ตอนที่4:ความชั่วร้ายกำลังคืบคลาย
———-ณ. ชายแดนของอณาจักร———-
เหล่าทหารนับร้อยนายที่ทุกส่งตัวมาจากคำสั่งขององค์าากำลังหาเบาะแสที่ผิดแปลกอยู่รอบๆ ก็ได้มีทหารนายหนึ่งได้พบร่องรอยของสิ่งที่ผิดแปลกของพลังบ่างอย่างเป็พลังที่ผู้คนทั่วไปไม่สามารถมีไว้ได้
พลังของศาสตร์มืดสิ่งที่เคยสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คนทั่วโลกอยู่ครั้งนึง แต่หลังจากการร่วมตัวของผู้กวาดล้างความมืดจากผู้มากฝีมือจากเมืองต่างๆ เหล่าผู้ใช้ศาสตร์ก็ถูกตามกวาดล้างจนแทบจะไม่พบเจอมาหลังจากนั้นกว่า300ปี เป็เหตุการณ์ประวิตศาสตร์โด่งดังแก่เหล่าผู้กวาดล้าง
“ผู้บัญชาการครับช่วยมาดูสิ่งนี่ด้วยครับ?!!!” เสียงสั่นกลัวะโเรียกผู้บัญชาการอย่างตะกุกตะกลัก
“บ้าน่า…เป็ไปไม่ได้…” แม้แต่ผู้ที่ป็นดั่งผู้บัญชาการทหารยังต้องหวาดกลัวกับร่องรอยพลังที่แพร่ออกมา
“ทหารหน่วยเสบียงแบ่งคนและทิ้งเสบียงที่ขนมาไว้ที่นี้และรีบไปรายงานท่านาาเดี๋ยวนี้!!!”
“ครับ!!!” หนึ่งในทหารของหน่วยเสบียงรีบทำตามคำสั่งของผู้บัญชาการด้วยความเร่งรีบ”
“ส่วนหน่วยที่เหลือกระจายกำลังไปรอบๆ ให้แต่ละหน่วยอยู่ห่างกันแค่ในระยะสายตาของแต่ละคนและห้ามละสายตากับคนรอบข้างด้วย”
ผู้บัญชาการถึงแม้จะใและหวาดกลัวแค่ไหนแต่เขาก็ไม่อาจจะละเลยกับสิ่งนี้ได้ด้วยการตัดสินใจนี้เขา
้าระวังกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากนี้
เราจะปล่อยไว้เฉยๆ อย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาดพลังที่น่าสยดสยองนี่ต้องละวังมันเอาไว้ที่สุดจะปล่อยให้มันเข้าไปถึงผู้คนไม่ได้เด็ดขาด…
———-่เวลาเดียวกัน———-
ไคน์ที่กำลังนอนเล่นอยู่ที่สวนหลังวัง ด้วยความที่ถูกสั่งห้ามออกไปข้างนอก เขาก็ไม่สามารถขัดขื่นคำสั่งจากท่านราขาได้
“เห้อเบื่อจังว้อยยย!!!” เสียงของไครอสไม่สิไคน์ต่างหากะโออกมาอย่างดัง
ตั่งแต่ที่ฉันมาอยู่ที่นี้ก็มีแต่เื่ที่ตัวฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่จะมัวคิดไปมันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาและมันก็เป็ความจริงที่ฉันต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ในตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็แค่ผลกระทบจากการดีมแอลกอฮอล์เกินขนาด หรือไม่ก็เพราะอาการของคนที่ใช้ชีวิตแบบเหงาๆ มานานจนเกิดเป็ภาพหลอนอะไรแบบนั้น แต่ตอนนี้ก็ได้แต่ต้องยอมรับความจริงตรงหน้านี่ แต่อย่างน้อยก็อยากออกไปเที่ยวเล่นต่างโลกนี่สักหน่อย…
“แอบหนีไปเดินเล่นสักหน่อยคงไม่มีใครจับได้หรอกมั้ง?” เขาพูดพึ่มพัมอยู่กับตัวเองอยู่อย่างนั้น
“ก็ฉันนี่ไงที่จับได้” เสียงของไอรีนที่พูดแทรกขึ้นมา
“อ๊ะ….” ไคน์ใจนพูดหลุดปากออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ
“อ๊ะ..อะไรงั้นหรอ…หืม?!!!”
“ปะ…เปล่าครับ”
ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาอยู่นี่นะเนี่ย แถมยังได้ยินที่ฉันพูดไปอีกนี่ตัวฉันจะไม่หยุดซวยเลยรึไงฟร๊ะเนี่ย…
“ช่วยทนอีกสักนิดเถอะน่า…เราไม่ได้จะขังเ้าไว้ตลอดสักหน่อย”
“คร้าบๆ เข้าใจแล้วจ้า” ไคน์ตอบไปแบบส่งๆด้วยท่าทีกวนประสาท
“คำพูดเ้ามันดูเหมือนไม่ได้เขาใจสักนิดนะ…เป็ผู้ชายสะเปล่า” ไอรีนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกไคน์ปั่นประสาทอยู่เธอเลยแหย่คืนเล่น
“โทษทีและกันนะครับท่านองค์หญิงแต่กระผมไม่รู้สึกระคายเคืองเลยสักกะติ๊ดเลยครับ” ไคน์พูดเยาะเย้ยพร้อมกับยิ้มออกมาให้เห็น
“…….” ไอรีนเงียบไม่ตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้นพร้อมกับแสดงสีหน้าหมั่นใส่อย่างสุดขีดเพราะความกวนประสาทของไคน์
ไคน์รู้สึกสะใจที่ไอรีนแสดงท่าทีแบบนั้นออกมาอย่างชัดเจนเขารู้สึกได้รับชัยชนะอย่างบอกไม่ถูก แต่เขาไม่รู้ถึงพลังเครียดแค้นที่อยู่ในตัวของไอรีน เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเพราะไม่เคยมีใครปฎิบัตกับเธอแบบนี้
คิดว่าฉันเป็ใครกันฉันคือชายที่สามารถอยู่ด้วยตัวคนเดียวไม่ว่าจะสถานการณ์อะไรก็แล้วแต่ยังไงหล่ะฮ่าๆ เพราะงั้นแหละฉันสามารถพูดแย่ๆ ใส่คนอื่นโดยที่ตัวใจไม่รู้สึกอะไรได้แบบหน้าตาเฉยยังไงหล่ะ ดูซิ๊เธอจะทำยังไงต่อหล่ะท่านองค์หญิง เธอจะสามารถเถียงชนะฉันได้ไหมนะ ฮุฮิ ฮุฮิ
(ก็ไม่แปลกใจที่จะตัวคนเดียวมาจนถึงตอนนี้อะนะสงสารคนที่พยายามทำดีกับแกจริงๆ …)
ไอรีนเธอรู้สึกว่ากำลังถูกไคน์ดูถูกอยู่แน่ๆ แต่เธอก็เป็ดั่งองค์หญิงของอณาจักรเธอจึงมีความอดทนกับเื่นี้ได้อย่างดี แน่นอนเธอเลือกที่จะเงียบไม่พูดโต้ตอบเลยแม้แต่น้อยเธอรวบรวมความรู้สึกเจ็บใจทั้งหมดและกดมันไว้ในใจ และสัดหมัดตรงออกมาอย่างสุดแรงเกิดต่อยไปที่ท้องของไคน์
(ไอรีนเธอเป็เป็ดั่งองค์หญิงของอณาจักรเชียวนะเธอจะทำแบบนั้นไม่ด้ายยย!!! แต่รู้สึกสะใจแปลกๆ แห๊ะ)
“อะเหือก…แค๊กๆ” เสียงไคน์ไอออกมาหลังจากโดนหมัดแค้นของไอรีนต่อยตรงที่หน้าท้องอย่างไม่ทันตั้งตัว (สม)
“ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ยห้ะ!!!! อยู่ๆ ก็ต่อยมาสะเต็มแรงเนี่ยนะ”
“ถ้ารู้ว่าข้าทำอะไรกับเ้าอยู่แล้วจะถามให้มากความทำไมกัน?” ไอรีนพูดออกมาพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากได้ระบายความรู้สึกลงไปกับหมัดที่ต่อยออกไป
“หน๋อย…ยัยองค์หญิงเก๊ องค์หญิงที่ไหนเขาทำกันแบบนี้กัน?!!!” ไคน์ะโออกมาเสียงดังด้วยท่าทีโกรธ
“ให้ตายสิ…แรงช้างมาจากไหนเนี่ยตัวก็สักกะเป๊ยก” ไคน์พูดออกมาตามความคิดของตัวเอง
(ตายแน่ๆ)
องค์หญิงไอรีนที่มักแสดงทีท่าน่านับถือต่อผู้คนรอบตัวตลอดเวลาองค์หญิงที่มักจะพูดจาน่าหลงไหลคนนั้นบัดนี้เธอเหมือนกำลังจะกลายร่างเป็ดั่งจอมมารที่สามารถทำลายโลกเพียงแค่หายใจเท่านั้น เธอรู้สึกโกรธสุดๆ ที่ได้ยินคำพูดของไคน์ ไอรีนหญิงสาวผู้น่ารักบัดนี้ได้มีร่างทรงของชายหนุ่มกล้ามโตประทับซ้อนอยู่จางๆ เธอแสดงสีหน้าหงุดหงิดไคน์แบบสุดๆ เธอยิ้มและกำลังกัดฟันถูไปมา
(ไคน์แกตายแน่ๆ)
ตุบตับ ตุบตับ!!! เสียงของหมัดแห้งความโกรธแค้นที่ต่อยลงไปที่ไคน์แบบไม่หยุดพัก
(เอาเลยๆ…ไม่ใช่สิ)
“อะเหือก…อะหาก…อ๊า!!!!” และนั้นคือเสียงของนักโทษขายหนุ่มอายุ21ปีกำลังถูกลงโทษกับความผิดทางคำพูด
(จริงอายุ25ที่กำลังถูกเด็กอายุ21กระตืบอยู่ หมดความนับถือเลยครับแบบนี้)
“หยุดเถอะครับองค์ หญิงถึงกระผมจะไม่อาจจะแตะต้องตัวองค์หญิงได้ แต่กระผมไม่อาจจะปล่อยให้ผู้ที่ผมต้องรับผิดชอบในการคุ้มกันาเ็ไปมากกว่านี้แล้วครับ” เสียงของทหารที่คอบคุ้มกันไคน์พูดแทรกขึ้นระหว่างการทำโทษผู้ต้องหา
“ห๋า….หรือเ้าจะมารับโทษแทนไอคนพรรณนี้ไหมละห๊ะ!!!” ไอรีนพูดออกด้วยความดุดันไม่เกรงใจใคร
“ไม่ทราบว่าองค์หญิงอยากได้อาวุธเพิ่มหรือไม่ครับ หรือจะให้กระผมทำอะไรให้ท่านดีไหมครับ?”
“ไปให้พ้น และไปเฝ้าระวังรอบๆ วังสะ!!!” ถึงไอรีนจะกลายเป็คนปากร้ายไปแต่เธอก็ยังไม่ละเลยความปลอดภัยเป็คนน่านับถือเสียยิ่งกะไร
“ชะ….ช่วย…ช่วยด้วย…อะแค๊ก” เสียงแห่งความทรมานของไคน์พูดออกมาด้วยเสียงแห้งเบาบัดนี้ไคน์ได้ตะหนักถึงความตายเป็ครั้งแรก
(ถ้าหลังจากนี้ชื่อเขาคนนี้หายไปไม่ต้องแปลกใจนะครับ)
———-ณ. ที่โถงใหญ่ภายในราชวัง———-
หลังจากที่ส่งทหารมารายงานข่าวให้ท่านาาทราบองค์าาถึงกับแขนสั่นกับการที่ได้ยินสิ่งที่ทหารรายงานถึงข่าวร้าย… หลังจากตัดสินใจอยู่ครู่นึงองค์าาจึงได้ตัดสินใจแจ้งข่าวไปให้กับเมืองใกล้เคียงถึงภัยร้ายที่อาจจะกำลังเกิดขึ้นหลังจากนึ้ได้และ
(อาจกำลังจะได้รับการจากไปของไครอสหนที่สองก็เป็ได้)
———่เวลาเดียวกันฝั่งชายแดน———-
ระหว่างเฝ้าระวังชายแดนของเหล่าทหารได้เข้าต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายที่สงผลต่อเหล่ามนุษยชาติจนถึงขั้นต้องล่าถอยทัพกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ท่านผู้บัญชาการครับจะดีหรอครับที่เราถอยทัพกันมาแบบนี้แถมยังทิ้งข้าวของไว้อีก” เสียงของทหารนายหนึ่งกล่าวถามขึ้นมาในระหว่างการเดินทางกลับฐานทัพ
“แล้วแก่ต่อสู้กับมันได้หรือไงห้ะ!!!” ผู้บัญชาการเสียงแข็งสั่นกำลังหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น
บ้าเอ้ยฉันเองก็ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะเจอกับของแบบนั้นเหมือนกัน… ต่อให้มีหนึ่งในผู้กวาดล้างมาอยู่สู้กับเราในตอนนี้ยังอาจจะยากที่จะชนะสิ่งนั้นได้เลย ฉันเตรียมตัวเตรียมใจที่จะเจอกับสิ่งที่คาดไม่ถุงไว้ั้แ่แรกอยู่แล้ว แต่แบบนี้มัน… ไม่เป็ไรท่านาาต้องเขาใจในสิ่งที่เราเจอแน่… ไอ้ของแบบนั้นนะเราไม่มีทางสู้มันได้แน่ๆ