ตอนที่ 79ความกล้าเป็นแสงสว่างอันใหม่
เพอร์ซีย์ขับรถจนมาถึงหลังร้านที่เขาเคยเอารถมาจอดตอนที่ลูกสาวทั้งสองของเขามาบ้านแม่เขาเด็กทั้งหลายพอเห็นว่ามาถึงที่หลังบ้านของย่าแซลลี่แล้วก็ลงมาจากรถในทันทีโพรทาเลียมองรอบ ๆก็เห็นว่าหลังร้านนี้ช่างดูเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยน่าอยู่จนนานเกินไปจริง ๆ จนทุกคนลงมาจากรถกันหมดสองสาวฝาแฝดก็เอ่ยพูดขึ้นในทันที
“มาถึงสักที!!”
“นึกว่าจะต้องนั่งในรถนาน ๆ แล้วซะอีก”
“อ่า~ หลังร้านคุณย่านี้เหมือนเดิมจริงๆ”มาร์โคจ้องมองหลังบ้านย่าที่ดูเหมือนเดิมแต่แค่เก่าก็เท่านั้น
“นายพูดอะไร!! มันก็มีเปลี่ยนเดิมตลอด? มาร์โค” คารีเซลกับน้องชายที่พูดอะไรที่มันแปลกประหลาด
“จ้า ๆ ขอโทษทีพูดอะไรแปลก ๆละกัน” มาร์โครู้สึกไม่ควรพูดเลยจริง ๆ
ระหว่างที่คารีเซลกับเรน่ากำลังพาหลานแล้วก็พี่สาวลงมาจากรถเดวิคกับคาเร็นน่าจ้องมองที่พวกเขาอยู่กันว่าอยู่ที่ไหน
“นี่คือหลังร้านเมื่อกี้นะเหรอครับ?” เดวิคถามพวกน้าของตนเอง
“ใช่จ้ะ เดียวพวกเราจะเข้าไปหาพวกคุณทวดนะ”
“คุณทวด!” ทั้งสองคนต่างมองคนเป็นน้าอย่างตื่นต่างตื่นใจที่จะได้เจอคนเป็นทวด
“ชี่~ เดียวแม่พวกเราก็สงสัยหรอกนะ”
เด็ก ๆต่างรีบปิดปากแล้วใช้หางตามองไปที่แม่ของพวกเขานั้นที่กำลังเดินไปหาพ่อของตนเองโพรทาเลียน้อยเดินไปหาพ่อแล้วจับที่กางเกงของพ่อ เพราะเธอรู้สึกแปลก ๆเหมือนมีคนกำลังมาทางนี้
“พ่อค่ะ...”
เพอร์ซีย์ก้มหน้ามองลูกสาวอย่างสงสัยว่าลูกสาวเป็นอะไร “เป็นอะไรนะ? โพรทาเลีย”
“รู้สึกเหมือนมีคนมาทางนี้...” โพรทาเลียหันไปมองทางเข้าที่มาข้างในนี้
เพอร์ซีย์จึงหันตามไปมองก็ได้เห็นบุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะเจอเวลานี้จนทำเอาแปลกใจเล็กน้อย
“คุณพ่อ!”
“คุณตา!!”
คนเป็นตาได้ยินคำเรียกเขาทำให้เขาจ้องมองอย่างสงสัยว่าใครเรียกก่อนจะยิ้มแย้มอย่างดีใจ
“อ้าว? เด็ก ๆ”
“คุณตาค่ะ!!”
“คุณตา!”
เหล่าแฝดสามต่างรีบเข้าไปกอดคนเป็นต่อในทันใดจนคนเป็นตาต้องอ้าแขนกอดหลานๆ ทั้งสามในทันใด
“โฮะ ๆ ไม่นึกว่าจะได้เจอหลาน ๆ ด้วยนะโตกันตั้งเยอะเลยนะ ดูสิ” คนเป็นตาจับใบหน้าของหลานสาวทั้งสองเขารู้สึกหลานเขาน่ารักสุด ๆ “คารีเซลกับเรน่านี้ตัวเล็กเหมือนเดิมเลยนะ”
“โธ่! คุณตาค่ะ! พวกเราอยากตัวสูงจะตายแต่ก็ตัวเท่านี้”
“ใช่ค่ะ! พ่อแม่ก็สูงแต่ทำไมมีพวกเราที่ตัวเล็กก็ไม่รู้”
“น่า ๆ หลาน ๆ ทั้งสองของตา สักวันก็โตกันนะ” ตาลูบหัวของหลานทั้งสองอย่างเอ็นดู
“น่าบอกว่าไม่โตขึ้นดีกว่านะครับ คุณตา” มาร์โคแอบแซวพี่สาวของเขา
“อย่าไปพูดแบบนั้น มาร์โคดูหลานสินับวันโตเอาโตเอานะเรา” ตามองหลานชายคนสุดท้องที่ตัวโตกว่าพี่สาวทั้งสอง
“ทำไงได้ล่ะครับ ผมนั้นกินนมนี่น่า~” หางตาของมาร์โคแอบมองสองพี่สาวของเขาอย่างแซะๆ
“นี่!! มาร์โค!!” สองสาวต่างพองแก้มมองกันอย่างขุ่นเคืองน้องชายของพวกเธอ
“พอได้แล้ว ๆ” โพรทาเลียตัวน้อยรีบเข้ามาห้ามทั้งสามคนในทันใด“เคยบอกแล้วนะว่าอย่าทะเลกันนะ”
คนเป็นตาได้ยินเสียงที่ว่าก็มองหาว่าเสียงใครก่อนจะก้มมองเขาก็เห็นเด็กน้อยตัวเล็กเดินเข้ามา
“แต่พี่ค่ะ!!”
“มาร์โคแซะเราก่อนอ่ะ! พี่โพรทาเลีย”
“เฮ้อ...มาร์โค อย่าแซะพวกพี่ ๆ สิ”
“อะไรกัน!? พี่จะเข้าข้างยัยพวกนั้นเหรอ?”มาร์โคทำปากจู๋ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นอย่างงอนๆ
“นี่นาย!?” สองสาวต่างโกรธเคืองน้องชายในทันที
“พอ ๆทะเลาะกันพี่จะให้พ่อปล่อยพวกเราสามคนอยู่ข้างนอก!”
“อ๊า!!”
ทั้งสามคนได้ยินแบบนั้นถึงกับนิ่งเงียบสองสาวอย่างง้างหมัดขึ้นมาตลอดน้องชายสุดๆ ก่อนที่โพรทาเลียตัวน้อยจะหันไปหาคุณตาที่กำลังจ้องมองเธอ
“สวัสดีค่ะ คุณตา”
“โพร...โพรทาเลียเหรอ?”
“ค่ะ!” โพรทาเลียตัวน้อยขานตอบออกไป
“นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ตามองอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานสาวคนโตของเขา
“คุณพ่อครับคือว่า...” เพอร์ซีย์รีบเข้ามาในทันที “เกิดเรื่องนิดหน่อยนะครับ...เลยทำให้โพรทาเลียกลายเป็นเด็กแล้วก็...มีสติปัญญาเท่าเด็กอายุ6 ขวบนะครับ”
“อะไรนะ!?” ตาหันไปมองอีกฝ่ายสลับกับหลานสาวที่ตอนนี้ไปแอบหลังพ่อแล้ว
เพอร์ซีย์มองลูกสาวที่มาแอบข้างหลังเขา “โพรทาเลียมาแอบหลังพ่อทำไมนะ?”
“อืออออ...คุณตา...ดูเปลี่ยนไป...”
“เอ๋?” เพอร์ซีย์ยกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะขำหน่อยๆ ”ฮ่าๆทำไงได้ล่ะ...คุณตาเขาอายุเยอะแล้วนะ โพรทาเลีย”
“อะไรกัน? โพรทาเลียถึงตาจะเปลี่ยนไปมั้ง แต่ตาก็ยังเป็นตาของหลานนะ” ตาจ้องมองหลานสาวอย่างเอ็นดู
โพรทาเลียตัวน้อยเงยหน้าจ้องมองอย่างพินิจก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น “อืม...คุณตา...ดูแก่กว่าตอนที่หนูจำความได้อีกนะคะ...”
“ตามกาลเวลานะ หลาน” ตาเข้ามาลูบหัวหลานสาวเบา ๆ “ได้เจอโพรทาเลียตอนเด็กนี้ตารู้สึกดูหนุ่มขึ้นเลยล่ะนะ”
“ค่ะ!”
ตายิ้มอย่างพอใจก่อนจะเงยหน้ามองลูกเขยของเขา “แล้วที่โพรทาเลียเป็นแบบนี้มีเหตุผลไหมนะ?”
“ครับ...เอ่อ...ไว้ตอนเข้าไปรวมตัวกับคนอื่น ๆข้างบนผมจะเล่าให้ฟังนะครับ”
“อืม...เอางั้นก็ได้...”
ข้อเสนอของเพอร์ซีย์เป็นที่น่าพอใจคนเป็นพ่อสะใภ้ก็ยอมรับคำพูดนั้นก่อนจะพากันเข้าไปทางหลังร้านบลูเมอร์เมดกันพวกเด็ก ๆ ต่างพากันเข้าไประหว่างเดินนั้นคนเป็นตาก็เห็นมีเด็กเพิ่มมาสองคนทำเอาเขาสงสัยว่าเด็กสองคนที่เขาไม่เคยเห็นเป็นใครมาร์โคเดินนำหน้าขึ้นไปยังชั้นสองของร้านก็มาเคาะประตูสองสามครั้งทำให้คนภายในบ้านได้ยิน
“มากันแล้ว!!”
“หนูไปเปิดให้ค่ะ!” เอสเทลรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูพอเปิดออกก็เจอหลานชายคนแรก
“ไง อาเอสเทล!”
“ตายจริง!! มาร์โค!”
มาร์โคเดินเข้าไปกอดอาสาวของเขาในทันใด “สวยขึ้นเยอะเลยนะ”
“แหม! ปากหวานจริง!” เอสเทลตีแขนหลานชายของเธอเบา ๆ
“พี่เอสเทล!!” สองแฝดต่างพากันขึ้นมากอดอีกฝ่าย
“ไงทั้งสองคน ตัวเล็กน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ!!” เอสเทลกอดหลานทั้งสองของเธอในทันที
“คิดถึงจังเลยค่ะ”
“ฉันก็คิดถึงพวกเธอนะหลังจากพวกโพรทาเลียไปก็คิดถึงพวกเธอมากกว่าเดิมอีก”
“คิก ๆ พวกเราแอบมากันนะคะ” คารีเซลกับเรน่ากล่าว
“เอาเข้าไป ๆ” เพอร์ซีย์กล่าวระหว่างรอที่บันได
“พี่ค่ะ!” เอสเทลก้มไปมองพี่ชายกับอาเฟรดอริก “คุณอาเฟรดอริก!มาแล้วเหรอคะ!”
“ไง เอสเทล เธอกลับมาไวนะ” เฟรดอริกกล่าวระหว่างเดินขึ้นบันไดขึ้นมา
“แน่อยู่ค่ะ หนูอยากมาเจอหลานนี่ค่ะ” เอสเทลจ้องมองอย่างชอบใจ
“แน่ล่ะ ตอนนี้ 20 แล้วนี่น่ากลายเป็นน้าตั้งแต่เด็กแล้วนี่น่า” เพอร์ซีย์กล่าวพูดพร้อมกับลูบหัวน้องสาว
“อ๊ะ! พี่!!” เอสเทลถึงกับจ้องมองพี่ชายและอาเฟรดอริกก่อนที่เธอจะผิดสังเกตบางอย่าง “พี่! ไหนโพรทาเลีย?”
“หือ? เธอคิดว่ายังไงนะ” เพอร์ซีย์หันไปมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
เอสเทลจ้องมองพี่ชายอย่างสงสัยไหนบอกว่าโพรทาเลียมาด้วยจนโพรทาเลียตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงประตูเงยหน้ามองอีกฝ่ายว่าเป็นใครจนตาของเธอเอ่ยชื่ออีกฝ่ายทำเอาเธอรู้เลยว่าเป็นพี่สาวที่เธอเคยเจอสมัยเด็ก
“พี่เอสเทลพอโตแล้ว สวยขึ้นมาเลยนะ” โพรทาเลียตัวน้อยเอ่ยพูดขึ้น
“เอ๋?” เอสเทลได้ยินเสียงอันเล็กน้อยเธอก็ล้มลงมองก็เห็นเด็กตัวเล็กที่กำลังจ้องมองเธออยู่
“โพร...ทาเลีย”
“ไงค่ะ”
“!!!” เอสเทลถึงกับตกใจจนกระโดดไปเลย “พี่!นี่มันเรื่องอะไรกันนนนนนนนนนนนน!!”
พวกเพอร์ซีย์เข้ามาข้างในพวกสามแฝดก็เข้ามาข้างในกอดผู้ใหญ่ที่ตนเองรักและคิดถึงกันระหว่างที่คุยนั้นเสียงเอสเทลก็ดังขึ้นมาทำเอาพวกเขาสงสัยว่าเอสเทลเป็นอะไรกันก่อนที่เธอจะวิ่งเข้ามาพร้อมกับโพรทาเลียตัวน้อยให้อ้อมกอด
“พี่นี่มันอะไรกัน!? ทำไมโพรทาเลียถึงกลายเป็นเด็กกัน!!”
คนเป็นย่ากับปู่ถึงกับตะลึงที่เห็นหลานสาวกลายเป็นเด็กแต่เทพทั้งสองเห็นก็ไม่คิดอะไร เพราะเคยเห็นแล้ว
“จะให้พี่อธิบายยังไงดีล่ะ?”
“อธิบาย!? พี่พาหลานไปทำอะไรมา!!”
“อาเอสเทลค่ะ พ่อเขาไม่ได้ทำอะไรนะคะที่พี่เป็นแบบนั้นเพราะตัวเองนะคะ”
“ห๊า!?”
“ก็ตามที่พวกเขาบอก...หนูกับโฟกัสช่วยในค่ายแล้วเหมือนจะทำอะไรบางอย่างไปเลยทำให้พลังบางอย่างหายไปหมดจนอยู่ในร่างนี้นะคะ” โพรทาเลียตัวน้อยกล่าวขึ้น
“แค่นั้นนะ!? จะบ้าเหรอ?แล้วทำไมโฟกัสไม่มาด้วย”
“ตอนนี้เด็กคนนั้นยังนอนอยู่กับเตียงเหมือนเจ้าหญิงนิทรานะ”
“อะไรนะ!?” เทพทั้งสองต่างลุกขึ้นในทันใด
“เกิดอะไรขึ้นกับโฟกัสกัน!? แจ็กสัน”
“จริงด้วย!! เพอร์ซีย์”
“ใจเย็น ๆ ครับ ที่โฟกัสเป็นแบบนั้นเห็นแองเจิลบอกว่าเป็นเพราะผ่านการทดสอบจะตื่นขึ้นนะต้องรออีกคนผ่านเช่นกันถึงจะตื่นขึ้น”
“แองเจิล? ใครกัน?”โพไซดอนกล่าวถามอย่างสงสัย
“อดีตชาติที่เป็นต้นกำเนิดของลูก ๆพวกท่านแต่ละคน ที่จริงก็ไม่ได้บอกก่อนหน้านั้นนะครับ”
“เดียวนะ? นอกจากลูก ๆเราที่เป็นอดีตชาติของโพรทาเลียและโฟกัส แล้วยังมีอดีตชาติคนอื่นอีกเหรอ?”
“ครับ”
พอเพอร์ซีย์ตอบแบบนั้นบรรยากาศดูตึงเครียดจนคนที่มีความสงสัยมากที่สุดอย่างเอสเทลต้องถามขึ้น
“นี่ พูดอะไรกันค่ะ? อดีตชาติอะไรกัน?”
“งั้นให้ผู้ใหญ่คุยกันก่อนนะเอสเทลเดียวฉันจะอธิบายให้เธอฟังนะ เธอพาหลาน ๆ ไปข้างบนก่อนละกัน”
เอสเทลมองพี่ชายอย่างขมวดคิ้วใส่ แต่เธอก็ยอมทำตาม “ก็ได้...ไปเร็ว เด็กๆ ...”
“ค่ะ/ครับ!”
“ไปกัน เดวิค คาเร็นน่า” คารีเซลจูงมือหลานทั้งสอง
ก่อนที่เอสเทลจะเห็นเด็กแปลกหน้าสองคน “เดียว!เด็กสองคนนี้ใครอีกล่ะเนี่ย!?”
“เอ่อ...คือ...”
“หลานสองคนไม่ต้องไป เดวิค คาเร็นน่า”
“เอ๋?” เด็กทั้งสองต่างหันไปมองคนเป็นตาของพวกเขา
“หลาน!?” เอสเทลขมวดคิ้วอย่างตกใจไปอีกวันนี้เธอเจอเรื่องอะไรกัน
“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ”
เด็กทั้งสองต่างขานตอบก่อนจะมาอยู่ข้าง ๆ คนเป็นตา
“เอสเทลไปเถอะ เดียวพี่จะบอกอีกที...”
“ก็ได้!” เอสเทลพูดพร้อมกับอุ้มโพรทาเลียไว้ในอ้อมกอดต่อ“ไปกันเถอะนะ โพรทาเลียไปเล่นกับพี่นะ”
“ค่า ๆ พี่จะอุ้มหนูไปไหนก็ไปเลยค่ะ” โพรทาเลียตัวน้อยปล่อยให้อีกฝ่ายอุ้มไป
เอสเทลพาเด็ก ๆขึ้นไปข้างบนกับเธอเหลือแค่ผู้ใหญ่กับเด็กน้อยสองคนแต่เด็กน้อยทั้งสองก็โดยสายตาของผู้ใหญ่จับจ้องว่าเด็กทั้งสองนั้นเป็นใครเพอร์ซีย์ถึงเรียกว่าหลาน เด็กทั้งสองมองก็สงสัยแล้วว่าผู้ใหญ่จะมองพวกเขาอีกนานแค่ไหนเดวิคก็เอ่ยพูดบางอย่างออกมาในทันใด
“สวัสดีขอรับ ท่านโพไซดอน และ ท่านอาธีน่า” เดวิคกล่าวพร้อมกับโค้งทำความเคารพเทพทั้งสององค์คาเร็นน่าเห็นก็ทำตามเช่นกัน
เทพทั้งสองจ้องมองอย่างแปลกใจที่เด็กคนหนึ่งทำความเคารพพวกเขาเกิดกว่าเด็กหกขวบจะทำ
“แหม ๆ เด็กอย่างเจ้าทำความเคารพเราได้นั้นพ่อแม่เจ้าสองมาอย่างดีสินะ”
“คุณแม่สอนเราทั้งสองมาอย่างดีว่าให้เคารพเหล่าทวยเทพขอรับ”
“อืม ๆ แล้วเจ้ารู้ได้ไงว่าเราเป็นเทพ?”
“พลังของท่านทั้งสองคล้ายกับคุณตาและคุณยายของเราเราเลยพอเดาได้ว่าท่านทั้งสองที่มีพลังกว่าคุณตาคุณยายก็ต้องเป็นเทพแน่ ๆ”
“คุณตา? คุณยาย?” เหล่าผู้ใหญ่ต่างพูดพร้อมกันอย่างสงสัยว่าตายายของเด็กๆ เป็นใคร
“คุณตาเพอร์ซีย์กับคุณยายแอนนาเบ็ธค่ะ!”
“เอ๋?”
“เดี๋ยวนะ! ตายายคือ เพอร์ซีย์กับแอนนาเบ็ธ?แล้วพ่อแม่เธอเป็นใครกัน เพอร์ซีย์นี่มันหมายความว่าไง?” แซลลี่หันไปมองลูกชายอย่างสงสัย
“เอ่อ...คือว่า...แม่ของเด็กทั้งสอง”
“แม่ของเราคือโพรทาเลีย แจ็กสันครับ/ค่ะ!”
เด็กทั้งสองต่างตอบพร้อมกันทำเอาบรรยากาศเงียบสงัดไประยะหนึ่งก่อนที่ผู้ใหญ่จะทำสีหน้าตกใจกัน
“ว่าไงน๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!”
เสียงผู้ใหญ่อุทานออกมากันเสียงดังทำเอาข้างบนต่างมองอย่างสงสัยว่าผู้ใหญ่เขามีเรื่องอะไรกันพวกสามแฝดกำลังเล่นเกมของพี่เอสเทลส่วนโพรทาเลียอยู่ในอ้อมกอดของเอสเทลอย่างสบายใจเอสเทลก็มีความสุขได้กอดหลานสาวสุดแสนน่ารักของเธอ ตลอดตั้งแต่เด็ก เธอก็ไม่เคยได้กอดอีกเลย
“อ๊าาาาา~ หลานอาน่ารักจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้กอดโพรทาเลียวัยเด็กอีก”
“หนูก็เหมือนกันไม่นึกว่าจะมีโอกาสได้เจอกับอาอีกนะ”
“ตายแล้ว พูดแบบนี้อาก็รักตายเลย!!” เอสเทลยิ่งนัวเนียหลานสาวมากกว่าเดิม
ทำเอาคนเป็นน้องชายมองอย่างไม่ชอบใจ “อาเขาจะทำแบบนั้นกับพี่เขาอีกนานไม่นั้น!!”
“นายเลิกทำตัวเป็นน้องห่วงพี่สาวเลยนะ มาร์โคเล่นเกมไป!!” คารีเซลทักทวนขึ้นแล้วจับหัวน้องเล่นเกมกับเรน่าต่อไป
เวลาผ่านในห้องผ่านไปเรื่อย ๆ นั้นเอสเทลก็มีคำถามบางอย่างจะพูดกับโพรทาเลีย
“นี่ โพรทาเลีย”
“ค่ะ?”
“ช่วงอายุของเธอตอนนี้คือโดยจับตัวไปยังนะ?”
“จับแล้วค่ะ...หนูโดนอยู่ที่นั่นเกือบ 5เดือน...จนฟื้นขึ้นมาก็เจอว่าตัวเองมาอยู่ในอนาคตซะแล้ว...”
“โธ่ หลานอา...เราคงลำบากน่าดูเลยนะ”
“ก็นะ...หนูโดนอะไรมาเยอะเลยล่ะ...ตั้งแต่โดนขังโดนทำร้าย โดนทรมาน...”
“โพร...”
พวกน้อง ๆ ที่กำลังเล่นเกมอยู่นั้นต่างหยุดการเล่นไปในทันใด
“หลานคงทรมานน่าดูเลยนะ...”
“พอนึก ๆก็...จริงค่ะ...หนูนะ...คิดอะไรหลายอย่างเลย...ร้องขอชีวิตร้องขอความช่วยเหลือ...หรือร้องหาครอบครัว...ให้มาช่วยหนู”
“...” เอสเทลได้ยินแบบนั้น ทำเอาน้ำตาของเธอไหลออกมาเธอซุกด้านหลังของหลานสาวเบา ๆ “หลานคงทุกข์มากสินะ...”
โพรทาเลียตัวน้อยรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นซุกด้านหลังของเธอเธอก็ยิ้มอ่อน ๆ
“ค่ะ...ทุกข์มาก ๆหนูหวาดกลัว...เทพองค์นั้น...กลัวยิ่งกว่าอะไร...แต่ว่า...หนูจะไม่กลัวอีกต่อไปเพราะตอนนี้หนูมีครอบครัวอยู่ข้าง ๆ แล้วนี่น่า”
คำพูดนั้นของโพรทาเลียตัวน้อยทำให้พี่น้องและน้าต่างพากันเข้ามากอดเธอกันในทันใดโพรทาเลียตัวน้อยโอบกอดทุกคนอย่างสบายใจความรู้สึกอบอุ่นนั้นส่งผ่านมายังตัวของโพรทาเลียที่อยู่ในจิตใจเธอรับรู้ว่าตัวเธอนั้นมีความกล้าบางอย่างขึ้นมา ทำให้โพรทาเลียมีรอยยิ้มขึ้นมาในทันใดเธอหลับตาลงค่อย ๆ นึกถึงภาพสัตว์ทะเลที่อยากแปลงร่างระหว่างที่คิดนั้นก็มีภาพของแซเทิร์นโผล่มา
‘หึ ภาพแกแค่นี้ฉันไม่กลัวแกหรอกนะ!!’ โพรทาเลียคิด
สิ้นความคิดนั้นบริเวณหน้าอกของเธอก็เปล่งแสงสว่างออกมากระจายไปทั้งร่างภาพของแซเทิร์นที่โผล่มาก็โดนแสงนั้นทำให้สลายหายไปร่างกายของโพรทาเลียเริ่มขยายใหญ่ขึ้น มือของเธอเริ่มกลายเป็นคีบปลา ขาก็เริ่มเป็นหางปลาขนาดใหญ่ร่างสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ปรากฏกายขึ้นก่อนจะโดดเข้าไปภายในน้ำที่กำลังลอยอากาศโพรทาเลียมองตัวเองอยู่ภายในนั้นก็ยิ่งดีอย่างยิ่งก่อนจะหันไปทางเฟอร์ร่า
“เย้!! ฉันทำได้แล้ว!เฟอร์ร่า”
เฟอร์ร่ากำลังตกใจกับขนาดที่อีกฝ่ายแปลงร่างนั้นเธอก็ส่ายหัวก่อนจะลุกขึ้น
“ยินดีด้วยโพรทาเลีย!!” เฟอร์ร่าเดินไปตบมือให้อีกฝ่ายที่ทำการแปลงร่างสำเร็จ“เจ้าผ่านการทดสอบของข้าแล้ว”
เมื่อเฟอร์ร่ากล่าวออกมาแบบนั้นร่างกายของโพรทาเลียก็เปล่งแสงอีกครั้งแต่ไม่ใช่แค่ร่างนี้แค่ร่างจริงก็เปล่งประกายเช่นกัน ทำเอาพี่น้องทุกคนต่างตกใจ
“เกิดอะไรขึ้นนะ?”
“พี่ค่ะ!?”
“เอ๋?” โพรทาเลียมองตัวเองที่มีแสงสว่างออกมาทำให้เธอสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง
จบตอนที่ 79 โปรดติดตามตอนที่ 80ต่อไป
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
324K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)