ณ คฤหาสน์ตระกูลเรย์มิงตัน
“คุณแม่ครับผมมีเื่จะบอก เมื่อเช้าตอนไปออกกำลังกายที่ยิมผมบังเอิญเจอโนอาร์เพื่อนของเร็นครับก็เลยเดินเข้าไปถามว่าตอนนี้เร็นเป็ยังไงบ้าง เพราะหนีออกจากบ้านไปนานหลายวันแล้วเลยเป็ห่วงเอาน่ะครับ แต่โนอาร์เขาบอกกับผมว่าเขาไม่ได้เจอเร็นมาอาทิตย์นึงแล้ว แถมเร็นไม่ได้ไปเข้าเรียนเลยในตลอด่สัปดาห์ที่ผ่านมาแล้วตัวโนอาร์เองก็ยังติดต่อเร็นไม่ได้อีกด้วยนะครับ เห้ออ......ไม่รู้ว่าตอนนี้เร็นจะเป็อย่างไรบ้าง”
มาร์ตี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยพร้อมกับทำสีหน้าเป็กังวลขณะที่กำลังนั่งรับประทานอาหารกลางวันร่วมกับคุณนายเอมิลี่และแม็กเวล
“ปล่อยเด็กคนนั้นไปเถอะหนูมาร์ตี้คงจะทำตัวไร้เหตุผลเพื่อเรียกร้องความสนใจอีกตามเคย เหอะ! อย่าหวังว่าฉันจะสนใจเดี๋ยวทนอยู่ข้างนอกไม่ไหวก็กลับมาเองนั่นแหละ”
คุณนายเอมิลี่พูดขึ้นอย่างหงุดหงิดเด็กคนนั้นนับวันยิ่งทำตัวเหิมเกริมมากขึ้นทุกวันที ตัวเธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าความดื้อดึงของเด็กคนนั้นจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนคอยดูเถอะ! ถ้าเด็กคนนั้นกลับมาเมื่อไหร่เธอจะสั่งกักบริเวณกับตัดเงินค่าขนมเสียให้เข็ด!ดูสิว่าจะยังกล้าที่จะทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้อยู่อีกไหม
“แต่คุณแม่ครับ นี่มันก็ผ่านมาเป็อาทิตย์แล้วนะครับที่พี่เร็นหนีออกจากบ้านไปพี่เร็นเคยหนีไปเกิน 3 วันซะที่ไหนกันล่ะ”
แม็กเวลเอ่ยขึ้นกับแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวลเพราะพอยิ่งนึกย้อนไปถึงสีหน้าและท่าทางที่เ็าของเร็นที่มีต่อคนในครอบครัวก่อนที่จะออกจากบ้านไปมากขึ้นเท่าไหร่แม็กเวลยิ่งมีความรู้สึกกังวลใจเกิดขึ้นเท่านั้น เขารู้สึกว่ามันไม่ปกติเอามากๆเหมือนกับว่าทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้วและไม่มีวันที่จะกลับมาเป็เหมือนเดิมอีกต่อไป
“ก็คงจะหนีไปไม่นานเกิน 2 อาทิตย์นั่นแหละเพราะเงินที่แม่เคยให้ไปน่าจะใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวก็ซมซานกลับมาเองเหมือนที่ผ่านๆ มาเชื่อแม่สิพอๆ เราเลิกพูดเื่เด็กคนนั้นแล้วมากินข้าวกันต่อดีกว่า ดูสิเนี่ย! กินข้าวไม่อร่อยเลย”
คุณนายเอมิลี่พูดกระแทกเสียงก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อต่างกับมาร์ตี้และแม็กเวลที่เอาแต่นั่งเงียบจมอยู่กับความคิดของตนเอง ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาคิดกันไปคนละทาง
“อ่าว ทำไมไม่กินกันล่ะเลิกคิดเื่เด็กคนนั้นกันได้แล้ว รีบกินข้าวเถอะ ก่อนที่รสชาติมันจะจืดแล้วกินไม่อร่อย”
คุณนายเอมิลี่เอ็ดตะโลขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลูกๆทั้ง 2 คนขอเธอเอาแต่นั่งเหม่อไม่ยอมทานอาหารเสียที
“ครับ”
มาร์ตี้กับแม็กเวลพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะลงมือทานอาหารต่อ
แม็กเวลนั่งมองอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเร็นเขาจำได้ดีว่าก่อนหน้านี้เร็นมักจะทำอาหารมาให้คนในครอบครัวกินบนโต๊ะอาหารแทบจะทุกมื้ออย่างเอาอกเอาใจอยู่เสมอๆรวมถึงยังคอยทำข้าวกล่องให้เขากับมาร์ตี้นำไปกินเป็มื้อกลางวันที่โรงเรียนตลอดจนที่มหาวิทยาลัยอยู่บ่อยครั้งซึ่งแน่นอนว่าอาหารที่เร็นทำนั้นอร่อยมาก แต่ด้วยเพราะความปากหนักเขาจึงไม่เคยเอ่ยปากบอกเร็นเกี่ยวกับเื่นี้เลยสักครั้ง
‘เห้อ คิดถึงอาหารที่พี่เร็นทำจัง’ แม็กเวลคิดในใจขณะหยิบช้อน ซ้อมขึ้นมาเพื่อรับประทานอาหารต่อถึงแม้จะไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับว่าั้แ่เกิดมาเขายังไม่เคยกินอาหารฝีมือใครที่มีรสชาติอร่อยได้เท่ากับอาหารที่พี่ชายคนนี้ของเขาทำมาก่อนเชฟระดับภัตตาคาร 5 ดาวยังทำอร่อยสู้พี่ชายเขาไม่ได้เลย และนี่มันก็ผ่านมาเป็สัปดาห์ๆแล้วที่เขาไม่ได้กินอาหารฝีมือพี่ชายคนนี้
‘หวังว่าพี่เร็นจะรีบกลับบ้านมาแบบที่คุณแม่บอกนะ’
ในขณะเดียวกันเร็นที่ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองได้กลายเป็หัวข้อบทสนทนาบนโต๊ะอาหารของครอบครัวเรย์มิงตันก็กำลังเตรียมที่จะนำเมล็ดพันธุ์ดอกไม้และต้นไม้ที่ซื้อมาไปปลูกลงดิน
ตอนนี้เป็เวลาบ่ายโมงตรงแต่อากาศกำลังสบายๆ ไม่ได้ร้อนมากนัก ด้วยเพราะโชคดีที่่นี้เป็ฤดูใบไม้ผลิไม่ใช่ฤดูร้อนแถมยังเป็ฤดูที่เหมาะกับการปลูกดอกไม้และต้นไม้มากที่สุดเพราะเป็่เวลาที่มีสภาพอากาศไม่ร้อนหรือหนาวมากจนเกินไป
เร็นเริ่มจากการเตรียมหน้าดินให้พร้อมโดนใช้จอบชุดพลิกหน้าดินขึ้นมาโดยแบ่งขุดเป็แปลงๆสำหรับการปลูกดอกไม้และต้นไม้แต่ละชนิด ใช้เวลา 1ชั่งโมงเร็นก็ขุดพลิกหน้าดินเสร็จ หลังจากนั้นก็ตากดินที่พึ่งทำการขุดพลิกขึ้นมาให้แห้งอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนจะลงมือทำขั้นตอนถัดไปนั่นก็คือการพรวนดินให้ร่วนซุยนั่นเอง มือเรียวสวยค่อยๆใช้ส้อมพรวนพรวนดินให้แตกเป็ก้อนเล็กๆ อย่างระมัดระวัง
เมื่อพรวนดินเสร็จเรียบร้อยก็มาถึงขั้นตอนสุดท้ายของการเตรียมหน้าดินนั่นคือการปรับสภาพดินให้สมบูรณ์โดยการนำปุ๋ยชีวภาพใส่เพิ่มเติมลงไปเพื่อให้ดินมีความอุดมสมบูรณ์มากขึ้นหลังจากนั้นก็รดน้ำจนชุ่มถือเป็อันเสร็จพิธี
“เห้อ! กว่าจะเตรียมหน้าดินเสร็จเล่นเอาเหนื่อยเลยนั่งพักสักหน่อยแล้วค่อยมาลงเมล็ดพันธุ์แล้วกัน”
เร็นพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อนั่งพัก มือเรียวสวยที่พึ่งจะผ่านการทำงานมาอย่างหนักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพื่อฆ่าเวลาก่อนที่จะต้องใเมื่อกดเข้าไปในแอพ Lemonpie แล้วเห็นตัวเองกำลังเป็ที่พูดถึงของชาวเน็ตจำนวนมากมีแอคเคาท์หลายๆ แอคเคาท์ที่โพสชื่นชมฝีมือทำอาหาร ชื่นชมความน่ารักและความถ่อมตัวของเขา เร็นเลื่อนอ่านความเห็นของชาวเน็ตไปเรื่อยๆ อย่างอารมณ์ดีแน่นอนว่าทุกคนย่อมดีใจเมื่อตัวได้รับคำชื่นชม ตัวเขาเองก็เช่นกัน เพราะมันเป็อีกหนึ่งบทพิสูจน์ว่าสิ่งที่ได้ตั้งใจทำลงไปมันไม่เสียเปล่า
หลังจากนั่งพักไปได้ครึ่งชั่วโมงเร็นก็หายเหนื่อยและกลับออกไปตรงสวนหลังบ้านอีกครั้งเพื่อทำการนำเมล็ดพันธุ์ลงไปปลูกในดินที่เตรียมไว้เร็นใช้ส้อมพรวนขุดหลุมเป็หลุมขนาดเล็กจำนวนหลายหลุม และเมื่อขุดจนครบตามจำนวนที่้าเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะนำเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาหยอดใส่ลงไป โดยแยกเป็แปลงๆสำหรับดอกไม้และต้นไม้แต่ละชนิด
ใช้เวลาไม่นานเร็นก็หยอดเมล็ดพันธุ์ลงไปจนครบหลังจากนั้นก็นำดินมากลบหลุมเมล็ดพันธุ์จนครบทุกหลุม ก่อนจะนำน้ำปุ๋ยชีวภาพรดลงไปและตบท้ายด้วยการรดน้ำลงไปอีกที
“เสร็จสักที!”
เด็กหนุ่มร่างโปร่งบางพูดขึ้นพร้อมกับใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหนาผากตาคู่สวยมองภาพของสวนดอกไม้และต้นไม้ที่ตัวเองพึ่งทำการเพาะปลูกไปตรงหน้าอย่างพึงพอใจอีกไม่นานบริเวณหลังบ้านของเขาก็จะกลายเป็สวนดอกไม้นานาชนิดเอาไว้ดูให้เพลิดเพลินตาแถมยังมีต้นส้มกับต้นแอปเปิ้ลที่สามารถเก็บเอามากินและทำขนมได้อีกด้วย
แต่อันที่จริงแล้วเหตุผลหลักๆของเร็นในการตั้งใจที่จะปลูกดอกไม้และต้นไม้พวกนี้เอาไว้คือ .... ‘ความฝัน’
เร็นมีความฝันและเป้าหมายอย่างหนึ่งที่ชัดเจนมากๆมาั้แ่ตอนที่ยังทำภารกิจอยู่ในโลกมิติ ซึ่งเป็ความฝันที่เด็กหนุ่มมุ่งมั่นตั้งใจเอาว่าจะต้องทำให้ได้หลังจากที่ทำภารกิจสำเร็จจนครบทุกโลกมิติและสามารถกลับมาใช้ชีวิตที่โลกเดิมได้
ความฝันและเป้าหมายที่ว่านั้นก็คือ เขา้าที่จะเป็ นักปรุงน้ำหอมและเครื่องหอม ที่ประสบความสำเร็จในวงกว้างให้ได้ ดังนั้นดอกไม้และต้นไม้ที่เขานำมาปลูกเอาไว้ตรงสวนหลังบ้านล้วนแล้วแต่เป็ต้นและดอกที่สามารถนำมากลั่นเป็หัวเชื้อน้ำหอมและนำมาทำเป็เครื่องหอมได้ทั้งสิ้น
จุดเริ่มต้นของเป้าหมายนี้เกิดขึ้นจากตอนที่เร็นหาตัวเองเจอว่าตัวเองชอบอะไรกันแน่ขณะที่กำลังทำภารกิจอยู่ในโลกมิติโลกหนึ่งในโลกมิติโลกนั้นเป็โลกยุคโบราณและเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในร่างของเ้าของร้านเครื่องหอมภารกิจหลักๆ ของเร็นในโลกนั้นคือเขาจะต้องทำยังไงก็ได้ ให้ร้านเครื่องหอมร้านนี้กลายเป็ร้านเครื่องหอมอันดับหนึ่งในใต้หล้าและโด่งดังไปทั่วทั้งอาณาจักร
หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตเป็เ้าของร้านเครื่องหอมในโลกมิติโลกนั้นไปได้สักระยะหนึ่งเด็กหนุ่มก็เริ่มที่จะมีความเชี่ยวชาญในการทำเครื่องหอมมากขึ้นไม่ว่าจะเป็เครื่องหอมในรูปแบบจุดหรือเครื่องหอมในรูปของถุงหอมหลังจากนั้นก็ฝึกฝนพัฒนาฝีมือของตัวเองไปเรื่อยๆ จนความสามารถในการทำเครื่องหอมของเขานั้นจัดได้ว่าอยู่ในระดับเซียน
นอกจากนี้เด็กหนุ่มยังค้นพบในภายหลังอีกว่ากลิ่นของเครื่องหอมนอกจากจะมีประโยชน์ในแง่ที่ช่วยให้คนที่พกพาไปไหนมาไหนมีกลิ่นกายที่หอมแล้วยังมีประโยชน์ในแง่ของการใช้เป็ยารักษาโรคในลักษณะของธรรมชาติบำบัดโดยเฉพาะการบำบัดและรักษาอาการทางด้านอารมณ์และระบบประสาทได้อีกด้วย
ตัวเขาที่มีสภาวะที่ไม่มั่นคงทางด้านอารมณ์ในขณะนั้นจึงชอบที่จะสูดดมกลิ่นของเครื่องหอมเข้าไปเพื่อ้าที่จะบำบัดสภาวะทางอารมณ์ของตัวเองให้มีความสมดุลกันมากขึ้นและนั่นก็เป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้เด็กหนุ่มค้นพบเสน่ห์และเกิดความรู้สึกหลงใหลในการทำเครื่องหอม
และถึงแม้ว่าเร็นจะทำภารกิจในโลกนั้นจนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีและได้ย้ายไปทำภารกิจในโลกมิติโลกใหม่แล้ว เด็กหนุ่มก็ยังคงนำศาสตร์ความรู้ที่ได้มาจากโลกนั้นมาทำเครื่องหอมติดตัวกับที่พักเอาไว้อยู่ตลอดในทุกๆโลกที่เข้าไปทำภารกิจ เด็กหนุ่มคลั่งไคล้ในการทำเครื่องหอมมากเหมือนกับว่าการทำเครื่องหอมได้กลายเป็ส่วนหนึ่งของจิติญญาของเขาไปแล้ว
แต่แล้วเมื่อตอนที่เร็นได้เข้าไปทำภารกิจในโลกมิติอีกโลกหนึ่งที่เป็โลกที่อยู่ใน่เวลาที่เป็ยุครุ่งเรืองในเื่ของความสวยความงามตัวเขาได้มีโอกาสรู้จักกับศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการผลิตน้ำหอมชื่อดังของจักรวรรดิและในภายหลังได้ทำการฝากตัวกลายเป็ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์ท่านนั้นและนั่นได้กลายเป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาก็เริ่มหันมาสนใจการทำน้ำหอมควบคู่ไปกับการทำเครื่องหอม
เด็กหนุ่มมีความหลงใหลในเสน่ห์ของกลิ่นจากน้ำหอมมากพอๆกันกับกลิ่นของเครื่องหอม จนเกิดเป้าหมายขึ้นในใจว่าถ้ากลับมาที่โลกเดิมของเขาได้เมื่อไหร่เขาจะต้องกลายเป็นักปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมที่มีประสบความสำเร็จให้ได้
แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือตัวของเขาใน่เวลานี้ยังไม่ได้มีความเชี่ยวชาญในด้านการทำน้ำหอมในเท่ากับการทำเครื่องหอมเพราะ่เวลาที่เขาได้เรียนรู้เื่การทำน้ำหอมจริงๆ นั้นสั้นมาก โลกมิติที่เร็นค้นพบการทำน้ำหอมนั้นคือโลกมิติที่92 จาก 100 โลก ทำให้ระยะเวลาที่เด็กหนุ่มได้เรียนรู้การทำน้ำหอมจริงๆนั้นสั้นมากเมื่อเทียบกับการทำเครื่องหอมที่เขาค้นพบในโลกที่ 70
และเพื่อที่จะทำตามความฝันและเป้าหมายให้เป็จริงเร็นจึงได้วางแผนเอาไว้แล้วว่าเขาจะเข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งที่มีหลักสูตรการเรียนการสอนเฉพาะทางเกี่ยวกับการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอม เปิดสอนอยู่เพื่อเพิ่มพูนความรู้ในเื่ของการทำน้ำหอมให้แน่นขึ้น รวมถึงจะได้ง่ายต่อเส้นทางในอนาคตที่เขาเลือกเดินด้วย
มหาวิทยาลัยเอกชนที่ว่านั้นคือ มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์มหาวิทยาลัยเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศที่มีระบบการเรียนการสอนที่ได้รับรองรับจาก องค์กรการศึกษาโลกในเื่ของหลักสูตรการเรียนการสอนที่เป็ไปตามมาตรฐานสากลโลก
นอกจากนี้สาขาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมของมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์ยังได้รับการยอมรับให้เป็อันดับหนึ่งของทวีปในเื่ของคุณภาพการเรียนการสอนและเื่ของการผลิตบุคลากรที่มีคุณภาพออกมาสู่แวดวงการผลิตน้ำหอมและเครื่องหอมได้มากที่สุดในทวีปอีกด้วย
แต่ตอนนี้เป็่เวลาที่มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์ยังคงปิดเทอมอยู่และยังไม่ได้อยู่ใน่เปิดรับนักศึกษาใหม่เพราะระบบการเปิดปิดมหาวิทยาลัยจะอิงตามมาตรฐานสากล ซึ่งจะเป็่เวลาที่ต่างจากมหาวิทยาลัยของรัฐอย่างมหาวิทยาลัยสปริงตันหรือมหาวิทยาลัยวินเทอร์ฟอลที่เร็นเคยเรียน
ตามกำหนดการทางมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์จะเปิดรับนักศึกษาใหม่กลางเดือนหน้าซึ่งถือว่าเป็่เวลาที่ไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไปสำหรับเร็น
่เวลาที่ยังเหลืออยู่เร็นจึงตั้งใจที่จะทำการไลฟ์สตรีมในสิ่งที่ตัวเองถนัดที่สุดไปก่อนเพื่อที่จะหาเงินสำหรับการจ่ายค่าเทอมเทอมแรกซึ่งเป็จำนวนเงินที่ค่อนข้างสูงเพราะเป็มหาวิทยาลัยเอกชน ส่วนค่าเทอมในเทอมถัดไปนั้นทางมหาวิทยาลัยจะจ่ายให้เต็มจำนวนสำหรับนักศึกษาที่มีผลการเรียนดีที่สุด3 อันดับแรกของแต่ละสาขาของคณะนั้นๆ โดยที่ครอบคลุมค่าใช้จ่ายในการเรียนการสอนทั้งหมดรวมถึงค่าอุปกรณ์เฉพาะทางด้วยและแน่นอนว่าเร็นวางแผนที่จะเอาทุนเรียนฟรีของมหาวิทยาลัยในเทอมถัดๆ ไป เพื่อจะได้ประหยัดเวลาในการหาเงินสำหรับค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ลงไปได้
และเร็นก็ยังได้วางแผนเพิ่มเติมเอาไว้อีกด้วยว่าเขาจะดัดแปลงห้องที่ยังว่างอยู่ตรงชั้นหนึ่งของบ้านให้กลายเป็ห้องแล็บสำหรับการทำน้ำหอมและเครื่องหอมโดยเฉพาะซึ่งเด็กหนุ่มคิดว่าจะจ้างช่างให้มาดัดแปลงใน่เวลาก่อนที่จะไปสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์
ซึ่งห้องแล็บที่เด็กหนุ่มกำลังจะสร้างขึ้นมานี้มีไว้เพื่อสำหรับการฝึกฝีมือในด้านการทำน้ำหอมให้มีความชำนาญมากขึ้นและเพื่อเอาไว้ใช้ผลิตชิ้นงานที่เป็ของตัวเองในอนาคต
‘เจอสิ่งที่ตัวเองชอบจริงๆ ทั้งที ก็อยากจะทุ่มไปให้สุดแรงเพื่อสิ่งๆนั้น อย่างน้อยการได้ลงมือทำเพื่อสิ่งที่เราชอบ มันย่อมไม่ทำให้เราเสียใจในภายหลังแน่นอนไม่ว่าเราจะทำสำเร็จหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตเราได้ลองทำในสิ่งที่ชอบจริงๆก็ถือว่าคุ้มค่ามากพอแล้ว’
นั่นคือสิ่งที่ เร็น เรย์มิงตัน บอกกับตรงเองมาเสมอ
----------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : เอ่อไรท์อยากจะเข้าไปคว่ำโต๊ะกินข้าวของสามคนนั้นจริงๆ 5555
ใครอยากเข้าไปด้วยกันบ้างเม้นบอกกันได้นะคะ555555
ปล.ตอนหลังจากนี้ไรท์จะขออนุญาตอัพแบบวันเว้นวันนะคะเพราะทุกตอนไรท์จะทำการตรวจเช็คและรีไรท์บางส่วนก่อนลงทุกครั้งมันเลยใช้เวลานิดนึง หวังว่ารีดจะเข้าใจกันนะคะ แต่ไม่ต้องห่วงไป ไรท์จะมาอัพให้ตลอดจนจบไม่หนีไม่หายไปไหนแน่นอนค้าบบ
533
