ผ่านไปสองวัน หนิงต้าเจี่ยนก็มาหานางที่บ้านตามที่รับปากเอาไว้ เขามาที่นี่พร้อมกับเพื่อนคนสนิทนั่นก็คือชงหยวน ที่เคยทำงานด้วยกันมานาน ่นี้ไม่มีงานจ้าง เขาจึงเข้าป่าล่าสัตว์ไปวันๆ พอเพื่อนรักมาบอกว่ามีงานจ้าง จึงรีบตามมาช่วยทันที แต่พอรู้ว่าต้องมาทำงานให้กุ้ยเหมยเขาก็เริ่มลังเลใจ กลัวว่านางจะไม่มีเงินจ่ายค่าแรง แต่เพราะรับปากต้าเจี่ยนเอาไว้แล้ว จึงจำเป็ต้องมา
"เ้าแน่ใจหรือว่านี่บ้านแม่นางกุ้ยเหมยจริง ๆ ทำไมถึงได้เป็ระเบียบเรียบร้อยแบบนี้นักเล่า"
ไม่ใช่แค่ชงหยวนที่สงสัย เขาเองก็สงสัยไม่แพ้กัน ก่อนหน้าเขาเคยมาที่นี่ ตอนนั้นสภาพย่ำแย่มาก ทั้งสกปรกทั้งเหม็นเน่าคละคลุ้งไปหมด ไหนเลยจะมีกลิ่นหอมสะอาดแบบนี้ ไหนจะต้นไม้ดอกไม้พวกนั้น ถูกนำมาปลูกตรงนั้นตรงนี้อย่างสวยงาม บรรยากาศรอบบ้านของนางตอนนี้ ช่างดูสบายตายิ่งนัก
ภายในบ้านได้ยินเสียงหัวเราะของคนในบ้านดังออกมาเบาๆ บ่งบอกว่าคนในครอบครัวต่างมีความสุขรักใคร่กลมเกลียวกันดี ไม่เหมือนที่พวกเขาเคยเห็นก่อนหน้าที่เคยมาแม้แต่นิดเดียว
"แม่นางกุ้ยเหมย พวกข้ามาถึงแล้ว!"
เสียงหัวเราะเงียบไปเมื่อชงหยวนะโเรียก แล้วไม่นานสตรีที่หน้าตาสดใสก็เปิดประตู ออกมา
"เชิญเข้าบ้านก่อนเ้าค่ะ" กุ้ยเหมยเชิญชวนให้ทั้งสองคนเข้าบ้านเพื่อคุยงาน โดยไม่สนใจท่าทางสำรวจภายในบ้านของพวกเขา
ต้าเจี่ยนเมื่อมาถึงในบ้านก็เห็นสามีของนางนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่งยิ้มบางมาให้เขาอย่างเป็มิตร ดูจากสีหน้าแล้ว เขาดูสดใสขึ้นมากเลยทีเดียว ตรงที่นั่งด้านล่างก็เห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารัก เขาพึ่งรู้ว่าหน้าตาของแม่หนูน้อยหน้าตาเป็อย่างไร เพราะก่อนหน้านี้ สภาพของนางดูไม่ได้เสียเลย มอมแมมยิ่งกว่าขอทานที่เห็นในเมืองอีก ไหนเลยผิวพรรณจะขาวใสอมชมพูถึงเพียงนี้ นี่คือเหตุผลที่เขานึกรังเกียจกุ้ยเหมยตลอดมา เพราะแม่ที่ไม่ดูแลลูก ไม่เหมาะที่จะเป็เมียหรือเป็แม่ของใครได้เลย
จ้าวหนานกงมองหน้าบุรุษ ที่กุ้ยเหมยคนก่อนชอบอยากไม่คิดอะไร เพราะเนื้อในตอนนี้คือภรรยาของเขา นางไม่ใช่ กุ้ยเหมยคนนั้นแล้ว ถึงกระนั้นภายในใจเขาก็ยังรู้สึกหึงหวงบ้างอยู่ดี เมื่อพบว่า ต้าเจี่ยนคนนี้เขามีลักษณะดูดีทีเดียว
"คุณชายจ้าวสบายดีหรือขอรับ"
"สบายดี ขอบคุณที่มาช่วยข้ากับเหมยเอ๋อร์ ต้องรบกวนท่านต้าเจี่ยนกับสหายแล้ว"
"ยินดีมากขอรับ ่นี้ไม่ค่อยมีงานด้วย ดีที่ต้าเจี่ยนบอกมาช่วยงาน ไม่อย่างนั้นฤดูหนาวปีนี้คงไม่มีเงินจัดเตรียมอาหารแน่นอน คุณชายจ้าวอย่าได้เกรงใจ"
"เชิญนั่งก่อนเ้าค่ะ เื่เร่งด่วนตอนนี้ก็คือข้าอยากได้รถเข็นเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะวาดให้พวกท่านดูคร่าวๆก่อน ส่วนจะปรับอย่างไรให้ใช้งานได้ก็แล้วแต่ท่าน"
กุ้ยเหมยที่เอาน้ำกระเจี๊ยบเย็นๆมาให้ทั้งสองคนเป็การต้อนรับ พูดขึ้นมาเพราะว่าตอนนี้แขนของนางรู้สึกปวด ต้องใช้แผ่นกอเอี๊ยะติด ช่วยลดอาการเจ็บไปก่อน นางคิดว่าน่าจะกล้ามเนื้ออักเสบ จากการยกร่างของจ้าวหนานกงมาหลายวัน วันละหลายรอบ แต่นางไม่ได้บอกสามี เพราะไม่อยากให้เขารู้สึกผิดที่ทำให้นางต้องาเ็ จึงได้บอกความ้าเร่งด่วนในขั้นแรก ให้กับทั้งสองคนช่วยทำรถเข็นให้นางก่อน
ถาดทรายใบใหญ่ถูกนำมาวางไว้ นางเริ่มวาดภาพรถเข็นที่มีช่องสำหรับปลดทุกข์ได้ พลางบรรยายให้พวกเขาได้เห็นภาพของรถเข็น ที่นางเคยเห็นคนที่รู้จักเคยใช้มันมาก่อน คงเป็การดีหากสร้างรถเข็นนี้ได้ จะช่วยทุ่นแรงไม่ต้องยกร่างเขาวันละหลายครั้งแล้ว และยังสามารถพาเขาไปไหนมาไหนได้อีกด้วย
"มันเหมือนเก้าอี้นั่งเอนแบบที่สามีข้านั่งอยู่ แต่ด้านล่างเจาะเป็รูขนาดนี้ตรงกลาง แล้วทำที่วางกระโถนด้านล่าง สามารถดึงออกมาทำความสะอาดได้ หรือถ้าไม่วางกระโถน ก็สามารถเลื่อนไปวางตรงโถส้วม ที่ข้าออกแบบเป็เก้าอี้หัวโล้นเจาะรูทรงเตี้ยกว่ารถเข็น ด้านข้างที่เป็ล้อให้ทำเหมือนล้อที่เป็ล้อเกวียน ท่านพอจะนึกภาพออกไหมเ้าค่ะ"
"ไม่น่าจะยาก ข้าเคยช่วยเขาทำเกวียน ไม่เกินสองวันน่าจะเสร็จ แล้วมีอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่ เ้าบอกว่าจะทำห้องเพิ่มไม่ใช่หรือ"
"ใช่เ้าค่ะ ข้าจะทำห้องนอนเพิ่มด้านนี้มันมีพื้นที่ว่างอยู่เยอะ เอาสักสองห้อง ในห้องนึงทำเตียงที่มีคอกกั้นแบบนี้ ใช้เป็ไม้ไผ่ก็ได้เ้าค่ะ แต่ความสูงประมาณ 5 ฉื่อ แล้วก็ทำห้องอาบน้ำกับห้องส้วมติดกับห้องนอนฝั่งด้านนี้ แต่ต้องขุดหลุมประมาณไหน พวกท่านเคยรู้ไหมเ้าคะ"
เื่ของห้องน้ำแบบโบราณนางไม่มีความรู้เลย ต่อให้แบบในยุคปัจจุบันนางก็ไม่รู้ แค่ซื้อบ้านมันก็มีทุกอย่างครบแล้ว หากเสียก็เรียกช่างมาซ่อม อย่างนี้นางจะบอกพวกเขาอย่างไรดี
"เราเคยทำให้จวนเ้าเมืองอยู่พอจะรู้บ้างว่าต้องทำอย่างไร แต่บางอย่างราคามันไม่น้อยเลยนะแม่นางกุ้ยเหมย ท่านแน่ใจนะว่าจะมีเงินจ่ายมัน"
ต้าเจี่ยนถามนางตรงๆ ถ้าหากนางอยากจะได้แบบนั้นจริงๆ เขาก็ทำให้ได้ แต่นางต้องจ่ายเงินค่าซื้อวัสดุเอง ซึ่งเขากลัวว่านางจะมีเงินไม่พอ
"ประมาณเท่าไหร่เ้าค่ะ ค่าวัสดุทำสองห้อง ห้องน้ำ รถเข็นแล้วก็คอกกั้น"
"ประมาณไม่เกิน 50 ตำลึง หาก้าวัสดุที่ดีเหมือนกันกับจวนเ้าเมือง หากเป็ไม้ไผ่ก็จ่ายเพียงแค่ค่าแรงตัดไม้เพิ่มขึ้นอีก 2 ตำลึง ส่วนกระเบื้องที่วางโถชำระ และวัสดุบางอย่างจำเป็ต้องซื้อ ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้ตามแบบ ราคาประมาณ 10 ตำลึงไม่ขาดไม่เกินแน่นอน"
"ตกลงเ้าค่ะ เอาเป็ว่าข้าใช้เป็ไม้ไผ่แทน แล้วซื้อวัสดุบางอย่างเอา รวมค่าแรงน่าจะไม่เกิน 15 ตำลึง ข้าพอจ่ายท่านได้ เริ่มวันไหนดีเ้าค่ะ"
"จ่ายมาแค่ 10 ตำลึงเงินก่อน ค่าแรงค่อยจ่ายเป็วันเอา เดี๋ยววันนี้ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อวัสดุ เ้าจ่ายเงินค่าวัสดุมาก่อน แล้วกลับมาข้ากับชงหยวนจะไปตัดไม้ไผ่มากองไว้หน้าบ้าน ของมาครบเมื่อไหร่เราจะเริ่มทันที"
"เดี๋ยวข้าไปหยิบเงินมาให้นะเ้าคะ"
กุ้ยเหมยทำเหมือนไม่มีอะไรก็จริง แต่นางกำลังกังวลใจ เพราะในช่องว่างของนางมีแต่เงินอีแปะ เงิน 10 ตำลึงเงิน เท่ากับ 10000 อีแปะ นางคงนับไม่ไหวแน่นอน นางจึงนับเงินใส่ถุงให้ได้ 2000 อีแปะแล้วเอาใส่ถุงเงินใบเก่าของนาง แล้วเดินออกมาจากห้องนอน
จ้าวหนานกงสังเกตเห็นสีหน้าไม่สบายใจของนาง ก็คิดว่านางคงจะมีเงินไม่พอ กำลังจะเอ่ยเื่หยก นางก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
"ท่านมีเงินตำลึงเงินหรือเปล่าเ้าค่ะ ข้าขอแลกหน่อย ข้ามีเงินอีแปะแบบนี้มากเลย เพราะเก็บหอมรอมริบมาหลายปี ตอนนี้ข้าไม่สะดวกเข้าเมืองไปแลกเงินในเมือง จึงถือโอกาสนี้แลกเงินส่วนนี้กับพวกท่านก่อนได้หรือไม่เ้าคะ"
ต้าเจี่ยนมองนางงงๆ แต่เขาก็ไม่คิดอะไรมาก จึงยื่นมือไปรับถุงเงินจากนาง เพราะเขาต้องเข้าเมืองอยู่แล้ว เดี๋ยวค่อยไปแลกคืนที่นั้นก็ได้
"ข้ามีอยู่สามตำลึงเงิน เพราะจะเข้าไปซื้อของในเมืองอยู่แล้ว เ้ามีถึง 3000 อีแปะหรือเปล่าล่ะ"
"มีเ้าค่ะ รอสักครู่นะเ้าคะเดี๋ยวข้าไปนับมาให้" กุ้ยเหมยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ในที่สุดก็สามารถจัดการปัญหาโดยที่ไม่ต้องเข้าไปในเมือง นางไม่อยากจะทิ้งลูกกับสามีให้อยู่กันสองคนลำพัง เพราะทั้งสองคนยังไม่สามารถช่วยตัวเองได้ นางจึงได้ตัดใจไม่เข้าในเมืองเพื่อแลกเงิน
กุ้ยเหมยยื่นเงินอีก 1000 อีแปะให้หนิงต้าเจี่ยน ระหว่างที่เขากำลังรับเหรียญ นางจึงขอตัวไปนำเงินอีก 10 ตำลึงมาให้พวกเขา โดยนำ 3 ตำลึงเงิน เข้าช่องว่างหลายครั้ง จนได้เงินเก็บไว้หลายร้อยตำลึง ก่อนออกมายื่นเงินส่วนที่เหลือให้พวกเขาตามสัญญา
ตอนนี้นางไม่ลำบากอีกต่อไปแล้ว มีทั้งเงินมีทั้งอาหารจะได้ทุ่มเทดูแลทั้งสองคนพ่อลูก หากอาการเขาเริ่มดีขึ้นกว่านี้ นางก็อยากหาหมอมารักษาเขาอีกทางนึง ภาพแห่งความทรงจำได้ ตอนที่เขาล้มป่วยแรกๆ หมอที่บิดาเขาหามา ก็ไม่มีใครรักษาอาการของเขาได้ ไม่อย่างนั้นตระกูลจ้าวคงไม่ทอดทิ้งเขาแบบนี้
"เ้าเอาเงินนั้นมาจากที่ไหนเหมยเอ๋อร์ กุ้ยเหมยไม่มีเงินมากขนาดนั้นแน่ ถ้านางมีเงินขนาดนั้นนางคงจะหนีข้าไปไกลแล้วป่านนี้"
ทั้งสองคนออกไปหมดแล้วจ้าวหนานกงก็เอ่ยปากถามนางทันที
"เทวดามอบให้เ้าค่ะ ท่านพี่เชื่อข้าไหมเ้าคะ" กุ้ยเหมยเอ่ยกับเขาคล้ายจริงคล้ายไม่จริง ใบหน้ายิ้มแย้มของนาง ทำเอาเขาเดาไม่ถูกว่าที่นางพูดเป็ความจริงหรือเปล่า
"ถ้าหากเ้าพูดพี่พร้อมเชื่อเ้า เพราะพี่เชื่อว่าเทวดามีจริง ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่มีภรรยานางฟ้าแสนดีแบบเ้า มาอยู่กับพี่ที่นี่ จริงไหม"
"จริงที่สุดเ้าค่ะ อย่าห่วงเลยเงินนี้ข้าไม่ได้ปล้นชิงใครมา เทวดาให้ข้าจริงๆ ข้าไม่ได้โกหกท่านพี่ ว่าแต่ท่านอยากเอนหลังหรือยังเ้าคะ"
จ้าวหนานกงส่ายหน้าปฏิเสธ"ไม่ดีกว่าพี่นอนตรงนี้ก็ดีแล้ว"
เขารู้ว่านางปวดแขน เพราะตอนเช้าสีหน้าตอนที่พยุงตัวเขานางแสดงอาการเ็ป เป็เพราะนางฝืนยกตัวเขาบ่อยๆ จึงได้าเ็ ยิ่งนางไม่พูดอะไร ภายในใจเขายิ่งเ็ป นึกสงสารนางแทบตาย ตอนที่นางพยายามพาตัวเขามานั่งเก้าอี้นี้ หากได้เก้าอี้แบบที่นางพูดจริงๆก็ดีไม่น้อย เขาจะได้ไม่ต้องทำให้นางต้องเหนื่อยมากเหมือนทุกวันนี้
"งั้นเดี๋ยวข้าไปซักผ้าก่อนนะเ้าคะ หากมีอะไรเรียกข้าได้เลย ข้าอยู่หน้าบ้าน ไปตัวเล็ก ไปซักผ้ากับแม่กัน แม่จะทำฟองให้เ้าเล่นเยอะๆเลย"
กุ้ยเหมยชวนลูกสาวไปด้วย เพราะไม่อยากให้เขาต้องมาดูแลเ้าตัวเล็กที่อยู่ในวัยกำลังซนในสภาพไม่พร้อม เด็กวัยนี้ต้องพาทำกิจกรรมจะได้ เสริมพัฒนาการ และได้ใช้พลังงาน ตอนกลางคืนจะได้นอนหลับนาน ๆ ไม่ตื่นมาร้องไห้ตอนกลางคืนอีก
"ที่จริงให้หลันเอ๋อร์อยู่กับพี่ก็ได้นะ เ้าจะได้ไม่เหนื่อยมาก ไหนจะซักผ้า ไหนจะดูแลลูกอีก พี่อยากช่วยแบ่งเบาเ้าบ้าง ได้เล็กน้อยก็ยังดี"
"ท่านพี่อย่าคิดมากเลยเ้าค่ะ ข้าไม่เหนื่อยเลย ผ้าก็มีนิดเดียว ข้าแค่อยากพาลูกเล่นสนุกๆเท่านั้น เอาไว้ท่านพี่หายเมื่อไหร่ ข้าจะใช้ท่านพี่ทำงานแทนข้าทุกอย่างดีไหมเ้าคะ ถ้าถึงตอนนั้นอย่าบ่นแล้วกันนะเ้าคะ ข้าไม่ยอมใจอ่อนแน่นอน"
จ้าวหนานกงยิ้มกว้าง จนกุ้ยเหมยถึงกับมองเหม่อ สามีนางพอยิ้มขึ้นมาก็ดูดีมากเลยนะ สงสัยคงต้องให้ยิ้มบ่อยๆแล้ว บ้านช่องจะได้สดชื่น
"พี่รับปากเ้า หากพี่หายดีเมื่อไหร่ พี่จะไม่ให้เ้าต้องทำงานอะไรเลย ทำแค่หน้าที่เมียให้พี่ก็พอ..." พอตัวเองพูดจบก็หยุดชะงัก เพราะคิดถึงคำพูดของตัวเองดีๆ ก็พบว่าความหมายมันสองแง่สองง่าม ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาในทันที เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น เขาแค่จะบอกนางว่าเป็เมียเขาไม่ต้องทำงานหนักพวกนี้เฉยๆ
"พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น ทำหน้าที่เมียก็คือ..."
"เอาเป็ว่า หากท่านพี่หายดีเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็เมียแบบไหน ข้าก็เต็มใจเ้าค่ะ ไปเร็วเ้าตัวเล็ก" กุ้ยเหมยวางะเิเอาไว้ ก็อุ้มลูกชิ่งหนีออกไปทันที นางเองก็อายไม่น้อยกว่าเขาเลย พอออกมาก็นั่งลงกุมแก้มตัวเอง ที่ร้อนผ่าวไปหมดแล้ว นับถือตัวเอง ช่างใจกล้าจริงๆ ที่พูดอย่างนั้นออกไป คนในบ้านก็มีสภาพไม่ต่างกันมาก แต่ความฮึกเหิมกลับมีมากขึ้น เมื่อมีเป้าหมายในชีวิตเกิดขึ้นแล้ว เฝ้ารอให้นางทำหน้าที่ภรรยาของเขาจริงๆแทบไม่ไหว
4K
