Trigger warning
ตอนนี้มีเนื้อหาะเืใจ มีการใช้ความรุนแรงกับเด็ก มีการกักขังหน่วงเหนี่ยว มีฉากเด็กถูกคุกคาม
_______________
เสียงเจื้อยแจ้วของซิงอีเงียบไปแล้ว
เด็กหญิงหลับไปทั้งที่ในมือยังกำถังหูลู่ไว้ในมือไม่ยอมปล่อย
เ้าไปเอาธุลีหวนคืนมาจากที่ใด
เสี่ยวหยวนที่ฟังฉิงเฟิ่งเล่าเหตุการณ์ในหอเฟิงฟู่ให้ฟังคร่าว ๆ ถามขึ้น มันมองฉิงเฟิ่งที่กำลังขมักเขม้นกับการดึงถังหูลู่ออกจากมือซิงอีอย่างเคลือบแคลง ่ที่มันอยู่กับสตรีผู้นี้ บงกชเหมันต์เป็สมุนไพรระดับสูงที่สุดที่เก็บได้ เห็นได้ชัดว่าในมือสตรีผู้นี้มีธุลีหวนคืนอยู่แล้ว ทว่ามันท่องไปถึงหุบเขาหมื่นพิษยังไม่เคยพบ แล้วฉิงเฟิ่งไปเสาะหามาจากที่ใดกัน
“นานเกินไป ลืมหมดแล้ว” ฉิงเฟิ่งตอบอย่างเฉยเมย
เสี่ยวหยวนพลันกล่าววาจาไม่ออก ถลึงตามองฉิงเฟิ่งอยู่อึดใจก็สะบัดก้นเปลี่ยนไปนอนข้างซิงอีแทน ไม่บอกก็ไม่บอก มันจะตามติดสตรีหน้าตายไปเช่นนี้ ย่อมได้รู้ในสักวันแน่!
ฉิงเฟิ่งส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนหน้าด้วยหอเฟิงฟู่มีกฏห้ามนำสัตว์อสูรเข้าก็อาละวาดจนนางแสบแก้วหูไปหมด จนนางให้เงินสามร้อยตำลึงทองไปเที่ยวเล่นในเมืองฝูอันกับซิงอีถึงได้สงบลง ยามนี้ก็มาบึ้งตึงใส่นางอีกเสียแล้ว คราจะพูดด้วยก็ชิงหลับหนี เ้าตัวกลมทั้งเ้าอารมณ์ทั้งเอาใจยากยิ่งนัก
“ท่านพ่อ...ไม่..อย่าทิ้งข้าไป ท่านพ่อ…”
ฉิงเฟิ่งขยับไปหาคนที่คล้ายกำลังตกอยู่ในห้วงฝันร้าย ลูบศรีษะที่ส่ายไปมาอย่างปลอบประโลม “ชู่..เด็กดี ไม่เป็อะไรแล้ว ไม่เป็ไร”
รอจนซิงอีสงบลง ฉิงเฟิ่งก็หยัดกายกลับไปนั่งที่เดิม ในใจรู้สึกสะทกสะท้อนใจขึ้นมาหลายส่วน เื่ราวเลวร้ายที่พ้นผ่านเปรียบได้ดังฝันร้ายตื่นหนึ่ง ทว่าบางคราฝันร้ายตื่นหนึ่งนั้นก็ยาวนานเหลือเกิน
กับบางคน..อาจยาวนานชั่วกัลป์
สายตาฉิงเฟิ่งเลื่อนลอยไปไกล หวนคำนึงถึงบางสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืน อดีตที่ตามหลอกหลอนดุจเงาตามตัว ฝันร้ายที่ฝังรากลึกในใจมาเนิ่นนาน
ฝันร้ายของนางเริ่มขึ้นในตอนนั้น…
ตอนนางอายุเพียงเจ็ดปี เจ็ดปีที่นางมีความสุขเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะสามารถมีได้ ทุกวันราวกับเทพธิดาตัวน้อยที่ใช้ชีวิตบนสรวง์อย่างไร้เื่กังวล ไร้เื่ทุกข์ใจ ทว่าใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดยั่งยืน ความสุขของนางก็เช่นกัน
มันถูกพรากไปพร้อมกับหนึ่งลมหายใจที่ดับสูญ
ในราตรีที่หยาดพิรุณโปรยปราย ร่างเล็กที่เปียกโชกไปทั้งตัวเดินโซซัดโซเซไปบนถนนร้างผู้คน มือขาวซีดกำของสิ่งหนึ่งที่ห้อยอยู่แนบอกไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำราวกับสามารถกลั่นโลหิตออกมาได้มองรอบกายอย่างระแวดระวัง
“มันอยู่นั่น!”
ดรุณีน้อยสะดุ้งเฮือก ออกแรงวิ่งไปข้างหน้าไม่คิดจะเหลียวกลับไปมอง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าถลอกปอกเปิกจนเืซิบ แต่เด็กน้อยหาได้สนใจ ร่างเล็ก ๆ ยังคงวิ่งต่อไป
วิ่ง…
ทำได้เพียงแค่วิ่ง
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหนีให้พ้น..
“ฮ่า ๆ เ้าหนีไม่พ้นแล้ว”
ทว่าเป็อีกคราที่์เมินเฉยต่อคำขอของฉิงเฟิ่ง
ร่างเล็กของดรุณีวัยเจ็ดขวบปีถดกายถอยหนีบุรุษร่างกายใหญ่โตสามคนที่ล้อมใกล้เข้ามา ดวงตากลมโตกวาดสายตามองหาทางหนีที่ถูกปิดไว้จนหมดอย่างสิ้นหวัง เด็กหญิงอ้าปากกรีดร้อง ร้องขอความช่วยเหลือออกไปสุดเสียง แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากลำคอกระทั่งเสียงเดียว มือน้อยยกขึ้นไปกุมลำคออย่างตระหนก
“หือ นังเด็กนี่มันเป็ใบ้นี่”
“เป็ใบ้ก็ดี จะได้ไม่เปลืองแรงหาอะไรมาอุดปาก รีบพามันไป ก่อนที่ไอ้แก่วิปริตนั่นจะอาละวาดขึ้นมาอีก”
เด็กหญิงดิ้นรนสุดแรง ทั้งถีบทั้งเหวี่ยงมือออกไปสะเปะสะปะ ทว่าแรงเด็กไม่อาจสู้แรงผู้ใหญ่ ยื้อยุดไปมาร่างเล็กจ้อยก็ลอยไปกระแทกกับกำแพง สลบเหมือดไปในทันที
ยามที่ฉิงเฟิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครา นางนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นตา รอบห้องมืดสลัวมองสิ่งใดไม่ชัด ศีรษะนางปวดแปลบ กลิ่นคาวเืคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก
ยังไม่ทันได้คิดสิ่งใด ประตูก็ถูกเปิดออก สายลมพัดกลิ่นไอฝนเข้ามา ร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงฟ้าที่แลบแปลบปลาบอยู่เื้ัทำให้คนผู้นี้ดูราวกับภูตผีปีศาจ
ฉิงเฟิ่งขยับกายคิดจะหนี ทว่าข้อเท้ากลับถูกพันธนาการไว้ โซ่เส้นหนึ่งล่ามขานางไว้กับเตียง มือเล็กเอื้อมมือไปกระชากโซ่เส้นหนาอย่างสิ้นหวัง มองร่างที่อยู่หน้าประตูเดินย่างสามขุมเข้ามาอย่างหวาดกลัว เมื่อเข้ามาใกล้จึงมองเห็นว่าเป็ชายแก่หน้าตาอารีย์ผู้หนึ่ง ทว่ากลับมีดวงตาดำมืดไร้ก้นบึ้ง
มันมองมาที่นางอย่างหื่นกระหาย “ของดี!”
ฉิงเฟิ่งถอยหนี กระชากขาให้หลุดจากโซ่อย่างบ้าคลั่ง
“มานี่!”
นางถูกกระชากขากลับไป มือโสโครกของมันจับปลายคางนางไว้จนเจ็บร้าว ใบหน้าของมันโน้มเข้ามาใกล้ ลมหายใจเหม็นหืนกระทบใบหน้า
ร่างของดรุณีน้อยสั่นระริก หยาดน้ำตามากมายไหลพรั่งพรูโดยไร้เสียงสะอื้น
ความหวาดกลัวฉุดคร่าสติให้ร่วงหล่นลงเหว
ความสิ้นหวังกลืนกินไปทั่วร่าง กัดกินไปถึงจิติญญา
เปลือกตาสีซีดปิดลง
ท่านพ่อ เฟิ่งเอ๋อร์กำลังจะไปหาท่านแล้ว
โครม!
มือโสโครกเลื่อนหลุดไปพร้อมกับลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนที่หายไป ฉิงเฟิ่งลืมตาขึ้นโดยพลัน แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด กลิ่นหอมจางคล้ายกลิ่นดอกเหมยลอยมาเตะปลายจมูก ัันุ่มนวลปิดตานางไว้
“สิ่งโสโครกเ้าไม่จำเป็ต้องมองให้แปดเปื้อน หลับตาซะ”
_______________
อดีตของน้องเฟิ่งจะค่อนข้างยาว ไรต์จะแบ่งเป็สองถึงสามตอนนะคะ สารภาพว่าตอนนี้สมองว่างเปล่ามาก ๆ แต่งเองดิ่งเอง อยากทะลุจอไปกระทืบไอ้พวกเลวนั่นให้จมดิน
161
