สามวันต่อมาอลันนั่งรอน้องสาวเพื่อไปส่งมหาวิทยาลัยเขาเองก็ตั้งใจจะแวะไปเยี่ยมเพื่อนอีกครั้งที่เพิ่งย้ายออกมาจากโรงพยาบาลแล้วไปพักฟื้นที่บ้านหลังจากส่งไพลินแล้วแต่น้องสาวตัวดีช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมงทำให้เขาหงุดหงิดถ้าไม่ติดว่า่นี้คนขับรถที่บ้านต้องคอยไปรับส่งนายไกรสรกับนางพจมานไปทำบุญที่วัดทุกเช้าเขาคงให้ขับรถไปส่งไพลินแทนอย่างแน่นอน
“นานมากทำอะไรน้องลินพี่ต้องไปหาเพื่อนอีกนะรถมันติดรู้ไหม”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนของไพลิน
"พี่อลันคือว่าลินท้องเสียค่ะเลยเข้าห้องน้ำหลายรอบ”
“ไปหาหมอที่คลินิกก่อนน่าจะมีเปิดตอนเช้าบ้างล่ะ”
“ไหนว่ารีบไปหาเพื่อนคะ”ไพลินถามพลางกุมท้องไว้
“มันอยู่บ้านแล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงพี่ไปตอนเย็นก็ได้พาลินไปหาหมอก่อนดีกว่า”เขาพูดแล้วช่วยประคองคนร่างเพรียวเพื่อพาไปนั่งที่รถ
หลังจากคุณหมอให้ยาเพื่อไปรับประทานที่บ้านอลันก็ตัดสินใจพาไพลินไปที่ทำงานด้วยเพราะเขาต้องเข้าประชุมด่วนเลยไม่อยากให้น้องสาวนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านเพียงลำพัง
“ถ้าเบื่อก็ลงไปเดินเล่นด้านล่างมีสวนหย่อมพอได้นั่งเล่นหรือไม่ก็ไปเดินห้างนั่งแท็กซี่ไปแค่ห้านาทีก็ถึง”
“ค่ะลินปวดท้องไม่ค่อยมากแล้วนอนเล่นห้องทำงานพี่อลันก็ได้ค่ะประชุมนานนี่คะลินนอนเล่นดีกว่า”
“ได้สิถ้าไม่เบื่อห้องนี้ไม่มีใครเข้ามาหรอกนะนอนได้”
“ค่ะพี่อลันเอ่อว่าแต่ตกลงตอนเย็นพี่จะไปเยี่ยมเพื่อนอยู่หรือเปล่าคะ”ไพลินไม่อยากไปกับอลันเพราะเกรงว่าเื่คืนนั้นจะรู้ถึงหูพี่ชายแล้วจะเกิดเื่ใหญ่
“ถ้างานเสร็จเร็วก็ไป”
“เฮ้อ…”
อลันออกจากห้องประชุมและแวะมาดูน้องสาวเมื่อเห็นว่าหลับสนิทเขาก็ไม่รบกวนเลยเดินลงไปด้านล่างสั่งงานบางส่วนแล้วเดินไปนั่งรอลูกค้าที่ห้องรับแขกด้านล่างกว่าเขาจะกลับเข้ามาที่ห้องทำงานก็เป็วลาเที่ยงกว่าๆแล้ว
“ลินหิวไหม”
“มาแล้วเหรอลินกินยาแล้วง่วงนอนค่ะ”
“ไปหาอะไรกินกันพอดี่บ่ายพี่ว่างแล้วเพราะมอบงานให้ลูกน้องทำแทนเราไปกินข้าวแล้วไปเยี่ยมเพื่อนพี่กันนะ”
“ลินไม่ไปได้ไหมคะลินไม่รู้จักเขา”
“ก็นี่ไงพี่พาไปรู้จักวันหน้าเผื่อเราจะได้ร่วมโปรเจกต์กันไง”
“ไม่ไปได้ไหม”
“บ้านเราอยู่ไกลถ้านั่งรถแท็กซี่ไปคนเดียวพี่เป็ห่วงไปกับพี่นี่ล่ะ”
“ตามลุงสมนึกมารับลินได้ไหมคะ”
“ไม่ได้ลุงสมนึกไปกับคุณพ่อคุณแม่วันนี้เห็นว่าไปหลายวัดด้วย”
“แต่ลินไม่อยากเจอเพื่อนพี่อลันนี่คะลินไม่อยากรู้จักด้วย” ไพลินทำเสียงและสีหน้างอแงทันที
“ไปกับพี่โตแล้วเราต้องรู้จักคนให้มากขึ้นรู้ไหมเพื่อนพี่อนาคตไกลพี่หมายถึงเื่งานนะส่วนเื่ส่วนตัวพี่ไม่ก้าวก่ายอยู่แล้วแต่ถ้าได้ร่วมงานกันก็อย่าทำให้งานเสียก็พอ”
“ลินต้องไปจริงเหรอคะ”
“จริง”อลันยิ้มแล้วก็คว้าข้อมือน้องสาวเดินไปที่รถ
บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่สีเทาเข้มตรงหน้าบ่งบอกถึงฐานะและรสนิยมผู้เป็เ้าของบ้านอย่างมากไพลินกวาดสายตามองรอบๆแล้วก็ใจสั่นขึ้นมาซะงั้น
“ลินไม่เข้าไปด้านในได้ไหมคะ”
“ทำไมล่ะลินไปทำความรู้จักคุณลุงคุณป้ากัน”
“แต่…”ไม่ทันไรแม่บ้านวัยยี่สิบต้นๆก็เดินมาหาแล้วกวาดสายตามองไพลินราวกับคู่อริ
“มาหาใคร..คะ”การเว้นช่องว่างคำลงท้ายนั้นทำให้ไพลินไม่ค่อยชอบใจนักเพราะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจพูดต่อท้ายคำนั้นนัก
“มาหาอัคร”อลันตอบพร้อมกับหันไปเจอนายอุทิศที่กำลังพานางแสงระวีผู้เป็ภรรยาเดินออกมาจากด้านในบ้าน
“มาหาอัครเหรออลัน”
“ครับคุณลุงเอ่อ ลินนี่คุณพ่อคุณแม่ของอัคร”
“สวัสดีค่ะ”ไพลินยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเื่มารยาทการวางตัวสำหรับไพลินไม่ใช่ปัญหาเพราะหากไม่ใช่อยู่กับเพื่อนๆแล้วนั้นไพลินจะเป็ผู้หญิงแสนน่ารักเรียบร้อยมารยาทงดงามเพียบพร้อมทุกอย่าง
“น่ารักน่าเอ็นดูจังเลยลูกชื่อลินเหรอ สวยอีกต่างหากฉันจองให้ลูกชายนะคุณ” นางแสงระวีพูดพร้อมกับยิ้มเล็กยิ้มน้อย
“ไม่เอาค่ะ”ไพลินตอบแบบไม่ต้องคิดอะไรก่อนจะเอามือป้องปากตัวเองไว้
“ทำไมล่ะหนูลองคบกับพี่เขาก่อนสิ”นายอุทิศยิ้มแต่ก็พอนึกได้ว่าไพลินน่าจะพอรู้จักกิตติศัพท์ของของลูกชายตนมาบ้าง
“น้องสาวผมพูดเล่นครับยังไม่เคยเจอกันเลย คุณลุงจะไปไหนครับ”
“ไปธุระกลับดึกเลยล่ะยังไงฝากคุยเป็เพื่อนลูกชายลุงด้วยนะ” นายอุทิศหันไปมองภรรยาแล้วพากันเดินไปที่รถ
ไพลินเดินตามหลังพี่ชายไปที่ห้องนอน้าตามสาวใช้ที่เดินนำหน้าไปเมื่อถึงหน้าประตูก็เคาะเรียกเ้าของห้องด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนไพลินแทบจะแค่นหัวเราะออกมา
“คุณอัครขามีแขกมาขอพบค่ะเดี๋ยวใจจะไปหาของว่างมาให้นะคะ”ดวงใจสาวใช้ที่เพิ่งมาทำงานได้สามเดือนหันมามองแขกของเ้านายพร้อมยิ้มให้อลันเล็กน้อย
“เข้าไปสิคะประตูไม่ได้ล็อก” ดวงใจหันหลังแล้วรีบเดินลงไปด้านล่าง
“ท่าจะบ้ามองลินยังกะจะกินมองพี่อลันนี่สายตาบ่งบอกนะคะ”ไพลินรู้จักจริตผู้หญิงด้วยกันดีเพราะที่คณะก็มีเพื่อนร่วมคณะบางคนที่มักมองตนด้วยสายตาแบบนี้
“คิดมากเข้าไปด้านในเถอะ”
ร่างสูงโปร่งนอนบนเตียงนอนพร้อมกับมีสายน้ำเกลือแขวนที่ข้างเตียงส่วนคอและศีรษะมีผ้าพันแผลสีขาวพันไว้แขนขามีรอยแดงช้ำเต็มไปหมด สายตาที่มองมาที่อลันเต็มไปด้วยความดีใจแม้แต่ไพลินยังรับรู้ได้
“แกมาไม่โทรมาก่อน”
“เออก็รู้บ้านอยู่ไหนไม่ต้องโทรหรอกเจ็บอยู่ละสิไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกเพื่อน”
“คะใคร”อัครวิชช์พยายามมองคนร่างเพรียวที่ยืนอยู่ด้านหลังอลันด้วยความสงสัย
“น้องสาวฉันเองพอดีไม่ได้ไปเรียนเลยพาไปที่ทำงานแล้วพามารู้จักแกด้วย”
“อ๋อเด็กผอมๆตัวซีดๆเมื่อตอนที่ฉันไปที่บ้านเหรอยังจำหน้าได้ไหนพี่อัครดูหน่อยสิโตแล้วสวยไหมครับ” อัครวิชช์พูดจนลืมความรู้สึกเจ็บที่ร่างกายไปเลย
“ไม่ให้ดู” ไพลินตอบห้วนๆ
1K
