ลมร้อนพัดผ่าน ผมเดินจูงมือน้องสาว ที่อายุห่างกัน3ปี ผมอายุ12 ปี ผมต้องเดินข้ามแม่น้ำจากฝั่งพม่ามาเรียนที่โรงเรียนฝั่งไทยทุกวัน การเดินทางของผมคือ ตอนเช้าเราต้องนั่งเรือข้ามแม่น้ำเมย ทุกเช้า ตกเย็นก็ต้องเดินข้ามแม่น้ำกลับบ้าน ชีวิตผมวนหลุบอยู่แบบนี้ในทุกเมื่อเชื่อวัน โดยผมไม่รู้เลยว่าวันนี้เป็วันที่เปลี่ยนชีวิตผมไป ผมอาศัยอยู่กับแม่ แล้วก็น้อง3อีก3 คน แม่ผมมีลูก5คน พี่ชาย ผม น้องสาว น้องสาวแฝด
แต่พี่ชายผมพึ่งเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้วในการรบกับทหารพม่าในสมรภูมิยึดคืนค่าย มอเนอปลอว์
ผมเป็เด็กชายอายุ12 ปีรู้ร่างเล็ก ชื่อของผมคือ ทีฟา ราซอว ผมเป็ชาวกะเหรี่ยงที่ย้ายมาอาศัยอยู่ติดกับชายแดนไทย พ่อผมเสียชีวิตในปีที่แล้วเช่นเดียวกับพี่ชายของผม ครอบครัวผมเป็ครอบครัวที่เป็ทหารกันทุกคน ปู่ ตา พ่อ พี่ ทุกคนล้วนแล้วแต่ตายในสนามรบ ทิ้งคนรักให้เดียวดาย
าในพม่ากับชนกลุ่มน้อย กะเหรี่ยงดำเนินมา70ปีแล้ว เราสู้กันมาตลอด70ปี โดยการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกากับประเทศไทยอย่างลับๆ เราเลยยันทหารพม่าได้จนถึงทุกวันนี้
เหตุใดกะเหรี่ยงต้องรบ? คำถามนี้ผมว่าพวกคุณต้องอยากจะถามผมกันแน่นอน???? เหตุผลคือ ประชาชนชาวกะเหรี่ยงเราไม่เป็ที่ยอมรับจากรัฐบาลพม่า พม่าอ้างสิทธิว่าพื้นที่ที่เราอยู่มาเนิ่นนานเป็แผ่นดินของตน ใครจะยอมหละ พื้นที่ของปูหญ่า ตา ยาย อยู่กินกันมานาน ใครจะยอมให้คนอื่นมาเอาไป ความรู้สึกเหมือน มีคนที่ไหนก็ไม่รู้จะมาพุดว่า ประเทศไทยเป็ของเขาโดยคนที่พูดไม่ใช่คนไทยแม้แต่น้อยแถมมาจากไหนไม่มีใครทราบ นั้นแหละครับ ความรู้สึกคล้ายๆกัน ตลอด70ปี การฆ่า ขมขืน ปล้น เผาบ้านเรือง มีให้เห็นเกือบทุกวัน พวกเราโดยทหารพม่ารุกรานมาตลอด ถ้าพวกเราไม่สู้ก็ตาย ก็ต้องแพ้
สำหรับผมที่โตมากับประเทศไทย วัฒนธรรมที่ได้รับของผมจะค่อมไปทางไทยมากกว่าพม่า ผมพูดไทยได้ั้แ่เด็ก ตอนนี้ผมอายุ20ปี ผมย้ายมาอยู่ไทยได้เก็บ3ปีแล้ว ผมจะเล่าประสบการณ์รบที่ประสบพบเจอมา 5 ปีในชีวิตการเป็ทหารกะเหรี่ยงของผม ผมไม่ได้ขอให้ทุกคนเชื่อ ขอให้ทุกคนอ่านเพื่อความบันเทิงนะครับ คิดซะว่ามันเป็นิยายาเื่นึงละกัน
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ลมเฉี่ยพัดใบร่วงโรยบนพื้น ผมก้าวท้าวจูงมือน้องสาวเดินกลับบ้าน ร่างกายเล็กและผอมของผมดูเหมือนกิ่งไม้ถูกไฟเผาเดินได้ แหงนมองท้องฟ้าแสงแดดอันร้อนจ้าค่อยๆลดแสงลง ดูนาฬิกาก็4โมงครึ่งเข้าไปแล้ว ผมเดิน เวลาแบบนี้ใช่ไหมครับท่านผู้ฟังที่เขาเรียกว่าแดดผีตากผ้าอ้อม
ผมเดินไปจนถึงแม่น้ำ หันซ้ายขวาก็ไม่มีเรือที่บริการอยู่แถบนั้น "สงสัยต้องเดินข้ามแล้วหละ" กระผมพูดแล้วหันหน้าไปยิ้มให้น้องสาวตัวน้อยของผม รองเท้าแตะถูกถอดเอามาจับใว้ ขากางเกงนักเรียนถูกพับขึ้นทั้ง2ข้าง "มาขึ้นมา"
ผมเรียกน้องสาวของผมที่กำลังเหม่อลอยอะไรซักอย่างอยู่ "มะขิ่น" คำพูดของผมทำให้เด็กสาวมอบแมมคนนั้นสดุ่งนิดหน่อยพร้อมกับพาร่างตัวเองขึ้นมาขี่หลังผม ถึงฝั่งแล้วผมใส่รองเท้าแตะคู่ใจของผม พร้อมกับเดินไปบ่นพึมพำ "วันนี้แม่จะทำอาหารอะไรน้อ?" เดินทางเกือน10นาทีก็ถึงบ้านของผม เป็บ้านเล็กๆสร้างง่ายๆเป็บ้านแคร่ไม้ไผ่ยกสูงประมาน1เมตร มุงหลังคาด้วยหญ้าคา
ผมเห็นชายฉกรรจ์5คนในชุดลายพรางสีเขียวเข้มกำลังคุยกับแม่ของผมอยุ่ ผมและน้องเดินเข้าไปใกล้ๆก็ได้ยินบทสนทนา ผมจำได้ว่าชายชุดเขียวเอ่ยถึง การโจมตีจุดยุทศาสตร์ต่างๆของทหารเมียนม่าร์ และการที่ ขาดกำลังพล ผมยืนฟังเกือบ5นาที กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดพรางก็เดิน ออกไป ผมเดินไปสวัสดีแม่ "มีอะไรกันหรอ" แต่สิ่งที่แม่ของผมตอบกลับไม่ใช่คำพูดแต่ดันเป็น้ำตาที่ไหลมาจากดวงตาทั้งสองข้าง คุณแม่โอบกอดผม "ทีฟาลูกไม่ต้องกังวนนะ" ผมทำหน้า งงๆ พร้อมกับถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ของผมตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "อีก2วันจะมีคนมารับตัวลูกที่ นี่ เป็คำสั่งที่ไม่สามารถปฎิเสธได้ " ได้ยินคำนั้นผมก็พอจะเดาออกว่าต้องไปทำไม ความรู้สึกของผมตอนนั้นมัน ว่างไปหมด ผมวางแผนต่อโรงเรียน ในอำเภอเมืองแม่สอด ใส่แล้ว แต่ทำไมกัน ชะตาของผู้ชายในครอบครัวของผมคือตายในสนามรบงั้นหรือ "ผมไม่อยากไปเลยแม่" ผมพูดออกไปแบบไม่คิดอะไรมาก แม่ของผมก็ลุกขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วก็ปัดเื่พวกนี้ทิ้งไป "มากินข้าวกันเร็ว" แม่ผมเรียกผมกับน้องสาว ขึ้นมาทานข้าวบนบ้าน
ผมก็เข้าใจอยู่บ้าง ว่าทำไมแม่ผมถึงร้องไห้ขนาดนั้น พี่ชายและพ่อของผมก็ตายในสนามรบ เป็ธรรมดาที่คนเป็แม่จะเป็ห่วงลูก ราตรีมาเยือนผมนอนบนหมอนเก่าทรงสี่เหลี่ยม หมผ้าด้วยผ้าหม ในตอนนั้นผมคิดไตร่ตรองว่ามันเกิดอะไรขึ้น
วันนี้มันควรจะเป็วันที่ดีสิ เราได้เกรด 3 มาแต่ต้องมาเจอเื่พวกนี้ ผมอายุแค่12ปีแต่ต้องมาปกป้องชาติงั้นหรอ ผมไม่ได้เตรียมใจอะไรเลย ผมไม่มีความพร้อม ความเป็จริงมันควรเป็ปิดเทอมหน้าร้อนที่ดีเหมือนทุกปีหนิ ผมน้ำตาซืมออกมาจากกระบอกตามนั้น พลันคิดถึงพ่อ กับพี่ชาย ที่จากไปไม่มีวันหวนกลับคืน
635
