กลยุทธ์ที่ 7 ปาร์ตี้น้ำชา
พอได้รับผู้ติดตามอย่างเป็ทางการจักรพรรดิก็เตรียมพร้อมออกไปนอกเมืองทันทีสิ่งที่เขาต้องเตรียมคือ อาหาร ยาฟื้นเืฟื้นมานาสิ่งของที่เกมเมอร์ปกติพกไปไหนมาไหน แต่ถ้าหากเป็เกมเมอร์ปกติจริงๆอีกละก็เขาคงไม่เซ็นต์ทุกร้านแล้วมานั่งที่ร้านอาหารร้านสุดท้ายนี้หรอก
“กินซะสินายจะได้มีแรงบ่ายๆ นี้เราจะไปนอกกำแพงกัน” จักรพรรดิที่กินข้าวอยู่ชี้ๆนิ้วสั่งให้ทวนกินอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้มากมายเบื้องหน้าตน
เนื่องจากทวนเสียเืและมานาไปเยอะเขาจึงต้องสั่งอาหารมากินเพื่อเพิ่มพลังให้เขาและถือเป็การเลี้ยงต้อนรับเขาล่วงหน้าเลยที่มาเป็ผู้ติดตามของตนทว่าก็อย่างที่กล่าวหากมันไม่ติดอยู่ปัญหาเดียวคือ จักรพรรดิเซ็นต์เขากิน
ทั้งยาฟื้นเืยาฟื้นมานาเสบียงอาหารที่ตุนรวมถึงอาหารเบื้องหน้านี้จักรพรรดิไม่ได้จ่ายเงินซื้อแม้แต่น้อยเพราะเขาให้เงินทั้งหมดกับเอ็นพีซีในที่จ้างงานไปแล้วนั่นเองสำหรับทวนแล้วจะบอกว่าเ้านายใจกว้างหรือบ้าดีเขายังหาคำจำกัดความไม่ได้ของที่มีอยู่ ณ ตอนนี้จึงเป็ของที่ติดเอาไว้ก่อนแล้วค่อยจ่ายทีหลัง
นี่เป็อีก 1 ข้อดีของนักปราชญ์ที่สามารถเจรจาต่อรองซื้อขายและโน้มน้าวใจเอ็นพีซีได้ซึ่งเป็สิ่งที่จักรพรรดิศึกษาและทำความเข้าใจเอาเองแต่ดูเหมือนว่าลูกน้องเบื้องหน้าเขาได้แต่เพียงทำหน้าเคร่งขรึมไม่ยอมกินอะไรเลย
“ฉันจะไม่ถามนายหรอกนะว่าทำไมถึงไม่กินอะไรเลยแต่ขอบอกแค่อย่างเดียวว่าถ้านายตายอย่างโง่ๆละก็ฉันคงคิดผิดที่คิดว่านายใช้งานได้”
ทวนเริ่มหยิบจับของกินบ้างแล้ว พอเห็นทวนเริ่มกินจักรพรรดิก็สั่งของมาเพิ่มอีก
“ลุงขอเป็ดปักกิ่งเพิ่มที่พร้อมขาหมูเยอรมัน เอาข้าวผัดหมูป่าดำไซส์Lอีกที่ด้วยนะ ส่วนเื่ค่าใช้จ่ายติดเอาไว้ก่อนเหมือนเดิม!”
เอ็นพีซีเ้าของร้านถอนหายใจยาวๆแต่ก็ยอมทำตาม ผู้เล่นบางกลุ่มที่เห็นการกระทำของจักรพรรดิเพียงจับกลุ่มนินทาเล็กน้อยพร้อมกล่าวคำพูดเชิงสงสัย
· “เฮ้ยมันมีระบบติดเงินเซ็นต์กินด้วยเหรอว่ะ?”
“ไอ้หมอนั่นเป็ใคร ชุดแบบนั้นมันเล่นสายอาชีพไหนล่ะน่ะ?”
ได้สิแต่ถ้าหากเลยระยะเวลาไปสัก 1 เดือนแล้วไม่คืนเงินจะมีหมายจับติดไว้ตามเมืองทันทีเอ็นพีซีที่เป็มิตรพอเห็นหน้าและได้รับข้อมูลเ่าั้จะแปลเปลี่ยนเป็อย่างอื่นในเวลานั้นแหละ
พอกินเสร็จวางตะเกียบหยิบขวดน้ำติดมือไปอีกขวดจักรพรรดิก็มุ่งไปยังเป้าหมายนั่นคือหน้าประตูเมืองที่เริ่มมีการสร้างกำแพงขึ้นใหม่ดูท่ามันคงจะเกิดจากงบที่เขาเพิ่งให้ไปแต่ก็คงเป็กำแพงที่สูงขึ้นมาอีกนิดหรือมีของประดับอีกหน่อยเท่านั้นจักรพรรดิคิด
“เร่เข้ามาค่า! เร่เข้ามา!!พวกเรารับจ้างเป็บอดี้การ์ดไปล่ามอนเตอร์ให้กับมือใหม่ใครสนใจเร่กันเข้ามาได้เลยค่า~~~~~” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวผมดำสั้นสไตล์ทอมดี้ไม่สูงไม่เตี้ยผิวเข้มในชุดเกราะหนักสีน้ำตาลอ่อนประกาศถึงงานพิเศษที่ตัวเองทำอยู่พร้อมในมือถือป้ายบอก
มีคนสนใจมุงดูไม่น้อยและส่วนใหญ่ก็เป็พวกผู้เล่นที่เพิ่งเข้าเกมครั้งแรก
งานที่เธอทำคืองานรับจ้างเป็บอดี้การ์ดอย่างที่เธอกล่าวเพื่อไปล่ามอนเตอร์กับพวกหน้าใหม่ค่าเปอร์เซ็นต์จะหารจากของ 1 ส่วนห้าของเงินและไอเทมต่างๆ ที่มือใหม่ได้มา มันอาจจะดูเยอะไปนิดทว่าสำหรับพวกมือใหม่ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรแล้วออกไปนอกเมืองไม่ตายพร้อมกลับมาได้ค่าประสบการณ์ด้วยถือว่าคุ้มเกินคุ้ม
จักรพรรดิเห็นพวกเธอทำแบบนี้มาั้แ่เข้าเกมวันแรกแล้ววันนี้จึงถือโอกาสได้เข้าไปหาพวกเธอสักที
“สวัสดีครับ!!”จักรพรรดิที่เดินเอามือไขว้หลังเข้าไปกลางวงทักหญิงสาวผิวเข้มทำให้ทุกคนหันมาสนใจที่เขาเป็สายตาเดียวกันพอมองใกล้ๆ จักรพรรดิก็ได้สังเกตเห็นเขี้ยวเล็กๆที่มุมปากข้างขวาที่มีแก้มจิ้มลิ้มของเธอบดบังอย่างชัดเจน
เธอรู้สึกสะกิดใจที่ได้เห็นจักรพรรดิก่อนจะยิ้มพูดแบบเป็กันเอง
“อ้านาย รู้สึกจะเป็พ่อหนุ่มที่โดนแฟนทิ้งวันแรกที่เข้าเกมสินะแล้วยังเล่นสายนักปราชญ์วิ่งวุ่นไปทั่วเมืองพักนี้แต่เอ่อ...โทษทีฉันลืมชื่อนายไปแล้ว”
“คุณไม่ได้ลืมหรอกครับคุณคุกกี้เพราะั้แ่เล่นเกมมาผมไม่เคยบอกชื่อตัวเองให้ใครรู้เลย”จักรพรรดิหัวเราะตอบ
“แล้วนายชื่อ...”
“จักรพรรดิครับ” ทุกคนเงียบมองมาที่จักรพรรดิเป็สายตาเดียวกันมันก็ออกจะแปลกๆ ไปสักหน่อยที่มีคนชื่อแบบนี้จริงๆ นั่นล่ะ
คุกกี้พูดต่อทำท่าทางเกาหัวแก้เก้อไปด้วย
“อ่า...ใช่ๆ จักรพรรดิสินะ ฉันจำได้แล้ว”
“จะจำผมได้ได้ยังไงผมเพิ่งบอกชื่อคุณเองนะครับ”จักรพรรดิหัวเราะตอบอีกครั้ง เธอที่ได้ยินและคนอื่นๆ ที่ฟังบทสนทนาของทั้ง 2 ก็ต่างพากันหัวเราะเช่นกันแล้วเธอก็ต่อบทสนทนา
“แล้วทำไมถึงรู้จักชื่อฉันล่ะทั้งๆ ที่เราไม่รู้จักกันมาก่อน?”
จักรพรรดิกางพัดมาปิดใบหน้า่ล่างของตัวเองแล้วพูดขึ้นมาเรียบๆ
“ในเมืองเริ่มต้นแห่งนี้มีคนไทยไม่กี่คน 1 ในนั้นเป็ผมแล้วก็คุณแถมคุณยังมีชื่อเสียงในเมืองนี้พอสมควรในฐานะคุกกี้ผู้ฆ่าอ็อคเพราะแค่วันเดียวในเกมคุณถึงกับสังหารอ็อคซึ่งเป็มอนเตอร์ระดับกลางของเมืองเริ่มต้นแห่งนี้ได้ถึง3 ตัวพร้อมๆ กัน”
คุกกี้หัวเราะเหี่ยวๆ
“อันที่จริงฉันก็แค่เห่อเกมมากไปหน่อยแล้วสุ่มเจอของดีจนตีมอนได้เพลินเท่านั้นล่ะ”
“ดวงก็ถือว่าเป็ความสามารถอย่างนึงของคนนะครับ”
“แล้วนายมาที่นี่ทำไม?” เพื่อนผู้ชายคนนึงที่เห็นงานของพวกเขาไม่คืบหน้าเข้ามาแทรกการสนทนาของทั้ง2
“ใช่...จะมาให้พวกฉันเป็บอดี้การ์ดเหรอเป็สายนักปราชญ์แบบนี้คงเก็บเลเวลยากสิท่า”
จักรพรรดิส่ายหน้า
“เปล่าผมก็แค่อยากจะขอติดตามพวกคุณไปด้านนอกเท่านั้นล่ะครับ ได้รึเปล่า?”
คุกกี้ทำท่าคิดก่อนเพื่อนของเธอจะสะกิดให้ทั้ง2 สุมหัวพูดคุยกันจนได้บทสรุป
“ก็ได้แต่ถ้าหากนายอยากขอความช่วยเหลือจากพวกฉันล่ะก็ ได้ทุกเมื่อเลยนะ!! ” คุกกี้พูดออกมาอย่างหนักแน่น
“คร้าบ~” จักรพรรดิพูดลากเสียงต่ำพร้อมโค้งอย่างนอบน้อมทำให้คนที่เห็นอดหัวเราะไม่ได้
พวกคุกกี้จะออกไปนอกเมือง 2 รอบ รอบแรกเป็ตอนเช้า รอบสองเป็ตอนบ่ายๆในเวลานี้พอดี พอจักรพรรดิมาเจรจาไม่นานพวกเขาก็ออกไปนอกกำแพง 5 บอดี้การ์ด หญิง 3 รวมคุกกี้ ชาย 2 พร้อมคนที่พวกเขาคุ้มกันอีก 6 ยังไม่นับรวมจักรพรรดิกับทวน
“นายท่านคิดจะทำอะไรขอรับ?” ทวนถามจักรพรรดิที่เดินรั้งท้ายขบวนกับตน
จักรพรรดิเพียงยิ้มตอบก่อนจะยื่นขวดยาจำนวนมากให้ทวน
“จะฝากข้าไว้อย่างงั้นเหรอ?”
“เปล่าฉันให้นายทั้งหมดนั่นล่ะ”
“.....” ทวนถึงกลับพูดไม่ออกเ้านายคนนี้ของเขาเขาไม่รู้จริงๆว่าคิดอะไรอยู่
สำหรับเอ็นพีซีหรือเอไอนั้นหน้าต่างระบบก็มีไม่ต่างจากผู้เล่นมากนักไม่มีก็แค่หน้าต่างสื่อสารและหน้าต่างเพื่อน พวกช่องเก็บของก็มีพอๆกับผู้เล่นแถมยังอัพได้ด้วยหากมีเงินและทำตามเงื่อนไขครบทว่าหากเป็นายกับบ่าวเหมือนทวนกับจักรพรรดิขณะนี้แล้วละก็จะมีหน้าต่างพิเศษระหว่างทั้ง2 เอาไว้ติดต่อกันด้วยอีกหน้าต่างนึง
นอกเมืองของเมืองเริ่มต้นที่ยังไม่ถือเป็เมืองอันตรายนั้นออกมาจากกำแพงสิ่งที่เหล่าผู้เล่นพบเจอยังคงเป็แค่ภาพปกติของผู้คนที่สัญจรไปมาและการใช้ชีวิตของเหล่าเอ็นพีซีบ้านเรือนบางจำนวนยังคงเรียงรายกันไปอีกหลายหลังไกลสายตา แต่ส่วนใหญ่ก็เป็บ้านชั้นเดียวหรือกระท่อมหลังไม่ใหญ่ที่น่าสนใจคือหน้าบ้านบางหลังหรือตามเส้นทางสัญจรยังพอมีของขายอยู่บ้าง
แต่เนื่องจากเป็เมืองเริ่มต้นของต่างๆจึงยังเป็แค่ของแฟชั่น แฟนซี ของกินไม่เกี่ยวกับการเล่นเกมมากนักที่พอใช้งานได้มีเพียงอาหารหรือไม่ก็ยาฟื้นค่าพลังต่างๆ ระดับต่ำที่พอมีขาย
พอเห็นจักรพรรดิเดินแตกแถวจากกลุ่มคุกกี้จึงเข้ามาคุยกับจักรพรรดิ
“ท่าทางนายจะชอบเกมนี้มากนะ? แต่ถ้าไม่รีบตามพวกฉันมามันจะค่ำซะก่อนไม่รู้ด้วยนา...”
จักรพรรดิที่ได้ยินยิ้มตอบ
“ครับผมชอบมาก”
“....” คุกกี้หยุดนิ่งพร้อมเอนหัวโชว์เขี้ยวของเธอ(ไม่เข้าใจว่าจักรพรรดิสื่ออะไร) ทว่าเพราะเป็สายแทงค์เธอจึงถูกเพื่อนผู้ชายจากแนวหน้าเรียกตัวกลับไปทันที
“...อดสงสัยไม่ได้ว่าเขี้ยวที่มุมปากของเธอนั้นเป็ของจริงหรือของที่เธอสร้างขึ้นมาจากเกมถ้าเป็ของจริงละก็สุดยอดเลย....” ว่าจบจักรพรรดิก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“....” ทวนได้แต่เงียบตอบในเกมนี้หากผู้เล่นที่ได้ชื่อว่านักผจญภัยพูดถึงคำว่าเกมหรือสิ่งที่เกี่ยวข้องเหล่าเอไอและเอ็นพีซีจะมีโปรแกรมแิที่ว่าพวกเขานั้นกำลังพูดถึงโลกของตนอยู่และโดยพื้นฐานความคิดผู้เล่นทั้งหมดในความคิดของเหล่าเอ็นพีซีก็คือผู้ที่มาอีกโลกเพื่อมาผจญภัยในโลกของตนพร้อมช่วยเหลือพวกเขา
ไม่นานนักการต่อสู้กับเหล่ามอนเตอร์ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
สิ่งที่พวกเขาต่อสู้อยู่นั้นเป็มอนเตอร์ระดับต่ำที่มีชื่อว่า วอริเออร์แอ้น มดที่มีขนาดตัวเท่ากับลูกแมวแต่สวมชุดเกราะพร้อมจับดาบและโล่เล็กๆมุ่งเข้าเล่นงานผู้เล่นในจำนวนเป็ฝูงนับร้อยตัว ผู้เล่นมือใหม่ทั้งหมดทำการล่ามอนเตอร์โดยมีบอดี้การ์ดคุ้มกันทว่าถึงจะขนาดเล็กชั้นทหารระดับแค่ 1 แต่จำนวนของพวกมันนั้นถือว่าร้ายกาจ จนผู้เล่นมือใหม่ได้แต่สู้ไปถอยไปทำให้พวกคุกกี้ที่เป็บอดี้การ์ดก็เหมือนทำงานเสริมให้ด้วยโดยการแนะนำพวกเขาขณะต่อสู้ทำให้การต่อสู้นั้นไม่ได้เสียเปรียบแม้แต่น้อย
แต่ถึงจะเป็บอดี้การ์ดคนบางคนในกลุ่มของคุกกี้เองก็ขอเวียนไปล่ามอนเตอร์ที่เก่งกว่าบริเวณรอบๆแก้เบื่อเช่นกัน ส่วนงานของจักรพรรดิที่ตามคนพวกนี้มานะเหรอ
กางเก้าอี้นั่งมองทุกคนที่ทำการต่อสู้อย่างสบายๆในมุมปลอดภัยออกคำสั่งทวนเพียงแค่ว่าไปเก็บระดับซะแค่นั้น
ทวนก็ทำตามโดยเลิกใส่ใจกับท่าทีที่ไม่เข้าใจของเ้านายตนแต่ทวนไม่ล่าพวกมดกับพวกผู้เล่นมือใหม่แน่นอนระดับเขาสูงกว่านั้นเขาจึงออกไปล่ามอนเตอร์ระดับสูงกว่าเช่นอสรพิษ 2 หัวงูตัวเขียวเข้มความยาว 1 เมตรมี 2 หัวด้านเดียวกัน พวกมันอาศัยอยู่บริเวณชื้นๆ แถวนี้ไม่ไกลจากจักรพรรดิมากเพราะทวนไม่คิดอยากอยู่ห่างจากจักรพรรดินักด้วยเหตุผล 2 ประการ
1 เพื่อจะได้คุ้มกันจักรพรรดิทันเวลาหากเกิดเหตุการณ์คาดไม่ถึง
2 เพื่อให้ระดับของจักรพรรดิเพิ่มขึ้นเพราะเขาที่กำลังล่ามอนเตอร์อยู่ด้วย
เมื่อเห็นท่าทีของจักรพรรดิที่ไม่ทำอะไรเลยได้แต่จ้องจ้อง จ้อง แล้วก็จ้องพวกตนเพื่อนของคุกกี้ก็เข้ามาคุยกับคุกกี้ทันที
“กะแล้วว่าต้องเป็แบบนี้พวกสายนักปราชญ์สายเลี้ยงสัตว์มันก็ไม่ต่างกันหรอกหวังแต่จะพึ่งกำลังของคนอื่นมันคงคิดจะใช้แค่ผู้ติดตามของตนเองเก็บระดับให้สินะ”
คุกกี้กลับไม่คิดแบบนั้น
“ในความคิดนายเห็น 2 สายนี้เป็สายี้เีสินะ แต่ฉันกับเห็นต่างออกไปสายเลี้ยงสัตว์ฉันเห็นว่าเป็สายของมิตรภาพที่แท้จริงแต่สายนักปราชญ์นั้นยังคงเป็ปริศนา”
“ี้เีก็ี้เีนั่นแหละน่า” เขาย้ำ
สายตา 2 คู่ยังมองไปยังจักรพรรดิอยู่ซึ่งตอนนี้เอาโต๊ะน้ำชาออกมากางพร้อมกับรินน้ำชาแล้ว พอจักรพรรดิเห็นพวกคุกกี้มองมาที่ตนจึงกวักมือเรียกหย็อยๆ
“เดี๋ยวพวกนั้นกลับมาฉันขอไปเก็บระดับบ้างนะอย่าสนใจเ้าหมอนั่นเกินไปจนลืมงานของตัวเองซะล่ะ”
คุกกี้กอดอกมั่นแล้วพูดหนักๆ ตอบ
“รับทราบ!”
เธอยังคงทำหน้าที่บอดี้การ์ดของเธออยู่แต่ก็อดมองจักรพรรดิไม่ได้อยู่ดีหันไปทีไรจักรพรรดิก็กวักมือเรียกเธอหย็อยๆ เหมือนเดิมมองอีกจักรพรรดิก็กวักมือเรียกอีกมองอีกจักรพรรดิก็กวักมือเรียกอีกสุดท้ายพอเห็นบางอย่างถูกยกขึ้นมาตั้งที่โต๊ะ
จักรพรรดิกางเก้าอี้เพิ่มอีก 1 ตัว ต่อมาก็อีกตัวแล้วก็อีกตัวเพราะกลุ่มคนได้รุมเข้ามาหาจักรพรรดิแล้ว
“อื้ม~~~หวาน~~~~อร่อย~~~~~~~!!?” เสียงของคุกกี้ที่จับแก้มที่จิ้มลิ้มของตนเองพูดขึ้นพร้อมกับหลับตารำลึกถึงรสชาติที่หวานนุ่มละมุนละม่อมในปากอย่างเป็สุข
พอลืมตาขึ้นมาได้คุกกี้ก็ตักเค้กช็อกโกแลตมีสตรอเบอรี่บนยอดอีกชิ้นขึ้นมากินจนมีอาการสั่นสะท้านไม่ต่างจากสาวๆทุกคนในขณะนี้ ทั้งสาวๆ บอดี้การ์ดสาวๆ ผู้เล่นมือใหม่นอกจากเค้กหลากรสชาติหลากสีสันแล้วยังมีชาฝรั่งและชาจีนที่จักรพรรดินำออกมาชงให้พวกเธออีกด้วย
ในขณะที่สาวๆลิ้มรสชาติของของหวานที่ฟรีและภูมิใจนำเสนอจากจักรพรรดิ การสนทนาของพวกเธอก็ออกรสอย่างเห็นได้ชัดทั้งเฉพาะเจาะจงและเรื่อยเปื่อยสะแปะสะปะ
“สุดยอดเลยนี่เป็เค้กของร้านหัวมุมกลางเมืองสินะ วันนึงขายแค่ 50 ชิ้นเองแถมราคาค่อนข้างสูงด้วยทำไมนายถึงซื้อได้ล่ะเนี่ย แถมจำนวนยังขนาดนี้อีก?”
“เป็ความลับครับ” จักรพรรดิยิ้มตอบอย่างสุภาพ จริงๆ แล้วก็ไม่ต่างจากการที่เขาเซ็นกินก่อนมาที่นี่หรอกต่างแค่ต้องใช้ลูกล่อลูกชนมากกว่านั้นเยอะ
“ตัวฉันเพิ่งลองเล่นเกมแนวนี้วันแรกเอง แต่พอได้กินเค้กอร่อยๆแบบนี้ชักถูกใจแล้วล่ะสิคะ” ผู้เล่นสาวมือใหม่พูดขึ้น
“นี่ล่ะเป็เสน่ห์นึงของเกมนี้ เล่นไปนานๆ ก็จะเข้าใจมันมากขึ้นเอง”คุกกี้เสริม ก่อนจะมีผู้เล่นมือใหม่คนนึงสนใจถามในตัวจักรพรรดิขึ้นมาตรงๆ
“ว่าแต่คุณจักรพรรดิทำไมถึงเลือกเล่นสายนักปราชญ์ล่ะค่ะ สายอื่นๆก็มีให้เลือกตั้งเยอะแท้ๆ”
ความลับเื่กำไลแห่งสัจจะนั้นจักรพรรดิพูดซี้ซั้วออกไปไม่ได้แน่นอนเขาจึงหาคำตอบต่อคนถามเื่นี้เอาไว้แล้ว
“เพราะผมคิดว่ามันน่าสนุกดีน่ะสิครับ”จักรพรรดิทิ้งตัวลงไปนั่งอย่างนุ่มนวล หลังรินชาให้เด็กสาวที่วัยน่าจะพึ่ง 18 หมาดๆ เสร็จ
“สนุกตรงไหน? สายนักปราชญ์ไม่เห็นจะทำอะไรได้เลย ทำมากสุดก็ได้แค่เข้าไปในอาคารพิเศษๆที่สายอื่นๆ ไม่มีสิทธิ์เข้าไปเท่านั้น” เพื่อนของคุกกี้แย้งขึ้นมา
จักรพรรดิจิบน้ำชาช้าๆ แล้วว่าต่อ
“...ผมเข้าใจว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น ความสามารถในการทำดาเมจ ฮีลเืบลัพก็ไม่มี ซัพพอร์ตเพื่อนก็ได้แค่ครึ่งๆ กลางๆสู้สายอื่นที่สู้อย่างสนุกจับกลุ่มกับเพื่อนอย่างสนุกสนานกลมเกลียวก็ไม่ได้แต่สำหรับผมแบบนี้นี่ล่ะสนุก...”
สาวๆได้แต่มีเครื่องหมายปรัศนีขึ้นมาบนหัว
““เพราะทำได้” คนเราถึงชอบทำในสิ่งนั้นๆ ใช่ไหมล่ะครับ ดังนั้นการลองทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าแปลกต่างและยากลำบากจนพบความสำเร็จนั้นล่ะครับคือความสนุกสุดๆของคนเรา...”
สาวๆ ทำท่าทึ่งนิดๆก่อนคุกกี้จะแซะจักรพรรดิขึ้นมาด้วยท่าทางเหยียด
“นายก็แค่พูดเอาเท่เท่านั้นล่ะพอถึงเวลาจนมุมจริงฉันว่าเดี๋ยวนายก็ทำเควสเปลี่ยนอาชีพอื่นเองนั่นล่ะน่า~~~~เ้าผู้ชายขี้เก๊ก!”พูดจบคุกกี้ที่มีท่าทีเป็กันเองที่สุดในตอนนี้กับเชิดหน้าใส่เหมือนปฏิเสธความคิดของจักรพรรดิ
จักรพรรดิยิ้มชี้ไปที่ถ้วยเค้กที่ไม่เหลือเค้กของคุกกี้แล้วว่า
“เค้กนั่นถ้าไม่ใช่อาชีพนักปราชญ์ละก็ซื้อมาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะครับอุ๊บ...เผลอพูดความลับไปซะแล้ว” จักรพรรดิทำทีเอามือปิดปากของตัวเองไว้ตอนพูดจบ
คุกกี้ลุกโพล่งพูดขึ้นมาด้วยเสียงเหน่อๆดวงตาเหมือนถูกครอบงำโดยพลัน
“จริงเย้อ~~~~~~~!!?”
สาวๆหลายคนเริ่มสนใจในสายปราชญ์บ้างเหมือนกันเมื่อได้ยินจักรพรรดิพูดขึ้นมาแบบนั้นการสนทนาจึงดำเนินขึ้นต่อสาวๆจากที่เคยพูดคุยสะแปะสะปะเริ่มรับฟังสิ่งที่จักรพรรดิสาธยายเรื่อยๆถึงสายอาชีพของตน ไม่เกินเลย ไม่โอ้อวด คำพูดของจักรพรรดิพูดออกไปเรื่อยๆพูดให้พวกเธอฟังอย่างสบายๆ ในบรรยากาศที่สงบ
คุกกี้จากที่เหมือนทำท่าประชดจักรพรรดิเป็1 คนตั้งใจฟังอย่างดี โลกความเป็จริงกับโลกแห่งเกมแม้จะมีความต่างแต่สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกนั้นไม่มีอะไรต่างกันหากอยู่ในโลกแห่งความเป็จริงก ารกินเค้กอร่อยๆสักชิ้นนั้นอาจจะเป็ความสุขของหญิงสาวแต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพงที่รอบเอวทว่าในเกมนี้จะทุ่มกินเท่าไหร่ก็ได้ไม่อั้น ยิ่งคิดคุกกี้ที่ตั้งใจฟังดวงตายิ่งเป็ประกายจนสุดท้าย
“คุกกี้!!!!!” เสียงตวาดจากเพื่อนชายของคุกกี้ที่เพิ่งกลับมาจากการล่ามอนเตอร์ทำให้วงน้ำชาแตกทันที
พอพวกสาวๆมองหันหลังกลับไปพวกเธอก็พบว่าพวกเธอลืมงานหลักที่มาที่นี่กันแล้วสายตาของเพื่อนชายทั้งบอดี้การ์ดและผู้เล่นมือใหม่ต่างมองพวกเธอเงียบๆจนพวกเธอรู้สึกเกรงใจรีบลุกออกจากเก้าอี้ไป
คนที่โดนหนักสุดเห็นจะเป็คุกกี้ที่โดนเอ็ดอย่างหนักแต่เธอก็สวนไปเท่าที่ทำได้ส่วนจักรพรรดิหนักกว่านั้นเพราะถูกสายตาอาฆาตของผู้ชายทั้งหมดที่นี่จ้องแบบกินเืกินเนื้อ
น่าเสียดายที่ได้ไม่นานพอทวนโผล่ออกมาพร้อมแบกซากหมีขนสีเงินขึ้นหลังมาซึ่งมันใหญ่กว่าร่างทวนนิดหน่อย พวกคุกกี้รู้จักมันดีในฐานะมอนเตอร์ยศทหารระดับ 100 เก่งที่สุดบริเวณนี้ผู้เล่นมือใหม่ไม่มีทางจัดการมันได้แน่นอนแม้จะจับปาร์ตี้โอกาสชนะก็ยังต่ำมืออาชีพยังต้องระวังตัว
ทวนมองหน้าผู้ชายทุกคนก่อนจะหันมาพูดกับจักรพรรดิ
“นายท่านเดี๋ยวเย็นนี้ข้าจะทำหมีตุ๋นที่ข้าภาคภูมิใจให้ท่านกินท่านจะได้ไม่ต้องเซ็น...ท่านจะได้รู้ว่าข้าคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ใช้กำลัง”
ว่าจบซากหมีหนักๆ ก็ถูกโยนลงพื้นจนะเื
“โอ้เยี่ยม”จักรพรรดิยังคงนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์
482
