บทที่ 11
สวนหินการพนัน (3)
เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่ออกมา ทุกคนที่กำลังตั้งตารอต่างก็ต้องถอนหายใจออกมากันเป็แถบ เนื่องจากว่านี่คือการพนัน พวกเขาต้องลงเงินไปถึงสองล้านหยวน แต่แล้วก็ต้องเสียมันไปแบบไร้วี่แววว่ามันจะกลับมา
มู่หรงเสวี่ยเห็นว่ายังเหลือหินหยกอีกหนึ่งในสามที่ยังมีของที่งดงามสีเขียวอยู่ พระเ้า สิ่งนี้ไม่ใช่มรกตสีเขียว เพราะรอยตัดของมันบางมากๆ มู่หรงเสวี่ยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ เธอก็ยังสามารถมองเห็นสีสดใสของหยกที่อยู่ข้างใน มันช่างงดงามจริงๆ
“ช้าก่อนค่ะ! คุณขายหินหยกนี่หรือเปล่า?” เมื่อได้ยินคำถามของมู่หรงเสวี่ย ทุกสายตาต่างก็จับจ้องมาที่มู่หรงเสวี่ยเป็ตาเดียว เหมือนพวกเขา้าจะสื่อว่า นี่เธอโง่เหรอ? แต่สุดท้าย พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นออกมา หรือทำผิดกฎของสวนหินการพนัน
ทันใดนั้น คุณเ้าของก็หันมามองที่เธอเช่นกัน และหยกที่อยู่ตรงนี้ก็ได้กลายเป็ขยะไปโดยปริยาย เขามีความคิดที่จะใช้มีดทำลายมันซะ แต่อยู่ดีๆก็มีใครบางคน้าซื้อมันไป
หรือว่าในหินก้อนนี้ยังมีอะไรซ่อนอยู่อีกหรือ?
ในตอนที่เขาลองหันไปทางต้นเสียง เขาได้เห็นเด็กสาวหนึ่งคนที่เป็แค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง เธอไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง หรือบางทีเธออาจจะเป็ลูกเศรษฐีที่ไม่รู้จะเอาเงินไปใช้ที่ไหนก็เป็ได้
“นี่ สาวน้อย เธอเรียกฉันว่าคุณกู่แล้วกันนะ ฉันซื้อมันมาในราคาสองล้านหยวน แต่มันถูกตัดไปสองในสามแล้ว แต่ถ้าเธออยากได้จริงๆ ฉันจะขายให้เธอถูกๆเลยแล้วกัน ห้าแสนหยวน เธอสนใจไหม?” คุณเ้าของใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ได้ตัดสินใจที่จะรับข้อเสนอ ยังไงเขาก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากมันอยู่แล้ว อย่างน้อยเขาก็ได้เงินคืนมาบ้างก็ยังดี
ในตอนที่ชำระเงินเสร็จเรียบร้อย หินหยกนี้ก็ได้ตกเป็ของมู่หรงเสวี่ยในทันที แต่ถึงอย่างนั้น คุณเ้าของวัยกลางคนยังไม่ไปไหน เพราะเขาเองก็อยากรู้ว่าส่วนที่เหลือของหินก้อนนี้ยังมีของมีค่าอะไรอยู่อีกหรือเปล่า?!
มู่หรงเสวี่ยบอกช่างตัดว่า “ตัดต่อได้เลยนะคะ ถ้ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้จริงๆก็ไม่เป็ไรค่ะ”
เมื่อมู่หรงเสวี่ยอนุญาต ช่างตัดหินก็ลงมือกะเทาะเปลือกหินต่อทันที
ตอนนี้คนส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายไปตามส่วนอื่นๆที่น่าสนใจมากกว่า เนื่องจากพวกเขาไม่ได้หวังว่าจะเจออะไรที่น่าสนใจจากหินก้อนนี้แล้ว
ครั้งแรกที่ใบมีดได้ตัดลงไปที่หิน จู่ๆก็มีบางอย่างปรากฏออกมา แต่มันก็เป็แค่เศษสีขาวเท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกคนต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสิ้นหวังอยู่นั้น จู่ๆก็มีแสงสีเขียวสวยงามเปล่งประกายออกมา เป็สีเขียวบริสุทธิ์โดยไม่มีอะไรเจือปน ช่างสวยงามไร้ที่ติจริงๆ ทุกคนต่างก็ต้องตกตะลึงไปกับสีเขียวที่ได้เห็น
“ว้าว พระเ้า นี่มันมรกตชัดๆ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอมรกตที่เขียวที่งดงามขนาดนี้? ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นมรกตสีเขียวงดงามแบบนี้อีกครั้งในชีวิตนี้”
“แม่หนูคนนี้ช่างโชคดีจริงๆ!”
“นี่ๆๆ แม่หนู เธออยากขายมันไหม? ถึงยังตัดไม่เสร็จ แต่ฉันจะขอซื้อต่อจากหนูห้าล้านหยวนเลยนะ” เพราะเพิ่งจะตัดไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง เขาจึงไม่รู้ว่ามันจะมีสีเขียวมากน้อยแค่ไหน
“เหล่าหวัง นี่เป็ถึงมรกตเขียวนะ ให้เธอแค่ห้าล้านหยวนจะไม่ดูไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือ ฉันให้สิบล้านหยวนเลย หนูสนใจไหม?”
“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี มรกตนี้มีไว้ขายก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ตอนนี้ครับ หลังจากที่กะเทาะมันเสร็จแล้ว คนที่ให้ราคาสูงที่สุดจะได้มันไป ตกลงกันตามนี้ ต่อไปก็เชิญทุกท่านรับชมต่อได้เลยครับ”
ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุณเ้าของเสียดายมันมากขนาดไหน เพราะมันคือมรกตชั้นยอด จนทำให้เขาต้องรู้สึกเจ็บไปอีกนาน
เมื่อได้เห็นส่วนของมรกตที่เผยออกมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสีเขียวของมันจะทำให้ผู้คนสนใจ ผ่อนคลายและมีความสุขขึ้นมาไม่น้อย สมแล้วที่ทุกคนต่างเรียกมันว่าสุดยอดมรกต
ตอนแรก เธอเองก็อยากกล่าวอะไรออกมาบ้างเช่นกัน แต่ตอนนี้ผู้คน้าชมมันมากเกินไป เธอจึงพูดอะไรได้ไม่ค่อยสะดวกนัก มิหนำซ้ำ มรกตนี้เด่นเกินหน้าเกินตาเธอไปมาก ทำให้คนอย่างเธอไม่สามารถรับมือกับพลังของมันไหว เธอจึงตัดสินใจว่าจะขายมันให้คนอื่น
เมื่อเห็นว่ามีคนมากหน้าหลายตายืนอยู่รอบๆตัวในตอนนี้ เธอจึงตัดสินใจว่าจะขายมันอย่างแน่นอน
“หึ ฉันขอเสนอหนึ่งร้อยแปดสิบล้านหยวน”
“ฉันเสนอสองร้อยล้านหยวน” มรกตเม็ดนี้มีขนาดใหญ่เทียบเท่าลูกฟุตบอล มันสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้โดยการทำเป็สร้อยข้อมือ จี้ และเครื่องประดับอื่นๆได้อีกมากมายหลายชิ้น และสร้อยข้อมือแต่ละเส้นก็มีมูลค่าไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยล้านหยวน คิดๆดูแล้วมูลค่าของมันก็น่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันล้านหยวน เห็นจะได้
“ฉันเสนอสามร้อยล้านหยวน” พ่อค้าหยกหลายคนถึงกับแย่งกันเสนอ
“หนึ่งพันล้านหยวน ฉันขอซื้อมันเอง!” น้ำเสียงเ็าของชางกวนโม่ดังขึ้น
หนึ่งพันล้านหยวน คนที่ได้ยินต่างปิดปากเงียบ โอ้โห เสนอราคาขนาดนี้ พ่อหนุ่มจะไม่ได้กำไรอะไรเลยนะ ถึงพ่อค้าหยกคนอื่นๆจะไม่ค่อยพอใจกับราคานี้สักเท่าไร แต่การที่จะมีเงินถึงพันล้านหยวนไม่ได้ทำกันง่ายๆ และแน่นอนว่าพวกเขาต่างไม่กล้าเสนอราคาขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ
ฝ่ายมู่หรงเสวี่ยที่ได้ยินก็ตกตะลึงเช่นกัน เธอคิดว่าอย่างมากก็คงขายได้ประมาณสี่ร้อยล้านหยวน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะขายได้มากกว่าหกร้อยล้านหยวน อย่างไรก็ตาม สำหรับการซื้อมรกต เงินหนึ่งพันล้านก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ แต่เพราะมรกตเขียวเป็ของที่หายากมาก ไม่แปลกใจเลยที่จะขายได้ในราคาสูงขนาดนี้ ยังไงอีกฝ่ายก็รวย เงินแค่นี้คงหามาได้ไม่ยาก
ไม่นานเงินหนึ่งพันล้านหยวนก็เข้ามาในบัญชีของ มู่หรงเสวี่ย เงินเข้ามาเร็วมาก เธอจึงมอบมรกตให้กับชางกวนโม่ไป
ไม่กี่นาทีต่อมา ทหารติดอาวุธมากมายก็ได้บุกเข้ามาแล้วเดินนำทางชางกวนโม่กับฉินเมิ่งหยาให้ออกไป และก่อนที่จะก้าวออกไปจากร้าน ชางกวนโม่ได้ยื่นนามบัตรและบอกให้เธอติดต่อไปหาเขาด้วย แต่ถ้าชางกวนโม่ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่มีเลศนัย มันก็คงจะดีกว่านี้
ฝ่ายฉินเมิ่งหยาที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เดินกระทืบเท้าดังตึงตังตามอีกฝ่ายไปแบบไม่พอใจสุดๆ
ส่วนคุณเ้าของกู่ เขาเองก็รู้สึกไม่พอใจมากเช่นกัน เพราะเห็นว่ามรกตเขียวถูกชิงตัดหน้าไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะยังไง ข้อเสนอของมู่หรงเสวี่ยก็เรียกได้ว่ายุติธรรมแล้ว ถึงเขาจะต้องมาเสียใจภายหลังแต่เขาก็ยังเป็คนมีเหตุผลอยู่ดี
มู่หรงเสวี่ยเดินไปหาคุณเ้าของแล้วบอกเขาว่า “คุณกู่คะ ฉันจะโอนเงินให้คุณหนึ่งร้อยล้านหยวนแทนคำขอบคุณก็แล้วกันนะคะ” อันที่จริงมู่หรงเสวี่ยเองก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย เธอเองก็เหมือนจะโกงอีกฝ่ายอยู่นิดหน่อย ถึงได้รู้ว่าหินก้อนนี้ไม่ธรรมดา แต่จะให้เธอบอกอีกฝ่ายว่าเธอมีความสามารถด้านการมองก็คงจะไม่ได้เช่นกัน ดังนั้น การให้เงินอีกฝ่ายเป็การตอบแทนนับเป็เื่ที่สมควรแล้ว
“ไม่ๆ ไม่ต้องหรอก เงินนั่นเป็ของเธอ แม่หนูเอ๋ย ฉันรับมันไว้ไม่ได้หรอกนะ” คุณเ้าของกู่ส่ายหน้า ถึงเขาจะตื่นเต้น แต่เขาก็เป็คนที่ซื่อสัตย์มาก ถึงตอนนี้เขาจะเผชิญกับปัญหาเื่เงินอยู่ก็ตาม แต่เขาก็รีบปฏิเสธอีกฝ่ายเพื่อรักษาเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองไว้
มู่หรงเสวี่ยใมากที่เห็นว่าอีกฝ่ายปฏิเสธน้ำใจของตัวเอง เพราะไม่ง่ายเลยที่จะมีคนปฏิเสธเงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านหยวนจากตระกูลมู่หรง ถึงคุณเ้าของกู่จะอยู่ในวัยกลางคนแล้ว เขาก็ยังดูเท่มากอยู่ดี แต่เพราะใบหน้าของเขามีร่องรอยของความโศกเศร้าอยู่ เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะปฏิเสธเธอง่ายๆแบบนี้
ในตอนนี้ มู่หรงเสวี่ยรู้สึกนับถือคุณเ้าของกู่คนนี้มากจริงๆ “คุณเ้าของกู่ค่ะ คุณพอจะมีเวลาสักครู่ไหมคะ? พอดีหนูมีเื่อยากจะปรึกษานิดหน่อยค่ะ” เมื่อเห็นว่าคุณเ้าของกู่ยังยืนยันว่าจะไม่รับเงินเหมือนก่อนหน้านี้ เธอจึงไม่พูดถึงเื่เงินหนึ่งร้อยล้านหยวนกับเขาอีก
เนื่องจากว่าเธอมีความพร้อมที่จะสร้างธุรกิจเป็ของตัวเอง แต่เพราะยังขาดบุคลากร และเธอเองก็ยังเรียนอยู่ จึงทำอะไรไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นัก ถ้าเธอสามารถหาใครสักคนมาช่วยงานเธอได้ มันก็คงจะดีไม่น้อย ตอนที่เธอรู้นิสัยของคุณกู่ เธอจึงอยากลองขอร้องอีกฝ่ายดู
“อืม.. รับไปสิ นามบัตรของฉันเอง เอาไว้ถ้าสะดวกเธอค่อยโทรมาหาฉันก็แล้วกัน” คุณเ้าของกู่ไม่ได้สนใจในตัว มู่หรงเสวี่ยมากนัก เพราะเธอยังเด็กอยู่
ท่าทางของเด็กสาวไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่นัก แต่เพราะเธอเพิ่งจะได้รับเงินหนึ่งพันล้านหยวนมา เธอก็แค่มีความสุขขึ้นมานิดหน่อย แต่เพราะเธอบอกกับเขาเองว่าจะมอบเงินให้เขาหนึ่งร้อยล้านหยวนโดยไม่ลังเลเลย แสดงว่าเด็กคนนี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
ในตอนนี้ มู่หรงเสวี่ยไม่กล้าหยิบหินหยกชิ้นแรกที่เลือกเองขึ้นมา เพราะมันจะดูน่าสงสัยมากเกินไป เนื่องจากว่าเธอเพิ่งจะได้มรกตเขียว เธอจึงเลือกกะเทาะหินหยกสองชิ้นที่ไม่มีอะไรเป็พิเศษเท่านั้น
แน่นอนว่าข้างในนั้นไม่มีอะไรที่มีค่าเท่ามรกตเขียว เธอจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมากที่เห็นว่าพวกคนที่สงสัยในตัวเธอก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็เชื่อแล้วว่าเธอเป็แค่คนที่โชคดี แค่นั้นจริงๆ
5K
