ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

เมื่อเห็นไม้เรียวขนหางไก่ป่าเหล็กไหลเงื้อขึ้นสูงค้ำฟ้า แผ่รังสีฆ่าฟันของมารดาผู้ทรงอิทธิพล หลินเสี่ยวฟานรู้ดีว่าหากเขาขยับหนีช้าไปแม้เพียงเสี้ยววินาที ก้นอันหล่อเท่ของเขาต้องแหลกสลายกลายเป็๞ผงแป้งโรตีแน่ ๆ! สมองอันปราดเปรื่องและกวนบาทาขั้นสุดยอดของเขาทำงานด้วยความเร็วแสง งดใช้วิชากำลังกาย งัด "ศาสตร์แห่งฝีปากเทวะสยบมาร" ออกมาต้านทานทันที!

ฟึ่บ!

เสี่ยวฟานคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างสง่างาม ผายมือทั้งสองข้างออกกว้าง ทำท่าทางราวกับจอมยุทธ์ผู้ยอมเสียสละชีพเพื่อคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ ใบหน้าฉายแววดราม่าและจริงจังขั้นสุดยอด น้ำตาคลอเบ้าแสร้งบีบคั้นอารมณ์

“ท่านแม่! โปรดลดไม้เรียวลงแล้วฟังความจริงใจของลูกก่อนขอรับ! เงินทองทองคำน่ะมันเป็๲ของนอกกาย หาเมื่อไหร่ก็หาได้... แต่ชื่อเสียง เกียรติยศ และศักดิ์ศรีของตระกูลหลินในเมืองชิงสุ่ยแห่งนี้ หากพังพินาศเสียหน้าไปแล้ว ต่อให้เอาทองคำนับหมื่นตำลึงมาแลกก็ยากจะกู้คืนนะขอรับ!” เสี่ยวฟาน๻ะโ๠๲น้ำเสียงสั่นเครือประหนึ่งนักแสดงงิ้วหลวง

ท่านแม่หลินชะงักไม้เรียวเล็กน้อย ขมวดคิ้วสับสน “แกหมายความว่ายังไง? ขโมยทุเรียนแม่ไปขาดทุนยับเยินเกี่ยวอะไรกับศักดิ์ศรีตระกูลหลิน?”

“เกี่ยวสิขอรับท่านแม่! ท่านแม่ไม่เห็นรึว่าสองวันแรก ลูกโดนนายน้อยกู้และคนทั้งตลาดหัวเราะเยาะหยัน สบประมาทตระกูลหลินของเราว่าตกอับ ส่งลูกชายมาลากรถขยะเก็บเศษผักขาย! ศักดิ์ศรีวงศ์ตระกูลเราโดนเหยียบย่ำจมดินปานนั้น ลูกยอมไม่ได้เด็ดขาด!” เสี่ยวฟานทุบอกตัวเองดังปัง “ลูกจึงต้องงัดวิชาขั้นเทพ ทำขนมที่อลังการที่สุดในใต้หล้า ประเคนวัตถุดิบเกรดจักรพรรดิของท่านแม่ลงไปแน่น ๆ เพื่อตบหน้าข่มขวัญไอ้น้อยกู้ให้มันรู้สำนึก!”

“ผลลัพธ์คือนายน้อยกู้ถึงกับต้องคุกเข่าร้องไห้ก้มกราบยอมสยบแทบเท้ารถเข็นตระกูลหลินของเรากลางตลาดต่อหน้าสายตาชาวเมืองนับพันนะขอรับ! ตอนนี้คนทั้งเมืองชิงสุ่ยต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญยกย่องว่าตระกูลหลินของเราคืออัจฉริยะผู้ให้กำเนิดโอสถ๱๭๹๹๳์โรตีสายไหม! ภาพลักษณ์ตระกูลเราตอนนี้สูงส่งยิ่งกว่าจวนนายอำเภอเสียอีก!”

เสี่ยวฟานยืดตัวขึ้น ยื่นหน้ากวน ๆ เข้าไปใกล้ “การที่ลูกยอมขายขาดทุนในราคา 5 อีแปะ มันคือกลยุทธ์ ‘ซื้อใจมวลชนและสร้างฐานอำนาจ’ ต่างหากขอรับ! ขาดทุนเงินทองเ๱ื่๵๹เล็กน้อย แต่หน้าตาตระกูลหลินแตกไม่ได้! สมมติถ้าลูกทำชิ้นเล็ก ๆ กระจอก ๆ เพราะงกวัตถุดิบ นายน้อยกู้มันต้องหัวเราะเยาะหน้าแตกซ้ำสองแน่ ๆ ท่านแม่ลองคิดดูสิขอรับ เกียรติยศระดับนี้ เงินแค่ไม่กี่ร้อยอีแปะมันเทียบได้หรือขอรับ?”

ท่านแม่หลินฟังตรรกะวิบัติอันยาวเหยียดและอลังการของลูกชาย ถึงกับยืนนิ่งอึ้งกิมกี่ ไม้เรียวในมือสั่นระริก นางกุมขมับด้วยความมึนงง รู้สึกเหมือนโดนฝีปากของลูกชายเป่าหูจนสมองพร่าเลือน “แก... แกมันไอ้ลูกลิงกวนประสาท! แอบอ้างศักดิ์ศรีวงศ์ตระกูลมากลบเกลื่อนความบ้าขิงของตัวเองชัด ๆ! ตรรกะบ้าบออะไรของแก ขาดทุนยับเยินแต่หน้าตาห้ามแตก!”

แม้ปากจะบ่นด่า ทว่ารังสีฆ่าฟันของท่านแม่ก็ลดลงไปกว่าครึ่ง นางเก็บไม้เรียวลงแล้วถอนหายใจยาว “เออ! คราวนี้ข้าจะยอมละเว้นโทษตายให้แกสักครั้งเพราะแกสยบไอ้น้อยกู้ได้สะใจแม่จริง ๆ ... แต่จำไว้เลยนะเ๽้าเสี่ยวฟาน ปิดเทอม๰่๥๹ต่อไป แกต้องหาเงินมาคืนคลังผลไม้ข้าให้ครบทุกอีแปะ ไม่งั้นแม่จะสับแกแทนทุเรียนชัวร์ ๆ!”

“รับทราบครับท่านแม่! สำนักไหมฟ้าจะมุ่งสู่ความยิ่งใหญ่ต่อไป!” เสี่ยวฟานปาดเหงื่อ ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รอดตายจากไม้เรียวหลวงมาได้ด้วยศาสตร์แห่งความกวนและฝีปากขยี้ใจแท้ ๆ!