ตอนที่ 4 กรุ๊ปเืพิเศษ
“อาหารมาแล้วคร๊าบ...” เสียงเปิดประตูถูกผลักเข้ามาด้านในโดยมีคุณหมออีกคนเดินยิ้มเข้ามากับพี่หมอคนเดิมด้วยกาวินถือของกินเข้ามาเต็มไม้เต็มมือ ใบบัวเห็นพี่หมอกลับเข้ามาแล้ว เธอจึงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลเพราะร่างกายที่เพิ่งเกิดอุบัติเหตุไหนจะศีรษะที่ยังเจ็บอยู่นี่อีก แสงเหนือที่มือยังคงว่างเดินเข้ามาหาหญิงสาวกำลังจะช่วยเธอพยุงนั่งแต่กาวินที่เห็นดังนั้นรีบวางของแล้วปี่เข้ามาดึงเพื่อนรักออกไปแล้วเป็คนพยุงเธอแทนเอง นั่นจึงทำให้แสงเหนือถึงกลับงงเข้าไปอีกนอกจากเธอคนนี้จะพิเศษแล้ว ไอ้เพื่อนคนนี้มันทำท่าหวงมากอีกด้วย
“ไม่ธรรมดาๆ”แสงเหนือบ่นออกมาเสียงดัง จนกาวินต้องมองเพื่อนด้วยหางตา แล้วหันกลับมายิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งคล้ายกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ระวังครับค่อยๆนะ” กาวินจัดท่าจัดทางให้เธอนั่งพร้อมกับปรับเตียงให้เธอพิงด้วยจากนั้นเขาก็หันไปเตรียมอาหารใส่จานให้เธอ
“............”แสงเหนือที่ยืนมองเพื่อนหมอด้วยกันกำลังปฏิบัติกับคนไข้ดีเกินเหตุถึงกลับงง พร์ตาจริงจริ๊ง...ภาพแบบนี้หาดูได้ยาก
“คุณหมอที่นี่ดูแลดี๊ดีนะครับ คุณคนไข้ว่าไหม...” แสงเหนือเริ่มแซวเพราะจากที่แสงเหนือรู้จักกับไอ้เพื่อนคนนี้มาก็นาน มันไม่เคยดูแลคนไข้หรือผู้หญิงคนไหนดีเท่ากับครั้งนี้มาก่อนถึงปากของมันจะบอกว่ามันคือความรับผิดชอบก็ตาม
“ออกไปไป๊” กาวินหันมาพูดกับเพื่อนแบบทีเล่นทีจริงแต่แสงเหนือกลับยืนเฉย ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้หยิบประวัติคนไข้สาวขึ้นมาดูซึ่งสายตาเ้ากรรมมันบังเอิญกวาดไปเจอกรุ๊ปเืพิเศษ ที่ในประเทศไทยมีแค่ไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่มีกรุ๊ปเืนี้หนึ่งในนั้นคือครอบครัวของแสงเหนือเอง
“ไอ้หมอ มึงเห็นกรุ๊ปเืเธอหรือยัง”น้ำเสียงของแสงเหนือไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกแต่อย่างใดในใจแอบรู้สึกดีใจที่มีคนกรุ๊ปเืเดียวกันกับเขาแต่ก็แอบสงสารคนที่มีกรุ๊ปเืพิเศษนี้เหลือเกิน เพราะถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน้าเืขึ้นมาจะมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้นที่จะช่วยเราได้แล้วเธอล่ะ...แสงเหนือเริ่มรู้สึกอยากรู้ในตัวเธอเธอเป็ใครกันแถมเพื่อนของเขายังดูสนใจเธอมากอีกด้วยแล้วเพราะเหตุนี้เองจึงทำให้แสงเหนือเลือกที่จะเรียนหมอ
“ออกไปก่อนได้ไหม” กาวินแค่อยากอยู่กับหญิงสาวตามลำพังไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากเธอ แล้วประวัติของเธอกรุ๊ปเืของเธอเขายังไม่ทันได้เห็น
“ไอ้หมอ เธอเป็ใคร...” แสงเหนือไม่ได้อยากรู้แล้วว่าหญิงสาวคนนี้กับเพื่อนของเขาจะเป็อะไรกันหรือจะพิเศษต่อกันขนาดไหน แล้วแสงเหนือก็ยังไม่รู้ด้วยว่าเธอความจำเสื่อมสิ่งที่เขาอยากรู้คือกรุ๊ปเืของเธอต่างหาก
“เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง พอใจมั้ย”
“พอใจ”
“ถ้างั้นก็ออกไปก่อน” และแล้วแสงเหนือก็หันมายิ้มให้หญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องก่อนที่จะยอมเดินออกไปพร้อมกับผิวปากออกไปอย่างคนอารมณ์ดี
“มีอะไรกันเหรอคะ” ใบบัวรู้สึกสงสัยกับพฤติกรรมของคุณหมอหนุ่มทั้งสอง
“พี่ก็แค่อยากจะอยู่กับเราแค่สองคนโดยที่ไม่มีมันน่ะ” มันในที่นี้ก็คือแสงเหนือไอ้เพื่อนอยากรู้อยากเห็นของเขานั่นเอง
“เขาเป็ใครคะ” ใบบัวรู้สึกถูกชะตากับคุณหมอที่เดินออกไปเมื่อสักครู่นี้อยู่มากเหมือนกับว่าเธอเคยรู้จักเขา แต่ในความเป็จริงใบบัวไม่เคยรู้จักใครเลยต่างหาก
“เพื่อนพี่เอง ไม่ต้องไปสนใจหรอก”
“พี่หมอคะหนูชื่ออะไร” น้ำเสียงแ่เบาเอ่ยถามคนที่กำลังจัดอาหารให้ตัวเองอยู่มือของกาวินหยุดชะงักไปชั่วครู่ เขาเงยหน้ามองเธอนิ่งๆ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้จักชื่อเธอเหมือนกันแล้วสมองอันชาญฉลาดของคนเป็หมออย่างเขาก็ต้องรีบหาคำตอบให้เธอโดยไว เพราะกลัวว่าเธอจะจับได้ว่าเขาเองที่เป็คนโกหก
“หนูชื่อ...ข้าวหอมไง” ข้าวสวยร้อนๆที่เขาเพิ่งไปซื้อขึ้นมาให้เธอมันอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดีคิดอะไรไม่ออกเขาจึงถือโอกาสตั้งชื่อให้เธอใหม่เลยแล้วกัน แล้วชื่อนี้ก็เหมาะกับคนสวยๆอย่างเธอที่สุด
“ข้าวหอม...” เธอทวนชื่อตัวเองตามที่เขาบอก แอบรู้สึกในใจว่าไม่คุ้นเลยแต่เธอก็เลือกที่จะเงียบโดยที่ไม่ได้ถามอะไรจากเขาอีก ตอนนี้อาหารก็ได้ถูกวางตรงหน้าเรียบร้อยแล้วใบบัวนั่งทานอาหารที่กาวินซื้อมาให้เพราะความหิว ส่วนอาหารของทางโรงพยาบาลเธอทานไปได้แค่นิดเดียวเพราะมันไม่ถูกปากเอาเสียเลย จนกระทั่งเธออิ่ม...
“พี่หมอเป็คุณหมอเหรอคะ” เธออยากจะจำเขาได้ จึงได้ชวนเขาคุย ซึ่งในตอนนี้ความรู้สึกของเธอเขาก็คือคนแปลกหน้าสำหรับเธอดีๆนั่นเอง
“ครับพี่เป็หมอที่นี่”
“พี่หมอมีชื่อไหมคะ”
“มีสิ พี่ชื่อกาวิน หรือข้าวจะเรียกพี่ว่าพี่วินก็ได้นะ”
“เรียกพี่หมอเหมือนเดิมก็ได้ค่ะ”
“ผลไม้ไหม”เขาถาม ซึ่งเธอก็พยักหน้าเร็วๆให้เป็คำตอบ เื่กินขอให้บอกใบบัวลึกๆแล้วเื่กินสำหรับใบบัวรู้สึกเก็บกดมานานกาวินจึงหันไปปลอกผลไม้แล้วส่งให้เธอเคี้ยวโดยมีการพูดคุยกันต่างๆนานา
“ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับหนูคะแล้วทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ได้” คำถามของเธอทำให้กาวินรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้งานได้เข้าเขาเรียบร้อยแล้ว แถมเขาดันไปบอกเธออีกว่า...เธอเป็เมียของเขา ที่จริงเขาอยากได้เธอไปเป็ลูกสะใภ้ให้คุณแม่นะแต่ที่บ้านเธอล่ะ คุณพ่อคุณแม่เธอล่ะจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ลูกสาวนอนอยู่โรงพยาบาล ครั้นจะตามหาให้เขาก็ไม่รู้จะไปตามหาจากที่ไหน บัตรประชาชนเธอก็ไม่ได้มีติดตัวมามือถือก็ด้วยนั่นจึงเป็งานยาก แต่เขาก็คงต้องไปแจ้งความเอาไว้ก่อนเพื่อความบริสุทธิ์ใจ แล้วให้ตำรวจเป็คนจัดการเื่นี้แทน
“เอ่อคือ...พี่เป็คนขับรถชนข้าวเองพี่ขอโทษนะครับ” ครั้งนี้เขาเลือกที่จะพูดความจริงเพราะถ้าโกหกหลายอย่างเขากลัวว่าสักวันเขาอาจจะลืมในสิ่งที่พูดไปอีกอย่างเขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับเธอ ชนก็บอกว่าชน ยอมรับอย่างลูกผู้ชายถ้าเธอจะโกรธเดี๋ยวเขาจะง้อเธอจนกว่าเธอจะหายโกรธเอง
“เราทะเลาะกันหรือคะ” ตอนแรกกาวินคิดว่าเธอจะโกรธที่เขาเป็คนทำให้เธอเจ็บตัวแต่คำถามของเธอยิ่งตอกย้ำความซวยของเขา
‘ตายแล้วถ้าลูกเขาไม่หายผมจะติดคุกไหมนี่’
“เปล่าครับไม่ใช่แบบนั้นคือหนูวิ่งไปช่วยเด็กคนหนึ่งไว้ แกวิ่งตามลูกบอลที่หลุดมือกลิ้งไปบนถนนแล้วรถคันนั้นก็ดันเป็รถของพี่พอดี” เขาเล่าสรุปสั้นๆเอาแต่เนื้อความแล้วมองหน้าเธอดูสีหน้าและอาการของเธอว่าจะตำหนิเขาหรือเปล่า…ซึ่งคนที่กำลังตั้งรับคำตำหนิก็ต้องผิดหวังเพราะเธอไม่ได้แสดงท่าทีหรือสีหน้าโกรธแต่อย่างใด
“บังเอิญจังเลยนะคะเบรครถพี่เสียหรือคะ” กาวินขำพรืดออกมากับคำถามติดตลกของเธอเขารู้ว่าเธอประชด แต่ก็อดที่จะขำไม่ได้
“เบรคไม่ได้เสียครับมันเป็อุบัติเหตุ พี่เบรกไม่ทันจริงๆ หนูข้าว...โกรธพี่หรือเปล่า”สำหรับใบบัวแล้วสิ่งที่กาวินทำให้เธออยู่ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว เธอรู้สึกว่าเขาก็ดูเป็ห่วงเธอดีซึ่งเด็กกำพร้าอย่างเธอลึกๆในจิตใจของเธอแค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้วถึงเธอจะจำความไม่ได้ แต่ความรู้สึกมันบอกกับเธอแบบนั้น
“หนูปวดหัวค่ะ” เมื่อใช้ความคิดมากๆ อาการปวดศีรษะของใบบัวก็เริ่มกำเริบขึ้น
“ปวดมากไหมตอนนี้คุณหมอยังไม่ได้สั่งให้ยา อดทนหน่อยนะครับ” กาวินเห็นสภาพของเธอตอนนี้ก็อดที่จะรู้สึกสงสารเธอไม่ได้ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันจะเป็อุบัติเหตุแต่ลึกๆแล้วเขาก็รู้สึกผิดอยู่ดี
ส่วนเื่คุณหมอเ้าของไข้ไม่ใช่เขาเพราะเกี่ยวกับระบบประสาทจะต้องเป็คุณหมอเฉพาะทางเท่านั้น
กาวินปรับเตียงให้เธอนอนพักผ่อนเหมือนเดิมใบบัวหลับตาลง กาวินหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอ พอเธอหลับเขาก็ออกไปทำงานตามปกติ กาวินเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือปรึกษาคุณหมอเ้าของไข้ซึ่งเป็คุณหมอเฉพาะทางด้านสมองและประสาทให้เธอก่อน…
“ก๊อกๆๆ” กาวินเดินมาถึงหน้าห้องคุณหมอผู้เชี่ยวชาญทางด้านสมองที่เก่งมากๆท่านหนึ่งในโรงพยาบาล
“เชิญครับ” เมื่อเสียงเอ่ยอนุญาตจากด้านในบอกให้เข้าไปได้กาวินจึงเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป
“อาจารย์หมอครับอาจารย์พอจะมีเวลาสักครู่ไหมครับ พอดีผมมีเื่อยากจะปรึกษาหน่อยครับ”
“เชิญนั่งก่อนสิ กาวิน” กาวินทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะของอาจารย์หมอ ซึ่งสีหน้าของเขาดูหนักใจอยู่ไม่น้อย
“อาจารย์ครับผมมีเื่จะปรึกษาครับ”กาวินรีบพูดเข้าเื่ทันทีเพราะรู้ว่าเวลาของอาจารย์หมอท่านนี้มีไม่มากนัก
“ว่ามาสิ”
“คืออย่างนี้ครับอาจารย์...”กาวินเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เขาขับรถชนผู้หญิงคนหนึ่งและตอนนี้เธอก็นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ อาการโดยรวมทางด้านร่างกายของเธอไม่ได้เป็อะไรมากจะเป็ก็แต่ศีรษะที่แตกและสมองของเธอที่ฟื้นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลยโดยเฉพาะตัวของเธอเอง ซึ่งเื่นี้เขาก็ได้พิสูจน์แล้ว
“อาจารย์พอจะมีทางรักษาให้เธอกลับมาเป็ปกติเหมือนเดิมไหมครับ”กาวินค่อนข้างหนักใจ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเป็อุบัติเหตุที่เขาไม่ได้ตั้งใจก็ตามแต่ยังไงอนาคตของหญิงสาวคนนั้นก็สำคัญมาก
“ตอบยากเดี๋ยว่บ่ายอาจารย์ว่างจะเข้าไปตรวจเธอให้แล้วกัน” ก่อนที่คุณหมอจะตอบคำถามพวกนี้ได้ท่านจะต้องได้ตรวจดูอาการของเธอคนนั้นเสียก่อนอาจจะต้องใช้เครื่องมือทางการแพทย์มาช่วยยืนยันเพื่อความมั่นใจด้วย
“ขอบคุณครับ” กาวินคุยเื่แนวทางการรักษาต่ออีกสักครู่จากนั้นเขาก็ขอตัวออกไปทำงานของตัวเองต่อ
747
