เธอแต่งงานด้วย ทำดีกับเธอ หนำซ้ำยังตลบหลังเธอด้วยการใส่ร้ายว่าเธอมีชู้

ลูกบอลลูกหนึ่งกระเด็นมาโดนขาของเขา ทำให้ธามวัตหลุดจากภวังค์

ตุ๊บ!

ธามวัตงวยงงลูกบอลจากไหน บ้านเขาไม่มีเด็กสักคน เขาหยิบลูกบอลนั้นขึ้นมาและมองหาเจ้าของมัน

"Daddy!!" น้องธีร์ร้องเรียกธามวัตอย่างดีใจ

"น้องธีร์!!" ธามวัตตกใจและดีใจที่เห็นลูกอยู่ตรงหน้า

สองคนต่างวิ่งมากอดกัน

"I miss you so much. My boy!" ธามวัตหอมแก้มน้องธีร์อย่างคิดถึง

"I miss you more!" น้องธีร์กอดธามวัตแน่น

"Why are you here!!" ธามวัตรีบถามน้องธีร์อย่างดีใจ

"Mommy!" น้องธีร์ร้องเรียกมีนาที่กำลังเดินเข้ามา

"มีนา! มาได้ยังไง!" ธามวัตตกใจที่เห็นมีนา

"มีนามาตามหาพ่อของลูกค่ะ" มีนาพูดพร้อมยิ้มให้เขา

ธามวัตตกใจและดีใจที่สุด เขาเดินเข้ามากอดมีนาทั้งน้องธีร์ที่อยู่ในอ้อมกอด

"ขอบคุณที่กลับมาหาพี่นะ ขอบคุณนะมีนา" ธามวัตพูดอย่างดีใจ

ทั้งสามคนต่างยืนกอดกันอย่างมีความสุข

คุณพงศกรเดินตามเข้ามา พร้อมชวนน้องธีร์ไปเล่นของเล่นที่คุณปู่ของเขาซื้อรอไว้เต็มบ้าน

"มีนาให้โอกาสพี่แล้วใช่มั่ย กลับมาอยู่กับพี่แล้วใช่มั้ย" ธามวัตพูดพร้อมจับมือของเธอ

"อืม..ให้โอกาสพี่ธามดีมั้ยน๊า" มีนาแกล้งทำเป็นสับสน

"ไม่ต้องมาแกล้งพี่เลย กลับมาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันนะ พี่สัญญาว่าพี่จะดูแลมีนากับลูกเป็นอย่างดี จะไม่ทำให้มีนาเสียใจอีก" ธามวัตพูดพร้อมดึงมีนาเข้ามากอด

"พี่ธามสัญญาแล้วนะคะ ว่าจะดูแลมีนา จะไม่ทำให้มีนาเสียใจ ไม่งั้นมีนาจะหนีไปให้ไกลให้พี่หาไม่เจอเลย" มีนาพูดเสียงอู้อี้อยู่ในอกของธามวัต

"ครับพี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย ว่าพี่จะรักและดูแลมีนาและลูกของเรา ไปจนวันที่พี่หมดลมหายใจ" ธามวัตผละมีนาออกและมองหน้าให้คำมั่นสัญญากับมีนา 

"พี่ธามก็จะเป็นรักครั้งแรก รักเดียว และรักครั้งสุดท้ายของมีนา อยู่กับมีนาและลูกแบบนี้ไปตลอดเลยนะคะ" มีนามองหน้าธามวัตด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมี

"มีนาก็จะเป็นความรักครั้งสุดท้ายของพี่ พี่จะอยู่ตรงนี้เพื่อมีนาและลูกของเราตลอดไป" ธามวัตพูดจบพร้อมดึงมีนาเข้ามาจูบ

อื้อ~

จูบนี้ที่ต่างคนต่างโหยหา อ้อมกอดนี้ที่ต่างคนต่างรอคอยการกลับมา ความรักครั้งสุดท้ายนี้ที่สองใจปรารถนาตลอดกาล

--------จบบริบูรณ์-------

ขอบคุณผู้อ่านทุกคนมากนะคะ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการอ่าน

ด้วยรัก

'MissMeena'