"ชอปเปอร์ ชอปเปอร์! ชอปเปอร์ทำได้แล้วครับคุณผู้ชม! การควบคุมระดับพระเ้า! เขาแบ่งกองทัพออกเป็สามทางพร้อมกัน พลิกสถานการณ์จากที่เสียเปรียบยับเยินกลับมาปิดล้อมฐานทัพหลักของทีมเกาหลีใต้ได้สำเร็จ! นี่มัน Micro-Management ระดับตำนาน!"
เสียงพากย์ที่ดังทะลุหูฟังกันเสียงสะท้อนก้องไปทั่วสเตเดียม ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์ที่สาดส่องลงมากลางเวทีและเสียงเชียร์กระหึ่มของแฟนคลับนับหมื่นคน พื้นเวทีสั่นะเืตามจังหวะเสียงกระทืบเท้าของผู้ชมที่กำลังบ้าคลั่ง
นั่นคือภาพสุดท้ายในความทรงจำของแชมป์โลกเกม RTS (Real-Time Strategy) วัย 31 ปี ผู้ทุ่มเทเวลา 12 ชั่วโมงเต็มในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศอันดุเดือด
นิ้วมือของชอปเปอร์กดแป้นพิมพ์และเมาส์ด้วยความเร็วระดับทะลุขีดจำกัดของมนุษย์ เสียง คลิก-แทร็ก-คลิก ดังรัวราวกับเสียงปืนกล เขาไม่ได้กระพริบตามานานกว่าสามนาทีแล้ว หน้าจอแสดงผลการกระทำ (APM - Actions Per Minute) ของเขาทะลุ 600 ครั้งต่อนาที สั่งการกองทัพนับพันยูนิต หลบหลีกสกิล ซ่อมแซมฐาน และโจมตีจุดอ่อนของศัตรูในเสี้ยววินาที
'อีกนิดเดียว... แค่พังแกนกลางนั่นได้ ทุกอย่างก็จบ' ชอปเปอร์คิดในใจ กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเืในปาก
แต่ในวินาทีที่หน้าจอปรากฏคำว่า [VICTORY] สีทองอร่าม หัวใจของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง
มันไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็ความเ็ปที่คมกริบราวกับถูกมีดล่องหนแทงทะลุกลางอก ความเ็ปนั้นแล่นพล่านลามไปถึงปลายมือปลายเท้าจนชาหนึบ ลอยด์พยายามจะอ้าปากสูดอากาศ แต่ปอดกลับปฏิเสธที่จะทำงาน
ในวินาทีที่ร่างของเขาร่วงหล่นลงจากเก้าอี้เกมมิ่งกระแทกพื้น เขามองไม่เห็นถ้วยรางวัลแชมป์เปี้ยนที่กำลังถูกเข็นออกมา ไม่ได้ยินเสียงเรียกอย่างตื่นตระหนกของเพื่อนร่วมทีม มีเพียงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ...
'ตลกดีแฮะ...' ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นท่ามกลางความเลือนราง 'เราทุ่มเททั้งชีวิต ชนะทุกอย่างบนกระดาน... แต่ในชีวิตจริง กลับไม่มีใครรอเราอยู่ที่บ้านเลยสักคน'
ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง กลบเสียงไซเรนของรถพยาบาลที่ดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนที่ความรู้สึกทรมานระลอกใหม่—ความรู้สึกเหมือนจมน้ำ—จะปลุกเขาให้ตื่นขึ้น
"แค่ก! แค่กๆ! อึก!"
ชายหนุ่มเบิกตาโพลงพร้อมกับพ่นน้ำลายเหนียวหนืดและสำลักอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม เขายันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความตื่นตระหนก มือไขว่คว้าหาแป้นพิมพ์ตามสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่ััได้กลับเป็ผ้าห่มขนสัตว์ที่สากและเหม็นอับ
ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องพยาบาลของสเตเดียม หรือห้องพักหรูหราในโรงแรม แต่เป็ห้องนอนหินสกัดที่ทรุดโทรม ผนังมีรอยแตกร้าว คราบตะไคร่น้ำเกาะกรังตามมุมห้อง และมีเพียงแสงเทียนริบหรี่ดวงเดียวที่ให้แสงสว่าง
"นี่มัน... ที่ไหนวะเนี่ย?" ชอปเปอร์พึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้งราวกับคนไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน
ทันใดนั้น ความปวดร้าวที่ศีรษะก็แล่นจี๊ดขึ้นมา ความทรงจำแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพของโลกที่ไม่คุ้นเคย เวทมนตร์ สัตว์ประหลาด และชีวิตของชายหนุ่มอีกคน
ลอยด์ เวสตัน... อายุ 17 ปี... ขุนนางระดับบารอน... สายเืชั้นปลายแถวของตระกูลเวสตันแห่งจักรวรรดิเวลไทน์...
เขายกมือขึ้นมองเบื้องหน้า นิ้วมือที่เคยหนาและหยาบกร้านจากการจับเมาส์มาสิบกว่าปี บัดนี้กลับกลายเป็มือที่เรียวยาว ซีดเซียวราวกับกระดาษ และสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา บนนิ้วกลางข้างซ้ายมีแหวนเงินสลักตราประจำตระกูลรูปต้นไม้แห้งๆ ที่หมองคล้ำ
'นี่ฉัน... เกิดใหม่? เข้ามาอยู่ในร่างคนอื่นงั้นเหรอ?' ชอปเปอร์หลับตาลง พยายามปะติดปะต่อเื่ราว
ร่างที่เขาเข้ามาอาศัยอยู่คือลอร์ดผู้ปกครอง 'แคว้นเวอร์ดันต์' ดินแดนชายขอบที่กันดารและยากจนที่สุดในจักรวรรดิ เ้าของร่างเดิมเพิ่งสิ้นใจไปเมื่อคืนจากโรคประจำตัวเรื้อรัง ประกอบกับสภาพร่างกายที่ขาดสารอาหารอย่างหนักจนช็อกไป
ใช่... ขุนนางที่ขาดสารอาหาร ฟังดูเป็เื่ตลกร้าย แต่นี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้ โลกที่ 'มานา' คือรากฐานของทุกสิ่ง ร่างกายที่เส้นชีพจรมานาพิการแต่กำเนิดอย่างลอยด์คนเก่า ต่อให้กินอาหารดีแค่ไหน ร่างกายก็ไม่อาจดูดซับพลังชีวิตไว้ได้เพียงพอ
ชายหนุ่มสูดหายใจลึก กลิ่นอับชื้นของราและฝุ่นทำให้เขาไออีกระลอก เขาฝืนลุกจากเตียงไม้แข็งๆ ขาทั้งสองข้างสั่นระริกราวกับพร้อมจะหักลงได้ทุกเมื่อขณะก้าวเดินไปที่ประตูบานเก่า เขาใช้แรงทั้งหมดผลักมันออกไปสู่ระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์... ซึ่งสภาพดูเหมือนศาลาร้างมากกว่าที่พักของขุนนาง
สายลมเย็นเยียบยามเช้าพัดปะทะใบหน้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ 'หมู่บ้านเวอร์ดันต์' ที่มีกระท่อมไม้ซอมซ่อหลังคาผุพังเรียงรายอยู่ไม่ถึงยี่สิบหลัง ชาวบ้านรูปร่างผอมแห้งจนเห็นซี่โครงไม่กี่คนกำลังเดินก้มหน้าก้มตา ใช้จอบทื่อๆ ขุดดินในแปลงเกษตรที่แห้งแตกระแหง
ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงบรรยากาศของความสิ้นหวังที่ลอยวนอยู่ในอากาศ
"ตื่นแล้วหรือคะ นายท่าน"
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียง ลอยด์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง พบหญิงชราผมขาวโพลน สวมชุดคลุมสีมอๆ ที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน เธอยืนพิงไม้เท้าไม้โอ๊กเก่าๆ อยู่ตรงนั้น ดวงตาทั้งสองข้างขุ่นมัวบอดสนิท แต่ใบหน้ากลับหันมาทางเขาได้อย่างแม่นยำราวกับมองเห็น
"ผู้เฒ่าออร่า...?" ลอยด์เอ่ยชื่อเธอออกมาตามสัญชาตญาณจากความทรงจำของร่างเดิม เธอคืออดีตนักบวชลัทธิเทพป่าที่ชาวบ้านนับถือ และเป็คนเดียวที่คอยดูแลร่างนี้มาั้แ่ถูกส่งตัวมาที่นี่
"เมื่อคืนไข้ของท่านขึ้นสูงจนข้านึกว่าิญญาของท่านจะกลับคืนสู่อ้อมกอดของเทพแห่งพงไพรเสียแล้ว" หญิงชรายิ้มบาง รอยตีนกาบนใบหน้ายับย่นลึกขึ้น "แต่เช้านี้... ลมหายใจของท่านเปลี่ยนไปนะคะ"
"เปลี่ยนไปยังไง?" ลอยด์ถามกลับ พยายามดัดเสียงไม่ให้ดูตื่นตระหนก
"มันหนักแน่นขึ้น... เหมือนต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึกลงไปในหินผา" เธอก้าวเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ "แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยังแฝงความโดดเดี่ยวที่ลึกซึ้งเอาไว้อยู่ดี ข้าััได้ถึงความสับสนในตัวท่าน"
ลอยด์นิ่งอึ้งไป เขาไม่รู้ว่าเวทมนตร์ในโลกนี้ทำงานอย่างไร แต่หญิงชราตาบอดคนนี้กลับมองทะลุเข้าไปถึงสภาพจิตใจของแชมป์เปี้ยนที่เพิ่งตายมาหมาดๆ ได้
"ฉันแค่... ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ" ลอยด์ตอบปัด "แล้วนี่คนอื่นๆ หายไปไหนหมด ทำไมในแปลงนามีคนแค่นั้น?"
ผู้เฒ่าออร่าถอนหายใจยาว "เสบียงของเราเหลือน้อยเต็มทีค่ะนายท่าน ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากเตียง บางส่วนที่เป็ชายฉกรรจ์ก็พากันอพยพหนีเข้าป่าไปั้แ่สัปดาห์ก่อน พวกเขาบอกว่ายอมเสี่ยงตายกับพวกมอนสเตอร์ ดีกว่ารอให้อดตายอยู่ในหมู่บ้านที่ถูกสาปแห่งนี้"
บทสนทนายังไม่ทันจบ เสียงฝีเท้าม้าและเสียงล้อเกวียนไม้ไม้บดขยี้ก้อนกรวดก็ดังขัดจังหวะขึ้นจากลานกว้างหน้าคฤหาสน์
ลอยด์หันขวับไปมอง ชายวัยกลางคนร่างท้วม สวมเสื้อคลุมเนื้อดีที่ดูขัดกับสภาพหมู่บ้าน กำลังสั่งให้ลูกน้องโยนหีบสัมภาระและกระสอบข้าวบาร์เลย์ขึ้นหลังเกวียนอย่างเร่งรีบ ท่าทางลุกลี้ลุกลนราวกับกำลังหนีความผิด
นั่นคือ 'บอริส' นายอำเภอคนเก่าที่ถูกส่วนกลางส่งมาดูแลการรีดไถที่นี่ ก่อนที่ลอยด์จะถูกเตะโด่งมารับตำแหน่งลอร์ดหุ่นเชิด
"บอริส!" ลอยด์ะโเสียงกร้าว ความเป็ผู้นำและสัญชาตญาณนักวางแผนที่เคยคุมลูกทีมนับสิบคนในโลกเดิมถูกปลุกขึ้น เขาเดินกะเผลกลงบันไดไม้อย่างรวดเร็ว โดยไม่สนความเ็ปที่ขา "แกกำลังจะทำอะไรน่ะ!?"
ชายร่างท้วมสะดุ้งเฮือกจนทำม้วนเอกสารในมือร่วงพื้น เขาหันมามองลอร์ดหนุ่มด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับเห็นผี ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสซีดเผือด
"ทะ... ท่านลอยด์! ท่าน... ท่านยังไม่ตาย!?" บอริสเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบฝืนยิ้มกลบเกลื่อน "เอ่อ... ข้าหมายถึง ข้าดีใจยิ่งนักที่เทพเ้ายังคุ้มครองท่าน! ข้าเห็นท่านหลับไม่ตื่นั้แ่เมื่อวาน นึกว่า..."
"ฉันถามว่าแกกำลังจะเอาของพวกนั้นไปไหน" ลอยด์เดินเข้าไปประชิด สายตาจ้องเขม็งไปที่กระสอบเสบียง "นั่นมันข้าวบาร์เลย์เสบียงกลางของหมู่บ้านไม่ใช่รึไง?"
บอริสกลืนน้ำลายลงคอ แต่เมื่อเห็นสภาพที่ผอมโซและไร้ทางสู้ของลอร์ดหนุ่ม เขาก็สูดหายใจเรียกความกล้าและเปลี่ยนสีหน้าเป็ความตึงเครียดผสมความหงุดหงิด
"ข้าต้องไปแล้วขอรับนายท่าน ข้าอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว!" บอริสชี้มือไปรอบๆ หมู่บ้าน "ท่านเห็นสภาพที่นี่ไหม? มันคือหลุมฝังศพชัดๆ! อีกไม่ถึงสองเดือน เ้าหน้าที่เก็บภาษีรายปีของจักรวรรดิเวลไทน์ก็จะมาถึงที่นี่แล้ว!"
"แล้วไง? เป็นายอำเภอก็มีหน้าที่บริหารจัดการไม่ใช่รึไง" ลอยด์กอดอก
"บริหาร? บริหารกับผีสิขอรับ!" บอริสขึ้นเสียง ลืมตัวเื่มารยาทระหว่างชนชั้นไปชั่วขณะ "โควตาภาษีปีนี้คือ ข้าวสาลีหนึ่งพันกระสอบ แร่เหล็กห้าร้อยแท่ง! แต่ท่านดูสิ ดินแดนบ้าๆ นี่แร่เหล็กสักก้อนยังหาไม่เจอ อาหารก็ปลูกไม่ขึ้น ประชากรทั้งแคว้นตอนนี้เหลือไม่ถึงสี่สิบคนด้วยซ้ำ! ถ้าเราจ่ายไม่ครบ พวกหน่วยเงาของจักรวรรดิต้องมาตัดหัวข้าเสียบบนกำแพงประจานแน่!"
"แล้วแกก็เลยจะขโมยเสบียงเฮือกสุดท้ายของชาวบ้านเพื่อเอาไปเป็เสบียงเดินทางหนีเอาตัวรอดว่างั้นเถอะ?" ลอยด์หรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นเยียบ
"ข้าไม่ได้ขโมย!" บอริสเถียงกลับ หน้าดำหน้าแดง "นี่คือค่าจ้างที่ข้าควรได้! ข้าทนกินฝุ่นกินทรายอยู่ที่นี่มาสองปี ข้ามีลูกเมียที่เมืองหลวงต้องส่งเสียเลี้ยงดู ข้าไม่อาจทิ้งชีวิตไว้ที่ดินแดนที่แม้แต่พระเ้ายังเบือนหน้าหนีแห่งนี้หรอกขอรับ!"
ความเงียบเข้าปกคลุมลานหน้าคฤหาสน์ ชาวบ้านสองสามคนที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ต่างก้มหน้าซ่อนน้ำตา พวกเขารู้ดีว่าบอริสพูดความจริง จักรวรรดิไม่เคยปรานีเมืองที่ล้มเหลว
ลอยด์เงียบไป เขาประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว ในฐานะโปรเพลเยอร์ที่วิเคราะห์สถานการณ์มานับพันครั้ง เขาเข้าใจเหตุผลของบอริส โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความจงรักภักดีสวยหรูแบบในนิยาย แต่ขับเคลื่อนด้วยปากท้องและการเอาชีวิตรอด การรั้งบอริสไว้ก็เหมือนมีะเิเวลาอยู่ในฐานทัพ
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ "ไปเถอะ อยากไปก็รีบไสหัวไป"
บอริสชะงักตาค้าง "ทะ... ท่านลอร์ด ท่านไม่ห้ามข้า? ท่านไม่สั่งให้ชาวบ้านรุมจับข้าฐานฏงั้นรึ?"
"ชาวบ้านสภาพแบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปจับแก" ลอยด์แสยะยิ้มสมเพช "อีกอย่าง รั้งคนหมดใจไว้ในแคมป์ก็เปลืองพื้นที่เปล่าๆ รีบไสหัวไปก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ และจำไว้... ก้าวออกจากเขตเวอร์ดันต์เมื่อไหร่ แกกับฉันไม่มีอะไรติดค้างกันอีก"
บอริสไม่รอให้ลอร์ดหนุ่มพูดซ้ำ เขารีบโค้งคำนับอย่างรวดเร็วจนหัวแทบจรดพื้น ะโขึ้นเกวียน สับบังเหียนควบม้าหนีฝุ่นตลบออกไปทางทิศใต้ทันที ทิ้งให้ลอยด์ยืนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าของหมู่บ้านที่เรียกได้ว่า 'พังทลายอย่างสมบูรณ์แบบ'
"เอาล่ะ... เริ่มเกมใหม่สินะ" ลอยด์พึมพำกับตัวเอง มือยกขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆ "ทรัพยากรเป็ศูนย์ ประชากรใกล้ตาย ไม่มีทหาร นี่มันไม่ใช่แค่โหมด Very Hard แล้ว ขอกดปุ่มออกเกมตอนนี้เลยได้ไหมเนี่ย"
ติ๊ง!
เสียงใสๆ คล้ายเสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นในหัวลอยด์ พร้อมกับหน้าต่างแสงสีฟ้ากึ่งโปร่งใสที่เด้งพรวดขึ้นมาลอยอยู่ตรงหน้า ทำเอาอดีตแชมป์โลกสะดุ้งสุดตัวจนเกือบหงายหลังล้มคลุกฝุ่น
[ระบบ RTS Master System ตรวจพบิญญาผู้ใช้ที่เข้ากันได้]
[สถานะ: ยืนยันสิทธิ์ขาด ลอร์ด ลอยด์ เวสตัน]
[กำลังดาวน์โหลดข้อมูลดินแดน... 10%... 50%... 100%]
"เฮ้ย... นี่มันอะไรวะเนี่ย?" ลอยด์เบิกตากว้าง ความเ็ปและความท้อแท้เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น ความเป็เกมเมอร์ในสายเืเริ่มสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง
วินาทีต่อมา หน้าต่างสีฟ้าก็ขยายขนาดออก กลายเป็หน้าจออินเตอร์เฟซสุดล้ำที่ซ้อนทับอยู่บนวิสัยทัศน์การมองเห็นของเขา มันคือหน้าต่างควบคุม (HUD) ที่คุ้นเคยยิ่งกว่าหลังมือของตัวเอง!
มุมขวาบนปรากฏ [Mini-Map] ทรงกลมที่แสดงอาณาเขตของแคว้นเวอร์ดันต์ทั้งหมด จุดสีเขียวเล็กๆ กระจายตัวอยู่รอบคฤหาสน์และลานกว้าง บ่งบอกถึงจำนวนประชากรที่ยังเหลืออยู่ ส่วนพื้นที่ป่าทึบรอบนอกถูกปกคลุมด้วย 'หมอกแห่งา' (Fog of War) สีดำสนิทที่บดบังการมองเห็นทุกอย่าง
ที่มุมซ้ายล่าง มีแถบข้อมูลเด้งขึ้นมาเรียงกันอย่างเป็ระเบียบ
[ข้อมูลแคว้นเวอร์ดันต์เบื้องต้น]
ประชากร: 34/50
ทรัพยากรไม้: 12 หน่วย
ทรัพยากรหิน: 0 หน่วย
ทรัพยากรอาหาร: 5 วัน
มานาส่วนตัวคงเหลือ: 15/100 (คำเตือน: หากต่ำกว่า 20% ร่างกายจะเข้าสู่สภาวะอ่อนแออย่างหนัก)
ลอยด์กวาดสายตามองไปที่ไอคอนสีเทาด้านขวามือ มันคือ [Tech Tree] หรือผังการวิจัยเทคโนโลยีที่ถูกล็อกเอาไว้เกือบทั้งหมด เงื่อนไขการปลดล็อกแต่ละอย่างระบุไว้อย่างชัดเจนและโหดหิน เช่น 'ระบบชลประทานระดับต้น: ้าประชากร 500 คน + ไม้ 200 หน่วย' หรือ 'ค่ายทหารอาสา: ้าหิน 150 หน่วย + เหล็ก 50 หน่วย'
"นี่มัน... อินเตอร์เฟซของเกมสร้างฐานที่เราถนัดที่สุดเลยนี่หว่า"
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของอดีตแชมป์โลก อาการปวดหัวจางหายไปเป็ปลิดทิ้ง การมองเห็นโลกทั้งใบถูกแปลงเป็รูปแบบของตัวเลข ทรัพยากร และแผนที่ ทำให้ความกังวลเื่การเอาชีวิตรอดเมื่อครู่มลายหายไป ความท้าทายที่แสนคุ้นเคยกำลังปลุกสัญชาตญาณนักวางแผนระดับไมโครเมเนจเมนต์ให้ตื่นจากการหลับใหล
'ถ้ามีระบบนี้ ต่อให้เป็แคว้นที่ล่มสลาย ฉันก็ปั้นให้กลายเป็อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ได้' ลอยด์คิดในใจ พลางขยับนิ้วมือเบาๆ เพื่อทดลองเลื่อนหน้าต่างระบบ
แต่ทว่า... เมื่อเขาละสายตาจากหน้าต่างแสงสีฟ้า แล้วมองทะลุออกไปยังลานกว้างเบื้องล่าง รอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป
ผู้เฒ่าออร่ากำลังลูบหัวปลอบใจเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ร้องไห้เพราะความหิว ชายชราคนหนึ่งกำลังไอเป็เือยู่ข้างกอหญ้าแห้งๆ หญิงม่ายกำลังขูดเปลือกไม้มาต้มซุปประทังชีวิต
ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่เกม
จุดสีเขียวบน [Mini-Map] ไม่ใช่แค่พิกเซลภาพหรือโค้ดคอมพิวเตอร์ที่สร้างมาให้เขาบังคับเล่นสนุกๆ แต่พวกเขามีเืเนื้อ มีความหิวโหย มีครอบครัว มีความเ็ป
หากเขาสั่งการพลาด ยูนิตเหล่านี้จะไม่สามารถกดปุ่มรีสปอว์น (Respawn) เกิดใหม่ได้ที่ฐานทัพ ต้นทุนของการตัดสินใจในโลกนี้... คือ 'ชีวิต' ของคนจริงๆ
"โอเค ตั้งสติก่อนลอยด์" ชายหนุ่มสูดหายใจลึก พยายามปรับอารมณ์ให้เยือกเย็นลง "ทรัพยากรอาหารเหลือแค่ 5 วัน เราต้องเริ่มจากซ่อมคลังเก็บเสบียง แล้วก็ส่งคนไปตัดไม้ที่ชายป่าเพิ่ม แต่ด้วยสภาพร่างกายของชาวบ้านตอนนี้... การบังคับให้ทำงานหนักอาจทำให้มีคนตาย"
(จบตอนที่ 1)
3K
![ลิขิตรักคำสั่งวิวาห์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710826683_64310622.webp)
