ตอนที่ 26 หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็ก
นอกจากป๋ายจิ่นแล้วยังมีนักเรียนดีเด่นหลายคนออกมากล่าวสุนทรพจน์ด้วย สุนทรพจน์ของพวกเขาทั้งหมดถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าและเป็สุนทรพจน์ที่ยาวมาก ทำให้ถังอวี่ฟังแล้วรู้สึกง่วงนอน
ไม่ว่าเวลาไหน ประเพณีพิธีปฐมนิเทศทั้งน่าเบื่อทั้งนาน!
เมื่อถึง่สุดท้าย หัวหน้าฝ่ายวิชาการของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งก็เดินขึ้นมา หัวหน้าฝ่ายวิชาการคนนี้มีใบหน้าอ่อนเยาว์ แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความจริงจังแตกต่างจากรูปลักษณ์ แม้จะเป็การผสมผสานที่น่าตลกแต่สายตาที่คมกริบทำให้คนอยากขำก็ขำไม่ออก
ความแตกต่างดังกล่าวทำให้ถังอวี่นึกถึงรองผู้อำนวยการ
ทว่าไม่นานถังอวี่ก็ไม่มีเวลาคิดถึงเื่ต่างๆ อีก เพราะต่อไปคือจุดสำคัญของพิธีปฐมนิเทศ!
นักเรียนใหม่รุ่นนี้ยังไม่ได้แบ่งกลุ่มเรียน! ยังไม่มีการวางแผนอะไรทั้งนั้น!
หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กกวาดตามองหน่อต้นหอมที่ยังละอ่อนเบื้องล่าง ดวงตาเผยความไม่พอใจแวบขึ้นมา ก่อนจะเริ่มกล่าวสุนทรพจน์สุดท้ายของพิธีปฐมนิเทศ
“ต่อจากนี้ฉันไม่มีคำพูดอ่อนโยนให้เท่าไรหรอกนะ ในเดือนหน้าพวกเธอจะต้องเข้ารับการฝึกตามธรรมเนียมของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง! เฉพาะผู้ที่ผ่านการฝึกทหารเท่านั้นถึงสามารถอยู่ในโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งต่อได้ เพื่อทุ่มเทให้สหพันธ์หฺวาซย่าของพวกเรา!”
สีหน้าของเหล่านักเรียนใหม่ต่างย่ำแย่ ตอนมาถึงโรงเรียนทหารครั้งแรกก็ถูกทดสอบด้วยการหาโรงเรียนเองแล้ว ถ้าหาไม่เจอต้องอยู่ทำงานฟรีๆ ที่ดาวทหารอันดับหนึ่งเป็เวลาหนึ่งปี! มาตอนนี้ยังต้องผ่านการฝึกทหารอีก ถึงอยู่ที่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งต่อได้
นี่มันหลอกกันไม่ใช่เหรอ!
หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กมองนักเรียนใหม่ที่มีสีหน้าแตกต่างกันไปด้านล่างแล้วกระตุกมุมปากยิ้มเ็า พวกเด็กน้อยไม่รู้จักโลกก็รู้จักแต่เพ้อฝันแหละนะ! นึกว่าสนามรบสบายขนาดนั้นหรือไง ตอนนี้พวกเขาไม่มีคุณสมบัติลงสนามรบเป็เป้าปืนใหญ่ด้วยซ้ำ!
แต่หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กไม่ได้พูดกระทบกระเทือนจิตใจพวกเขา ทว่าแนะนำด้วยสีหน้าจริงจัง
“บอกฉันมา! ทหารมีหน้าที่อะไร!”
เหล่านักเรียนใหม่ได้สติขึ้นมา ต่างทยอยกันะโว่า “เชื่อฟังคำสั่ง!”
เสียงที่ไม่พร้อมเพรียงทำให้หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กไม่พอใจอย่างมาก จึงถามอีกครั้ง “ทหารมีหน้าที่อะไร!”
คราวนี้นักเรียนใหม่นับว่าตอบกันอย่างพร้อมเพรียง
“เชื่อฟังคำสั่ง!”
เสียงอันกึกก้องทำให้หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กพึงพอใจ
“ต่อไปฉันจะพูดเื่การฝึกทหาร พวกเธอหาคนจัดกลุ่มเรียนชั่วคราวกันเอง คนที่สนิทกันก็ดี คนแปลกหน้าก็ช่าง สรุปคือต้องจัดกลุ่มเรียนให้ฉันแล้วแบ่งเป็หมายเลขกลุ่ม นักเรียนใหม่รุ่นนี้มีทั้งหมดห้าพันสามร้อยสี่สิบแปดคน…” หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กหยุดชั่วคราว “แต่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งของเรามีครูฝึกว่างเพียงยี่สิบคน ครูฝึกคนอื่นๆ ต้องสอนรุ่นพี่ของพวกเธอ ไม่มีเวลามาดูแลเด็กใหม่อย่างพวกเธอ! เพราะฉะนั้น! พวกเธอมีกลุ่มเรียนชั่วคราวได้แค่ยี่สิบกลุ่มเท่านั้น ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง! เมื่อจัดกลุ่มเรียนเรียบร้อยแล้วให้เลือกตัวแทนทันที จากนั้นมาเอาหมายเลขกลุ่มของพวกเธอกับฉัน”
“สำหรับคนที่เข้ากลุ่มเรียนชั่วคราวไม่ทันเวลาจะถูกคัดออกและไม่ต้องทำงานให้ดาวทหารอันดับหนึ่งด้วย โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งของพวกเราไม่้าคนที่ไร้ความสามารถต่อการตอบสนองฉับพลันและไม่้าคนที่ตอบสนองเชื่องช้า!”
้ามาทำไม ส่งไปเป็เป้าของศัตรูงั้นเหรอ
พวกนักเรียนใหม่ยังไม่ทันได้เป็เป้าก็หน้าถอดสีแล้ว
จากนั้นหัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กก็เผยรอยยิ้มสดใส ทว่ารอยยิ้มนั้นในสายตาของเหล่านักเรียนใหม่เป็เหมือนกับรอยยิ้มของผีร้าย
“จำนวนคนขั้นต่ำในกลุ่มเรียนชั่วคราวคือห้าร้อยคน ต้องรวบรวมจำนวนคนให้พอเท่านั้นถึงจะมารับหมายเลขที่ฉันได้ จำไว้ว่าต้องเลือกตัวแทนด้วย!”
หัวหน้าฝ่ายหน้าเด็กยกยิ้มมุมปาก “ฉันขอประกาศ! เริ่มจัดกลุ่มเรียน...ได้!”
เมื่อกดเครื่องจับเวลาในมือ เหล่านักเรียนใหม่ก็เริ่มเคลื่อนไหว
7K
