อาถรรพ์สมุดวาดเขียนสั่งตาย

เพียงไม่นาน เมฆาได้เร่งรีบกลับมาที่บ้านไม้สองชั้นของครูชัยรัตน์ด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่ม

ทำไมล่ะ ? ทำไมกันนะ ?

ก็เขาเคยเตือนทั้งครูชัยรัตน์และเมขลาเอาไว้แล้วนี่ว่า ห้ามออกจากวงล้อมของสายสิญจน์ ก็แล้วทำไมทั้งสองถึงไม่ปฏิบัติตามคำตักเตือนของเขากันล่ะนี่ ?

และเมื่อได้พิจารณาภายในห้องดูดีๆแล้ว เขาก็พบว่า สายสิญจน์ที่ได้เอามาขึงไว้เพื่อทำพิธีนั้นยังอยู่ในสภาพเดิม ไม่ได้ถูกทำลายหรือหลุดขาดออกจากกันแต่อย่างใด

"แปลกจริง...?" เมฆาเอ่ยขึ้นมาลอยๆหลังจากกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆห้องแล้ว

"แปลกยังไงหรือนายท่าน ?" เ๯้าพรายที่ลอยฟ่องอยู่ใกล้ๆเมฆาอดถามขึ้นมาไม่ได้

เมฆาหันมามองหน้าเ๽้าพรายพลางบุ้ยปากให้มองไปที่สายสิญจน์

"เอ็งดูสิเ๯้าพราย นอกจากสายสิญจน์ของข้าจะยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เหมือนก่อนที่เราจะออกไปจากที่นี่แล้ว ซ้ำบริเวณโดยรอบของห้องนี่มันก็ไม่มีร่องรอยของความเสียหายอะไรเลยนะ เห็นไม๊ ?"

เมื่อเ๽้าพรายสังเกตุเห็นอย่างที่เมฆาบอกแล้ว ดวงตาโบ๋ๆของมันก็ยิ่งเบิกโพลงมากขึ้นกว่าเดิม

"อา... จริงๆด้วยสินายท่าน ถ้าเป็๞อย่างนี้ก็หมายความว่า...?"

"หมายความว่า..." เมฆารีบพูดขึ้นมาด้วยดวงตาเป็๲ประกาย "เ๽้าสองคนนั่นน่าจะดินออกไปจากวงล้อมของสายสิญจน์นี่ด้วยความเต็มใจ โดยที่ไม่ได้เฉลียวใจอะไรบางอย่างน่ะสิ..."

เ๯้าพรายอ้าปากโบ๋ๆจนกว้าง

"ไม่เฉลียวใจรึนายท่าน...? มันสองคนไม่เฉลียวใจเ๱ื่๵๹อะไรกันล่ะ ?"

เมฆาหรี่ตาตี่ๆลงอย่างขบคิดก่อนจะอธิบายสิ่งที่ได้คาดการณ์ไว้

"ข้าคิดว่า ต้องมีคนหรืออะไรมาทำให้มันสองคนไขว้เขวหรือไว้วางใจว่าการออกจากวงล้อมของสายสิญจน์นี้จะไม่เกิดอันตรายแก่พวกมัน และมันก็คงจะล่อลวงให้เ๽้าสองคนนั่นติดตามมันไปอย่างเเน่นอน เพราะมันไม่มีเหตุผลอื่นที่จะทำให้พวกมันลุกออกไปง่ายๆอย่างนี้ ที่ว่าไม่เฉลียวใจก็เพราะแบบนี้ล่ะ"

"ใช่... ใช่แน่ๆนายท่าน !" เ๯้าพรายอดจะตื่นเต้นไม่ได้ "ก็ไอ้สองคนนั่นมันออกจะขี้กลัวจนขี้แทบขึ้นสมองแล้ว มันคงไม่คิดจะฝ่าฝืนคำสั่งของนายท่านโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองแน่ๆ แต่ว่า... ใครกันล่ะ ที่จะทำให้พวกมันไว้วางใจจนเดินออกไปจากวงล้อมของสายสิญจน์อย่างง่ายๆ ถ้าไม่ใช่คนอย่างนายท่าน...?"

เมฆาดีดนิ้วขึ้นมาดังเป๊าะ

"ใช่แล้วจ้าพราย... คำพูดของเ๯้า ทำให้ข้าคาดการณ์อะไรได้อย่างชัดเจนขึ้นมาทันที มันเป็๞อย่างที่เ๯้าว่านั่นล่ะ..."

แต่เ๽้าพรายกลับทำสีหน้างงงวย

"ยังไงล่ะนายท่าน... ข้าไม่เข้าใจ ?"

เมฆาหันควับมาจ้องหน้าเ๽้าพราย แล้วใช้หัวแม่มือชี้กลับที่หน้าตัวเองทันที

"มันสองคนในเวลานี้ จะไว้ใจก็แต่ข้าเท่านั้น และมันก็จะเชื่อฟังทุกอย่างที่ข้าบอกหรือเตือนเพราะชีวิตของพวกมันต่างแขวนอยู่บนเส้นด้าย ดังนั้นคนที่ทำให้พวกมันไว้วางใจจนทำให้ตัดสินใจเดินออกไปจากวงล้อมของสายสิญจน์และยินยอมติดตามไปแต่โดยดีก็ต้องเป็๞'ข้า'นี่ล่ะเ๯้าพราย !"

"อะ... อะไรกันว๊ะ ?! เอ๊ย... อะไรกันครับนายท่าน ?!" เ๽้าพรายอุทานออกมาอย่างตะลึง "นี่หมายความว่า ยังจะมีนายท่านอีกคนยังงั้นรึครับ แล้วมันจะเป็๲ไปได้ยังไงกันล่ะนี่ ?!"

เมฆายิ้มออกมาอย่างแค่นๆ

"เ๽้าพราย เอ็งรู้ไม๊ว่าเ๽้าปิศาจร้ายนั่นมันฉลาดกว่าที่ข้าคาดไว้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันคงจะปลอมตัวเป็๲ข้าแน่ๆ และคงจะพูดล่อลวงให้เ๽้าสองคนนั่นเดินออกจากวงสายสิญจน์ได้อย่างง่ายๆ แต่ที่ข้านึกไม่ถึงก็คือ การที่ข้าประมาททิ้งสมุดวาดเขียนไว้ในพานหน้าวงสายสิญจน์โดยที่ข้าไม่คิดว่าจะมีปิศาจตนใดกล้ามาแตะต้องพานอาคมอันร้อนแรงนี่ มันก็ดันเป็๲การโชว์ความโง่เขลาของตัวข้าเองไปซะงั้น เพราะแค่มันหลอกให้เ๽้าสองคนนั่นหยิบออกไปให้มันและเดินติดตามมันไป มันก็ง่ายดายสำหรับมันยิ่งกว่าปอกกล้วยซะอีก"

เ๯้าพรายฟังเมฆาพูดถึงตรงนี้ก็แทบปากค้างทีเดียว และสายตาโบ๋ๆของมันตอนนี้ก็หันไปมองที่พานอาคมทันที และก็เป็๞อย่างที่เมฆาบอก เพราะสมุดวาดเขียนอาถรรพ์ที่ก่อนหน้านี้ได้ถูกวางไว้ในพานหน้าวงสายสิญจน์ บัดนี้มันก็ได้หายสาปสูญไปเรียบร้อยแล้ว !

"นาย...ท่าน !" เ๽้าพรายหันกลับไปมองหน้าเมฆาทันที "อย่างงี้ก็หมายความว่า...?"

"ไม่ต้องสงสัย เมื่อสมุดวาดเขียนอยู่ในมือของไอ้ปิศาจร้ายแบบนี้แล้ว เ๯้าสองคนนั่นก็คงจะรักษาชีวิตของตนเองกันได้ยากแล้วคราวนี้..." เมฆาตอบเ๯้าพรายด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

และใช่แล้ว ขณะนี้ครูชัยรัตน์กับเมขลาก็ได้เผชิญกับมฤตยูร้ายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า และมันก็คือปิศาจร้ายที่ได้เปิดเผยตัวตนของมันต่อหน้าคนทั้งสองอย่างชัดเจนเต็มตา หลังจากที่มันได้จำแลงร่างปลอมเป็๲เมฆาและได้ล่อลวงคนทั้งสองให้เดินตามมายังสถานที่แห่งหนึ่งแล้ว

ที่สำคัญ บัดนี้สมุดวาดเขียนสั่งตายก็ได้มาอยู่ในมือของมันเรียบร้อยแล้วอย่างที่เมฆาคาดไว้...!

แต่สิ่งที่ทำให้ครูชัยรัตน์กับเมขลายิ่งตกตะลึงจนขวัญกระเจิงกว่าเดิมกลับเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ว่า

ใบหน้าของเ๯้าปืศาจร้ายที่อยู่เบื้องหน้านี้ กลับเป็๞ใบหน้าที่ทั้งสองคนรู้จักเป็๞อย่างดี...?!!