ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

สไลม์ในเกมไม่เห็นทำแบบนี้เลย!ประโยคนั้นวิ่งผ่านหัวธีร์ด้วยความเร็วสูงพอๆ กับก้อนวุ้นสีเขียวที่กำลังพุ่งใส่หน้าเขาธีร์ร้องไม่ออกเขาไม่ได้ตั้งใจจะเงียบ เพียงแต่สมองตัดสินใจว่าต่อให้ร้องตอนนี้ก็คงไม่ทัน ร่างกายจึงเอนหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ กิ่งไม้ในมือเหวี่ยงออกไปมั่วๆผลคือหน้าเขารอดแต่สไลม์ชนไหล่เขาเต็มๆปึก!แรงกระแทกไม่ได้หนักเหมือนโดนคนต่อย แต่หนักพอให้ธีร์เสียหลักล้มกลิ้งไปบนพื้น ใบไม้แห้งกระเด็นเข้าปาก เขาไถลไปชนรากไม้แล้วจุกจนลมหายใจหายไปครึ่งหนึ่ง“อั่ก...”สไลม์เด้งไปตกบนพื้นห่างออกไปไม่กี่ก้าว มันบิดตัวเหมือนไม่ได้รับผลกระทบอะไร แล้วหันกลับมาทางเขาธีร์ยันตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล ไหล่ซ้ายชาไปทั้งแถบข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ได้รับความเสียหายเล็กน้อย][คำแนะนำ: อย่ารับการโจมตีด้วยไหล่ซ้ำ]“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ลึกซึ้งมาก!”ธีร์พูดจบก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่ เขากัดฟันแล้วเพ่งมองสไลม์ตรงหน้าอีกครั้งเมื่อกี้มันไม่ได้แค่เด้ง มันพุ่งเร็วด้วยก้อนวุ้นสีเขียวขนาดพอๆ กับลูกบอลย่อตัวลงเหมือนสะสมแรง พื้นผิวใสๆ ของมันสั่นเป็นคลื่น มีของเหลวบางอย่างไหลวนอยู่ด้านใน ตรงจุดที่ตัวมันแตะพื้น ใบไม้แห้งกำลังค่อยๆ เปื่อยเป็นคราบดำธีร์หน้าซีด“นั่นกรดใช่ไหม”“ใช่”“ทำไมสไลม์เริ่มต้นมีกรด”“สไลม์เป็นสิ่งมีชีวิตย่อยสลายอินทรียวัตถุ การมีกรดถือว่าเหมาะสมตามระบบนิเวศ”“เกมโกหกฉันมาตลอด!”“สื่อบันเทิงมักปรับลดความน่าขยะแขยงเพื่อความนิยม”ธีร์อยากเถียง แต่สไลม์ไม่ให้เวลามันพุ่งอีกครั้งคราวนี้ธีร์เตรียมใจไว้บ้าง เขากระโดดถอยหลัง รองเท้าแตะลื่นบนใบไม้จนเกือบหงาย แต่ยังรอด สไลม์พุ่งเฉียดหน้าอกเขาไป กลิ่นเปรี้ยวฉุนลอยผ่านจมูกจนเขาขนลุกถ้ามันเกาะหน้า เขาคงไม่อยากจินตนาการต่อธีร์กำกิ่งไม้แน่นเขาต้องสู้คิดแบบเกม คิดแบบเกมสิสไลม์เป็นมอนสเตอร์เริ่มต้น จุดอ่อนอาจอยู่ตรงแกนกลางเขาจ้องเข้าไปในตัวมัน เห็นจุดสีเข้มเล็กๆ คล้ายเมล็ดผลไม้อยู่ด้านใน คงเป็นแกนตีแกนง่ายแค่ตีให้โดนธีร์ยกกิ่งไม้ขึ้นเหมือนดาบ สองเท้าแยกออกเล็กน้อย เขาพยายามนึกถึงท่าฟันพื้นฐานที่เคยเห็นจากเกม จากอนิเมะ จากคลิปสั้นที่มีคนสอนใช้ดาบแต่เขาดูไม่จบเพราะคลิปถัดไปเป็นแมวเล่นเปียโนสรุปคือไม่มีประโยชน์สไลม์เด้งเข้ามาธีร์เหวี่ยงกิ่งไม้ลงเต็มแรงฟึบ!วืดกิ่งไม้ฟาดอากาศ สไลม์เบี่ยงตัวหลบเหมือนอ่านทางกิ่งไม้ออก ก่อนดีดขึ้นใส่ขาเขาธีร์รู้สึกเย็นวาบที่หน้าแข้งจากนั้นก็แสบ“โอ๊ย! โอ๊ยๆๆ!”เขาสะบัดขาอย่างบ้าคลั่ง สไลม์หลุดออกไปตกพื้นพร้อมเสียงแผละ กางเกงวอร์มบริเวณหน้าแข้งมีรอยเปื่อยเป็นวงเล็กๆ ผิวหนังแดงจัดเหมือนโดนน้ำร้อนลวก[ได้รับความเสียหายจากกรดอ่อน][คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการให้ศัตรูสัมผัสผิวหนัง]“ฉันพยายามอยู่!”ธีร์ถอยหลังหอบหายใจ เจ็บ แสบ กลัว และเริ่มรู้สึกว่าตัวเองโง่มากที่เคยคิดว่าอยากมาต่างโลกศัตรูตรงหน้าเป็นแค่สไลม์แค่สไลม์ตัวเดียวแต่เขากำลังจะตายเพราะมันความคิดนั้นทำให้ท้องเขาเย็นวูบ“ระบบ มีวิธีชนะไหม”“มี”“บอกสิ!”“โจมตีแกนกลาง”“รู้อยู่แล้ว! ขอวิธีที่ทำได้จริง!”“เพิ่มความแม่นยำ ลดความตื่นตระหนก และหลีกเลี่ยงการตาย”ธีร์อ้าปากค้าง “ข้อสุดท้ายไม่ใช่วิธี มันคือเป้าหมาย!”สไลม์ย่อตัวอีกครั้งธีร์กลืนน้ำลาย เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าถ้าวิ่งหนี มันอาจตามทัน ถ้าสู้ตรงๆ เขาอาจโดนกรดกัดจนหมดแรง และถ้ายืนเถียงกับระบบต่อ เขาจะกลายเป็นอาหารย่อยสลายอินทรียวัตถุอย่างถูกต้องตามระบบนิเวศเขาต้องใช้สิ่งที่มีกิ่งไม้รองเท้าแตะโทรศัพท์ที่เปิดไม่ติดและสมองที่ตอนนี้เหมือนอยากลาออกจากหน้าที่ธีร์มองพื้นรอบตัว ใบไม้แห้ง ก้อนหินเล็กๆ รากไม้ เถาวัลย์เส้นหนึ่งห้อยต่ำลงมาจากกิ่งเหนือศีรษะสไลม์พุ่งมาธีร์ไม่ฟันเขาก้มหลบจนเกือบเสียหลัก แล้วเหวี่ยงกิ่งไม้กวาดใบไม้แห้งบนพื้นขึ้นมา ฝุ่นและเศษใบไม้กระจายเป็นม่านเล็กๆ สไลม์พุ่งผ่านไปชนพุ่มไม้ด้านหลังธีร์ฉวยจังหวะนั้นคว้าหินก้อนหนึ่งขว้างใส่หินกระแทกผิวสไลม์ดังปุก แล้วเด้งออกไม่จมเข้าไปเลย“เด้งขนาดนั้นเลยเหรอ!”“สไลม์ป่ามีแรงตึงผิวสูง”“ขอบคุณ ชั้นเรียนชีววิทยา!”สไลม์เด้งกลับมาอีกครั้ง ดูเหมือนมันเริ่มหงุดหงิด ทั้งที่ไม่มีหน้าให้แสดงอารมณ์ แต่ธีร์มั่นใจว่าการเด้งแรงขึ้นแปลว่ามันไม่พอใจเขาถอยไปใกล้เถาวัลย์เส้นหนึ่งถ้าทำให้มันติดได้หรืออย่างน้อยเปลี่ยนทิศทางธีร์ใช้กิ่งไม้เกี่ยวเถาวัลย์ดึงลงมา มือเขาสั่นจนแทบจับไม่อยู่ สไลม์ย่อตัว เตรียมพุ่ง“ระบบ คำนวณหน่อย”“ผู้เล่นต้องการคำนวณสิ่งใด”“ถ้ามันพุ่งมา ฉันดึงเถาวัลย์ขวาง มันจะสะดุดไหม”“โอกาสสำเร็จ 23%”“ต่ำไป!”“หากผู้เล่นยืนเฉย โอกาสถูกชน 88%”“โอเค 23 ฟังดูน่ารักขึ้นทันที”สไลม์พุ่งธีร์ดึงเถาวัลย์สุดแรงเส้นเถาวัลย์ตึงขวางกลางอากาศ แต่สไลม์ไม่ได้สะดุดอย่างที่เขาหวัง มันชนเถาวัลย์แล้วบิดร่างลอดผ่านไปแต่ทิศทางเบี้ยวแทนที่จะพุ่งใส่หน้าอกธีร์ ตัวมันเฉี่ยวแขนเขาก่อนพุ่งไปกระแทกโคนต้นไม้ด้านข้างตุบ!ตัวสไลม์แผ่ออกชั่วครู่จากแรงกระแทกธีร์เห็นแกนกลางสีเข้มชัดขึ้นตอนนี้!เขาเหวี่ยงกิ่งไม้ลงครั้งนี้เขาไม่ได้ฟันเหมือนพระเอก ไม่ได้มีท่าสวย ไม่ได้มีเพลงประกอบเขาแค่เอากิ่งไม้กระแทกลงไปสุดแรงเหมือนกำลังตีแมลงสาบตัวใหญ่ที่สุดในชีวิตปึก!กิ่งไม้จมเข้าไปในตัวสไลม์เล็กน้อย ของเหลวสีเขียวกระเด็นออกมา ธีร์รู้สึกแรงต้านหนืดๆ เหมือนฟาดยางหนาแต่ไม่ถึงแกนสไลม์ดีดตัวกลับ กิ่งไม้หลุดจากมือเขา“ซวยแล้ว”สไลม์กระแทกเข้าหน้าท้องเขาธีร์หงายหลังฟาดพื้น อากาศทั้งหมดในปอดถูกบีบออก เขาอ้าปากแต่หายใจไม่เข้า ความเจ็บแล่นจากท้องไปถึงหลัง สไลม์เกาะอยู่บนท้องเขา ของเหลวเย็นๆ แผ่ผ่านเสื้อแล้วความแสบก็เริ่มขึ้น“อ๊าก!”เขาควานหากิ่งไม้ แต่กิ่งไม้อยู่ไกลออกไป มือคว้าได้แค่ใบไม้กับดิน สไลม์ค่อยๆ ไหลสูงขึ้นเหมือนจะคลุมหน้าอกและลามไปถึงคอคราวนี้ธีร์ตื่นตระหนกจริงๆไม่ใช่ตกใจ ไม่ใช่กลัวแบบตอนเล่นเกมผี แต่เป็นความกลัวดิบๆ ที่ทำให้หัวว่างเปล่าเขาจะตายเขาจะตายเพราะสไลม์ในป่าแปลกๆโดยไม่มีใครรู้ไม่มีบ้าน ไม่มีเตียง ไม่มีแม่บ่นว่าอย่านอนดึก ไม่มีเพื่อนในแชตหัวเราะเยาะ ไม่มีโอกาสเริ่มใหม่ไม่มีปุ่มเริ่มใหม่ประโยคนั้นกระแทกเข้ามาในหัวแรงกว่าคำเตือนสีแดงทั้งหมดธีร์กัดฟันแน่น“ไม่เอา...”มือขวาควานไปเจอก้อนหินก้อนหนึ่งไม่ใหญ่ แต่มีเหลี่ยมคมสไลม์ขยับสูงขึ้นอีก ความแสบลามใต้เสื้อจนเขาน้ำตาแทบไหลธีร์กำหินแน่น ยกขึ้น แล้วทุบลงกลางตัวสไลม์ปึก!สไลม์สั่น แต่ไม่หลุดเขาทุบอีกปึก!อีกปึก!หินจมเข้าไปลึกขึ้น ของเหลวกระเด็นใส่หน้าเขา แสบตรงแก้มจนเขาต้องหลับตาข้างหนึ่ง“ออกไป!”เขาทุบซ้ำ ทั้งที่แขนเริ่มหมดแรง ทั้งที่หายใจยังไม่เต็มปอด ทั้งที่กลัวจนมือสั่นครั้งที่ห้า หินกระแทกโดนอะไรแข็งๆ ด้านในแกรกสไลม์ชะงักธีร์ลืมตา เห็นแกนสีเข้มร้าวเป็นเส้นเล็กๆ“แก...”เขายกหินขึ้นสูงที่สุดเท่าที่ทำได้“ไม่ได้น่ารักเลย!”ปึก!แกนแตกเสียงแตกนั้นเบามาก แต่สำหรับธีร์มันดังเหมือนระฆังช่วยชีวิตร่างสไลม์เหลวลงทันที ก้อนวุ้นหนืดที่เคยเด้งได้กลายเป็นน้ำวุ้นสีเขียวไหลแผ่บนตัวเขา ธีร์รีบกลิ้งหนีไปด้านข้าง แล้วคว้าใบไม้แห้งมาปัดคราบบนเสื้ออย่างลนลาน“แสบๆๆๆ!”เขาดิ้นอยู่บนพื้นเหมือนคนที่เสียทั้งศักดิ์ศรีและผิวหนังบางส่วนพร้อมกันข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[กำจัดสไลม์ป่า ระดับต่ำ สำเร็จ][ได้รับค่าประสบการณ์เล็กน้อย][วิเคราะห์พฤติกรรมการต่อสู้...][ผู้เล่นแสดงความพยายามในการเอาชีวิตรอดอย่างน่าชื่นชม]ธีร์นอนหอบ มองหน้าต่างระบบทั้งที่แทบไม่มีแรงลืมตา“ขอบคุณ”[แต่ทักษะการต่อสู้ยังน่าเป็นห่วงมาก]“นึกแล้วว่าชมดีๆ ไม่เป็น”เขานอนนิ่งอีกพักใหญ่ ปล่อยให้หัวใจค่อยๆ เต้นช้าลง กลิ่นกรดอ่อนๆ ติดเสื้อจนอยากอาเจียน หน้าแข้งแสบ ไหล่ปวด ท้องจุก และแก้มข้างหนึ่งเหมือนโดนมดทั้งรังกัดนี่คือการต่อสู้ครั้งแรกของเขาในต่างโลกเขาชนะแต่ถ้าใครมาเห็นสภาพตอนนี้ คงคิดว่าเขาแพ้ให้กับถังน้ำยาล้างห้องน้ำธีร์หัวเราะออกมาเบาๆเสียงหัวเราะนั้นสั่นและแห้ง แต่ก็เป็นเสียงหัวเราะจริงเขายังไม่ตายแค่นั้นก็มากพอให้หัวเราะแล้วข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ตรวจพบเงื่อนไขปลดล็อกสกิลแรก][เงื่อนไขที่ตรวจพบ]- ต่อสู้ด้วยอาวุธประเภทไม้แทนดาบ- โจมตีพลาดอย่างต่อเนื่อง- เอาชนะศัตรูด้วยความพยายามมากกว่าความสง่างาม- รอดชีวิตทั้งที่ไม่น่ารอดธีร์ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น “เดี๋ยวนะ ทำไมเงื่อนไขมันฟังดูเหมือนด่า”แสงสีฟ้าบนหน้าต่างระบบขยายออกตรงหน้า[ปลดล็อกสกิลใหม่][ฟันมั่วแต่โดน - ระดับฝึกหัด]ธีร์นิ่งไปเขาอ่านชื่อสกิลซ้ำครั้งหนึ่งสองครั้งสามครั้ง“ขอเปลี่ยนชื่อได้ไหม”“ไม่ได้”“ทำไม”“ชื่อสกิลสอดคล้องกับวิธีที่ผู้เล่นได้รับสกิล”ธีร์มองกิ่งไม้ที่ตกอยู่ไม่ไกล มองคราบสไลม์บนเสื้อ มองขาตัวเองที่สั่นนิดๆ แล้วมองหน้าต่างระบบอีกครั้ง“สอดคล้องก็จริง แต่จำเป็นต้องซื่อสัตย์ขนาดนี้ไหม”ระบบไม่ตอบคำถามนั้น แต่แสดงรายละเอียดสกิลแทน[ฟันมั่วแต่โดน - ระดับฝึกหัด]ประเภท: สกิลดาบผลลัพธ์: เพิ่มโอกาสให้การโจมตีโดนเป้าหมายขึ้นเล็กน้อย เมื่อผู้เล่นเหวี่ยงอาวุธระยะประชิดด้วยความตั้งใจจริง แม้ท่าทางจะไม่ถูกต้องนักข้อจำกัด: ใช้ซ้ำมากอาจเสียสมดุล / ไม่รับประกันความสง่างาม / ไม่เหมาะสำหรับการอวดใครธีร์ปิดหน้า“ไม่เหมาะสำหรับการอวดใคร...”“ระบบแนะนำให้ผู้เล่นฝึกพื้นฐานดาบในอนาคต”“ระบบแนะนำให้ระบบตั้งชื่อให้ดีกว่านี้ในอนาคต”“รับทราบ”“จะเปลี่ยนไหม”“ไม่”ธีร์ถอนหายใจยาวถึงชื่อจะน่าอาย แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าสกิลคือสกิล ในโลกที่สไลม์ยังเกือบฆ่าเขาได้ อะไรก็ตามที่เพิ่มโอกาสรอดชีวิตก็ควรถือว่าเป็นของมีค่า แม้ชื่อของมันจะกัดความภาคภูมิใจพอๆ กับที่กรดอ่อนกัดผิวก็ตามเขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินไปเก็บกิ่งไม้ที่ตกอยู่กิ่งไม้เปื้อนคราบสไลม์และมีรอยแตก แต่ยังพอใช้ได้ ธีร์จับมันไว้ด้วยสองมือแล้วลองยืนให้มั่นกว่าเดิม“ลองใช้สกิลยังไง”“ผู้เล่นเพียงตั้งใจโจมตี ระบบจะช่วยปรับทิศทางเล็กน้อยตามเงื่อนไข”“แปลว่าทำงานอัตโนมัติเหรอ”“ใกล้เคียง แต่หากผู้เล่นเหวี่ยงไปคนละทางกับเป้าหมาย ระบบไม่สามารถเปลี่ยนความล้มเหลวเป็นปาฏิหาริย์ได้”“ไม่ต้องดักทุกทางก็ได้”ธีร์สูดหายใจ มองต้นไม้เล็กๆ ข้างหน้า เลือกกิ่งที่ยื่นออกมาเป็นเป้าหมาย เขายกกิ่งไม้ในมือขึ้น“ฟันมั่วแต่...”เขาหยุดเงียบไปสองวินาที“ไม่ ฉันไม่พูดชื่อสกิล”“การตะโกนชื่อท่าไม่ได้เพิ่มพลังโจมตี”“ดี”“แต่เพิ่มความอับอาย 12%”ธีร์กัดฟัน “ฉันบอกว่าไม่พูดไง”เขาฟันลงกิ่งไม้ในมือเบี่ยงเล็กน้อยอย่างประหลาด ตอนแรกเขารู้สึกว่ามันจะวืด แต่ข้อมือกลับขยับแก้แนวฟันในวินาทีสุดท้ายปึกเขาฟันโดนกิ่งไม้เป้าหมายจริงๆไม่แรงพอให้ขาด แต่โดนธีร์ตาเป็นประกาย“โอ้”เขาลองอีกครั้งปึกโดนอีกครั้งที่สาม เขาเหวี่ยงแรงเกินไป กิ่งไม้ในมือเบี่ยงช่วยให้โดนก็จริง แต่แรงเหวี่ยงทำให้ตัวเขาหมุนครึ่งรอบแล้วเกือบล้ม[คำเตือน: ผู้เล่นกำลังถูกสกิลของตนเองพาไปสู่ความอับอาย]“ฉันรู้!”ธีร์ยืนหอบแต่ยิ้มออกมามันไม่ใช่พลังโกง ไม่ใช่สกิลระดับเทพ ไม่ใช่ดาบแสง ไม่ใช่เวทระเบิดภูเขาแต่มันช่วยให้เขาโจมตีโดนสำหรับคนที่เพิ่งเกือบตายเพราะสไลม์ นั่นถือว่าเยี่ยมแล้วเขาก้มมองคราบสไลม์บนเสื้อแล้วเบ้หน้า“มีวิธีล้างไหม”“แนะนำให้ใช้น้ำ”“ถามผิดเองแหละ”ธีร์เปิดแผนที่อีกครั้ง จุดสีทองของเมืองอีสท์เวลยังอยู่ไกล แต่ไม่ได้ไกลจนเป็นไปไม่ได้ เขามองเส้นทาง มองป่า แล้วมองซากสไลม์ที่เหลือเพียงคราบวุ้นบนพื้นเขาได้เรียนรู้สามอย่างหนึ่ง ต่างโลกมีจริงสอง ระบบมีจริง และปากเสียสาม สไลม์ไม่ใช่มอนสเตอร์น่ารักธีร์กำกิ่งไม้แน่นกว่าเดิม“ไปต่อ”เขาพูดเบาๆ คราวนี้ไม่ใช่เพื่อให้ดูเท่ แต่เพื่อบอกตัวเองว่าอย่าหยุดอยู่ตรงนี้เขาเดินต่อไปทางเมืองอีสท์เวล ระวังทุกก้าวมากขึ้น ฟังเสียงรอบตัวมากขึ้น และพยายามไม่คิดถึงความจริงที่ว่า ถ้าสไลม์ตัวเดียวทำให้เขาเกือบตายได้ โลกนี้ก็คงมีเรื่องน่ากลัวรออยู่อีกมากประมาณสิบนาทีต่อมา เขาพบลำธารเล็กๆน้ำใสไหลผ่านโขดหิน มีแสงแดดตกกระทบเป็นประกาย ธีร์แทบร้องไห้ด้วยความดีใจ เขาวางกิ่งไม้ลงชั่วคราว คุกเข่าริมน้ำ แล้วรีบล้างคราบสไลม์ออกจากแขน เสื้อ และหน้าแข้ง ความแสบลดลงนิดหน่อย แม้ผิวยังแดงอยู่เขากำลังจะก้มดื่มน้ำข้อความเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[คำเตือน: ยังไม่ได้ตรวจสอบความปลอดภัยของน้ำ]ธีร์ชะงัก ปากห่างจากผิวน้ำไม่ถึงคืบ“จริงด้วย”เขาค่อยๆ ถอยออกมา“ถ้าดื่มไปจะเป็นอะไร”“ขึ้นอยู่กับสิ่งปนเปื้อน อาจไม่มีผล อาจท้องเสีย หรืออาจพบปรสิตที่ผู้เล่นไม่อยากรู้จัก”ธีร์ยืนขึ้นทันที “ไม่ดื่มก็ได้”ท้องเขาร้องดังมากธีร์กับระบบเงียบไปพร้อมกัน“มีระบบความหิวไหม” เขาถาม“มี”“ตอนนี้เท่าไหร่”ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ความหิว: เพิ่มขึ้น][ความกระหาย: เพิ่มขึ้น][ความเหนื่อย: เพิ่มขึ้น][ศักดิ์ศรี: ลดลงต่อเนื่อง]ธีร์หลับตา“อันสุดท้ายไม่ใช่ค่าสถานะ”“ระบบเพิ่มเพื่อความเข้าใจสภาพรวม”เขาไม่มีแรงเถียงธีร์นั่งพักริมลำธาร หยิบหินที่ใช้ทุบสไลม์มาล้างน้ำไปเรื่อยๆ เพราะไม่รู้จะทำอะไรกับมือที่ยังสั่นเล็กน้อย เขาเห็นเงาตัวเองในน้ำ ผมยุ่ง หน้าเปื้อนดิน แก้มมีรอยแดง เสื้อขาดเป็นรูเล็กๆ จากกรดนี่เหรอผู้เล่นหมายเลข 999ดูเหมือนคนที่เพิ่งแพ้การตั้งแคมป์วันแรกมากกว่าแต่เขายังหายใจธีร์เอื้อมไปหยิบกิ่งไม้ ตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงบางอย่างจากอีกฝั่งของลำธารไม่ใช่เสียงสไลม์ไม่ใช่เสียงนกเป็นเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่สับถี่อย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงหอบของใครบางคนธีร์รีบหมอบหลังพุ่มไม้ ใจเต้นขึ้นมาอีกครั้งพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามสั่นไหวเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งโซเซออกมาเธอสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้มที่มีรอยขาดเล็กน้อยตรงชายเสื้อ ผมสีทองอ่อนยุ่งจากการวิ่ง มือข้างหนึ่งกำไม้เท้าสั้นที่มีคริสตัลสีแดงติดอยู่ตรงปลาย ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาสีเขียวมองกลับไปด้านหลังอย่างตื่นกลัวนักเวทเหรอธีร์ยังไม่ทันคิดต่อ เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังตามมาจากหลังพุ่มไม้เด็กสาวสะดุดหินล้มลงริมลำธาร ไม้เท้ากลิ้งหลุดจากมือ เธอรีบควานหาไม้เท้าทั้งที่สายตายังจับจ้องด้านหลัง“ไม่นะ...”เสียงของเธอสั่นจากเงาไม้ด้านหลัง สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งค่อยๆ โผล่ออกมา มันสูงประมาณเอวคน รูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ผอมยาว ขนสีดำเหมือนเงาที่จับตัวเป็นก้อน ดวงตาเรืองแสงสีเหลือง และมีน้ำลายหยดจากปากลงพื้นข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบทันที[หมาป่าเงาระดับต่ำ][คำเตือน: ไม่แนะนำให้ผู้เล่นต่อสู้ลำพัง]ธีร์จ้องข้อความนั้นแล้วมองเด็กสาวที่ล้มอยู่แล้วมองกิ่งไม้ในมือแล้วมองรองเท้าแตะของตัวเอง“ระบบ”“กำลังฟัง”“ถ้าฉันแกล้งไม่เห็น จะเป็นคนเลวไหม”ระบบเงียบไปหนึ่งจังหวะ“ระบบไม่มีหน้าที่ประเมินศีลธรรม”ธีร์เม้มปากแน่นหมาป่าเงาก้าวเข้าใกล้เด็กสาวเธอคว้าไม้เท้าได้ในที่สุด ยกขึ้นทั้งที่มือสั่น“ไฟ... ขอไฟสิ...”คริสตัลที่ปลายไม้เท้าสว่างวาบธีร์เห็นประกายไฟเล็กๆ ก่อตัวขึ้นเล็กมากแล้วมันก็ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นอีกใหญ่จนธีร์ใจหายคำเตือนสีเหลืองปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ตรวจพบความผิดปกติของมานา]ธีร์เบิกตากว้าง“เดี๋ยว นั่นมัน...”เด็กสาวตะโกนด้วยน้ำเสียงเกือบร้องไห้“ลูกไฟ!”ลูกไฟขนาดเท่าหม้อข้าวพุ่งออกจากไม้เท้าหมาป่าเงากระโดดหลบลูกไฟพลาดเป้าแล้วพุ่งตรงมาทางพุ่มไม้ที่ธีร์หมอบอยู่ธีร์มองลูกไฟที่กำลังขยายเต็มสายตาระบบพูดอย่างสุภาพในหัวเขา“คำแนะนำ: หลบ”ธีร์กระโจนออกจากพุ่มไม้พร้อมเสียงร้องที่คราวนี้ดังเต็มปอด“ฉันเพิ่งรอดจากสไลม์เองนะ!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2: สไลม์ที่เกือบฆ่าผม

นิยายแนะนำ

ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2: สไลม์ที่เกือบฆ่าผม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้