หลังจากที่ทั้งสองสหายกินข้าวกันจนอิ่มแล้ว ก็เตรียมตัวเข้าป่า เหลือเวลาอีกหลายชั่วยามกว่าจะมืด เฉิงคุณจึงคิดว่าจะชวนสหายเข้าป่าไปเสียงโชคเสียหน่อย หากว่าโชคดีเจอ ไก่ หรือกระต่ายป่า จะได้เอากลับมาให้ลี่ถิงทำมื้อเย็น เมื่อลี่ถิงเห็นว่าสามีและสหายกำลังจะเข้าไปในป่า นางจึงขอไปด้วยเผื่อจะได้ผักป่ามาเพิ่มเป็อาหารในมื้อเย็น
“ท่านพี่จะไปไหนกันเ้าคะ”
“พี่กับเซียวอี้ จะเข้าป่าเสียหน่อยเผื่อจะได้ไก่หรือกระต่ายป่าเอามาให้เ้าทำมื้อเย็น”
“ข้าจะไปด้วยนะเ้าคะ ข้าจะไปดูว่ามีผักป่าอะไรที่พอจะเก็บกลับมาทำอาหารได้บ้าง ”
“ จริงๆพี่เก็บมาให้เ้าก็ได้ไม่ต้องไปหรอก แต่ถ้าอยากจะไปพี่ก็ไม่ขัด”
“ขอบคุณท่านพี่เ้าค่ะ น้องรองกับน้องเล็กอยู่บ้านดูแลบ้านกับต้าหวังให้ดี รู้หรือไม่”
“ขอรับพี่สะใภ้ ”
“อาคุณ ต้าหวังนี่ใครหรือ ”
“ลาบ้านข้าเอง มันชื่อต้าหวัง”
“เอ่อ อ่อๆๆ ข้าก็นึก่ามีคนมาอยู่กับพวกเ้าเพิ่ม”
“ไม่มีใครมาอยู่เพิ่มหรอก ถิงเอ๋อร์ตัวคนเดียวไม่เหลือญาติแล้ว”
“แต่เมียของเ้าทำอาหารอร่อยมากเลย พรุ่งนี้ข้าจะมากินอีกนะ ฮ่าๆ”
“แล้วแต่เ้าเถอะ ถ้าหากไม่ละอายใจก็มาเถอะ”
“ไปกันหรือยังเ้าคะท่านพี่ ข้าเตรียมของเสร็จแล้ว ”
“อืม ไปกันเถอะ ส่งเสียมมาให้พี่พี่จะถือให้เอง”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าถือเองดีกว่าเผื่อว่าเวลาจะใช้ จะได้สามารถใช้ได้เลย”
“นี่ๆ พวกเ้า ยังมีข้าอยู่นะ สนใจข้าด้วย อย่ามาทำเป็เหมือนข้าไม่มีตัวตนจะได้หรือไม่”
“พูดมากนักนะ น่ารำคาญเสียจริง ทำไม อิจฉาข้า?”
“ใครจะไปอิจฉาเ้ากัน รีบๆเดินเลยเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านมืดค่ำกันพอดี”
ทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปเรื่อย ลี่ถิงเดินถือเสียมและขุดผักป่าที่นางพบเจอระหว่างทางไปด้วย ส่วนสองสหายก็สอดส่ายสายตามองหาไก่ป่าและกระต่ายป่าไปเรื่อยๆ ทั้งสามคนยังเดินหาของป่าไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่ทั้งสามคนนั่งลงช่วยกันขุดผักป่าอยู่นั้น ไม่รู้ว่าหมูป่าตัวนั้นเซ่อซ่าหรือว่าตาบอดกันแน่ มันวิ่งมาด้วยความเร็วและชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างของลี่ถิง ด้วยความเร็วที่วิ่งมาทำให้หมูป่ากระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วป่า
ลี่ถิงเองก็ใมาก เพราะมัวแต่ก้มหนา้ก้มตาขุดหาผักป่าไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย เฉิงคุณกับเซียวอี้เองก็ใกับสิ่งที่เกิดขึ้น และมองหาจ้นตอของเสียงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ลี่ถิงที่อยู่ใกล้กับใต้ไม้และหมูป่านั้น ได้สติขึ้นมาก่อน ลี่ถิงวิ่งเข้าไปเอาเสียมในมือทุบหมูป่าเพราะกลัวมันจะลุกขึ้นมาได้เสียก่อน ส่วนเ้าหมูเคราะห์ร้ายที่กำลังมึนงงอยู่ จากการกระแทกกับต้นไม้ แต่ตอนนี้มันก็ต้องมาโดนนางมนุษย์ผู้นี้ทุบตีเข้าที่จุดเดิมกับที่ชนต้นไม้ ทำให้มันไม่สามารถลุกขึ้นมาได้
แล้วในที่สุดเ้าหมูเซ่อซ่าตาบอดตัวนั้นก็ สิ้นใจไปด้วยเสียมในมือของลี่ถิง ส่วนสามีและสหายนั้นยืนอ้าปากตาค้างกับการกระทำของนาง จนเมื่อนางแน่ใจแล้วว่าหมูป่าไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก นางจึงได้นั่งลงข้างๆตัวหมูป่าอย่างหมดแรง เมื่อเสียมในมือเมียหล่นลงพื้นเฉิงคุณจึงได้รีบวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับถามไถ่อย่างเป็ห่วง
“ถิงเอ๋อร์เ้าเป็อะไร เจ็บตรงไหนหรือไม่ เสียงดังเมื่อสักครู่หมูป่าชนเ้าหรือ ยืนไหวหรือไม่”
“ท่านพี่ ข้าไมไ่ด้เป็ไรข้าแค่เหนื่อย ท่านดูสิเนี่ยมือข้าพองหมดแล้ว เ้าหมูโง่เง่านี่ ไม่รู้วิ่งมาจากไหน มันชนเข้ากับต้นไม้ข้างๆที่ข้ากำลังขุดผักป่าอยู่พอดี ข้าได้ยินเสียงดังก็เลยหันไปดูข้าใมากเลย แต่รู้ตัวอีกทีข้าก็เป็อย่างที่ท่านเห็นนั่นแหละเ้าค่ะ”
“เอ่อ ต่อไปถ้าพี่ทำให้เ้าใ เ้าจะทุบพี่จนตายเหมือนหมูตัวนี้หรือไม่”
“ฮ่าๆ โอ๊ย อาคุณเ้าถามบ้าอะไรออกมา นี่เ้ากลัวเมียจะทุบเ้าขนาดนั้นหรือ แค่ทำให้นางในางไม่ทุบเ้าหรอก แต่ถ้าหากเ้ากล้าข่มเหงน้ำใจนางทำให้นางเสียใจล่ะก็ไม่แน่ อาจจะเละกว่าหมูตัวนี้ก็ได้
”นี่ เซียวอี้ ถ้าหากเ้าไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเ้าเป็ใบหรอกนะ จะกวนน้ำให้ขุ่นทำไม ใครจะไปทำแบบนั้นกัน"
“ท่านพี่หยุดทะเลาะกันเ้าค่ะ จะทำยังไงกับหมูนี่ ท่านสองคนช่วยกันหามไหวหรือไม่”
“ไหวๆ เซียวอี้เ้าไปจัดไม้มา ข้าจะไปหาเถาวัลย์มามัดขาหมูนี่ติดกันจะได้ใช้ไม้สอดและหามออกไป”
“ได้ เอามีดมาให้ข้า ส่วนเ้าเอามีดเล่มเล็กนี้ไป ”
ส่วนลี่ถิงนั้นนางนั่งอยู่อย่างนั้นด้วยความเหนื่อยอ่อน เวลาผ่านไปประมาณ 1เค่อคนทั้งคู่ก็กลับมาพร้อมสิ่งของที่ตัวเองไปหามา เฉิงคุณมัดขาหมูด้านหน้าติดกัน จากนั้นก็ไปมัดข้าด้านหลังติดกันและใช้ไม้ที่เซียวอี้ไปตัดมาสอดเข้าตรงกลางระหว่างขาหมู จากนั้นทั้งสองก็ยกไม้ขึ้นและแบกเอาไว้บนบ่า ลี่ถิงที่พักจนหายเหนื่อยแล้วก็เก็บผักป่าที่กระกระจายออกจากตะกร้าใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิมและยกตะกร้าขึ้นสะพายหลังเดินออกจากป่าตามหลังสามีและสหายที่เดินนำหน้าไปก่อน
“อาคุณ เมียเ้าใได้น่ากลัวมาก แต่นางก็ได้สติเร็วมากเช่นกัน ไม่แน่ว่าหากนางไม่ไปทุบเ้าหมูนี่ มันอาจจะลุกขึ้นแล้ววิ่งมาชนพวกเราก็ได้”
“นั่นสิ ตอนนั้นก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาขุดผักป่า ใครจะไปคิดว่าจะมีหมูป่าวิ่งมาเล่า”
“ อืม ใช่ข้านี่ยังใไม่หายเลย พอได้สติก็ต้องมาเสียสติอีกตอนเห็นเมียเ้าเอาเสียมไปทุบหมูไม่หยุด”
“เดี๋ยวพอถึงกลับถึงบ้านแล้ว เ้ารอก่อนนะเดี๋ยวข้าไปส่ง จะได้แบ่งหมูไปกินด้วย ท่านป้าผอมมากเลย”
“อืม ขอบใจเ้า งั้นข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน แต่เ้าต้องบอกเมียเ้าด้วยนะ ข้ากลัวเสียมในมือนาง”
“ฮ่าๆ เ้าบ้าไปแล้วหรือยังไง พูดจาไปเรื่อย ถึงแม้ว่าข้าจะไม่แบ่งให้เ้าแต่นางจะต้องบอกข้าแบ่งให้เ้าอยู่แล้ว ข้าเล่าให้นางฟังทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัว รวมถึงเื่ของเ้าด้วย”
“อืม เ้าโชคดีมากจริงๆ ”
“ท่านพี่ เซียวอี้ เดี๋ยวรอแบ่งเนื้อหมูกลับไปกินด้วยนะเ้าคะ เดี๋ยวเอาปลาแดดเดียวกลับไปด้วย ข้าทำำเอาไว้เอยะทีเดียว”
“ขอบใจเ้ามาลี่ถิง พรุ่งนี้ต้องรบกวนเ้าช่วยเลือกเครื่องประดับและผ้าให้ข้าด้วยนะ”
“ได้เ้าค่ะ พรุ่งนี้ก็มากินมื้อเช้าที่นี่นะเ้าคะ”
“ได้ๆ ขอบใจเ้ามาก ”
ทั้งสามใช้เวลาเดินอกมาจากป่า ประมาณ 3เค่อ กลับมาถึงบ้านน้องชายทั้งสองที่รออยู่ก่อนแล้วรีบวิ่งมารับตะกร้าจากพี่สะใภ้ทันที จากนั้นก็รีบเอาน้ำดื่มมาให้ทั้งสามคนได้ดื่มกัน หลังจากดื่มน้ำและพักจนหายเหนื่อยแล้ว เฉิงคุณและเซียวอี้ ก็นำหมูไปทำความสะอาด เฉิงคุณแบ่งหมูให้เซียวอี้ครึ่งตัว ลี่ถิงเอาปลาแดดเดียวที่นางทำเอาไว้ ใส่ลงในตะกร้านอกจากนี้นางยังตัดผักที่ปลูกเอาไว้ใส่ตะกร้าให้เขาเอากลับไปกินด้วย เมื่อจัดการกับซากหมูเรียบร้อยแล้ว เฉิงคุณก็เอาเกวียนออกเพื่อไปส่งสหายที่บ้าน
หลังจากที่เฉิงคุณไปส่งเซียวอี้ที่บ้าน ลี่ถิงก็เข้าครัวทำอาหารเย็นทันที โดยมีน้องชายทั้งสองคอยช่วยเป็ลูกมืออยู่ข้างๆ เพราะตอนนี้อากาศร้อน ลี่ถิงกลัวว่าเนื้อหมูของนางจะมีกลิ่นนางจึงจัดการแยกเนื้อออกเป็กองๆ ส่วนของซี่โครง ส่วนของกระดูกรวมถึงเครื่องในต่างๆ เมื่อล้างทำความสะอาดเสร็จแล้วนางเอาเครื่องในคลุกเกลือแล้วใส่ไหเก็บเอาไว้ ส่วน เนื้่อนางจะนำมาหมักทำเนื้อเค็มและเนื้อตากแห้ง ส่วนที่เป็ขานางจะหมักเครื่องเทศแล้วค่อยนำไปรมควัน รวมถึงปลาตากแห้งด้วยนำมารมควันซ้ำอีกทีจะเก็บได้นานขึ้น
หมูตัวใหญ่นี้มีมันหมูมากทีเดียว ส่วนของมันหมูและหนังหมูนางจะเจียวทำน้ำมันหมูใส่ไหเอาไว้และหนังหมุกจะทำเป็แคปหมู ส่วนกากหมูที่ได้จากการเจียวน้ำมัน นางจะนำมาทำผัดกับกะหล่ำปลีทำใส้ซาลาเปา อาหารเย็นวันนี้ลี่ถิงทำหมูทอดเกลือ สามชั้นตุ๋นและปลาแดดเดียวทอด เมื่ออาหารทุกอย่างทำเสร็จสามีของนางก็กลับมาพอดี
“ถิงเอ๋อร์เ้าทำอะไรกิน กลิ่นหอมออกไปถึงข้างนอกเลย”
“หมูทอดเกลือ ปลาแดดเดียวทอด และสามชั้นตุ๋นเ้าค่ะ ท่านพี่ไปล้างหน้าล้างตาก่อนหรือจะอาบน้ำเลยก็ได้เ้าค่ะ จะได้มากินข้าวกัน”
“พี่ล้างแค่มือก่อน ยังต้องช่วยเ้าจัดการกับหมูอีก ”
“เ้าค่ะ น้องรอง น้องเล็ก ไปล้างมือมากินข้าวได้แล้ว”
“ขอรับพี่สะใภ้ ข้าหิวจะแย่แล้วขอรับ”
“หิวก็รีบๆไปล้างมือเร็วเข้า หลังจากกินแล้วเสร็จไปอาบน้ำแล้วมาฝึกคัดตัวอักษร เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจขอรับ”
ถึงแม้ว่าบ้านของพวกเขาจะหลังเล็ก เรียกว่าบ้านไมไ่ด้ด้วยซ้ำเรียกมันว่ากระท่อมคงจะเหมาะสมกว่า แต่บรรยากาศในบ้านกลับเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น และความเอื้ออาทรซึ่งกันและกันมันเป็ความสุขที่เฉิงคุณ้ามาตลอด ถึงแม้จะอดเสียดายไม่ได้หากท่านพ่อท่านแม่ยังอยู่ด้วยก็คงดี แต่ถ้าหากครอบครัวของเขาไม่เกิกเหตุการณ์พลิกผันเขาคงมิวายได้ตบแต่งกับสตรีน่ารังเกียจเช่นอันหนิงฮวาเข้ามาแน่ๆ ในความโชคร้ายนับว่ายังมีความโชคดีอยู่บ้าง และความโชคดีของทั้งชีวิตเขาคือการได้ลี่ถิงมาเป็ภรรยา
“ถิงเอ๋อร์เ้าจะทำยังไง กับหมูครึ่งตัวนี้”
“ท่านพี่ช่วยแยกส่วนที่เป็มันออกมาให้ข้าก่อนข้าจะเจียวทำน้ำมันเก็บเอาไว้ จากนั้นก็แยกเนื้อเอาไว้อีกกอง และกระดูกอีกกองส่วนของขาหมูข้าจะหมักแล้วค่อยนำมารมควันเ้าค่ะ จะได้เก็บได้นานไม่เน่าเสีย ส่วนเนื้อข้าก็จะทำเนื้อตากแห้ง เนื้อเค็ม เก็บเอาไว้กิน ”
"ได้ เ้าว่ายังไงพี่ก็ว่าตามนั้น แล้วเนื้อส่วนนี้ล่ะ เ้าแยกออกไว้จะนำไปทำอะไรหรือ"
“ข้าจะลองทำผงปรุงรสอาหารเ้าค่ะท่านพี่ ”
“พี่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ในเมื่อเ้าบอกว่าดีพี่ก็ว่าดี ถ้าเ้าจะทำพี่ก็จะช่วยเ้าทำด้วย”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านพี่ ”
หลังจากพูดคุยกันจนเข้าใจแล้วทั้งสองคนช่วยกันทำงานกันขยันขันแข็ง จนเวลาล่วงเลยเช้าปลายยามซวี ทุกอย่างจึงได้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นทั้งคู่ก็แยกกันไปอาบน้ำและเข้านอนทันที แต่เฉิงคุณก็ยังแอบกินเต้าหู้เมียตัวเองอยู่เหมือนเดิม ลี่ถิงเองก็ชินกับการกระทำของเขาแล้วนางเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเดียวกัน วันนี้เป็อีกวันที่รู้สึกเหนื่อยมาก แต่ก็เป็วันที่มีความสุขมากเช่นกัน
6K
