ตอนที่ 15 เงินซื้อได้ทุกอย่าง
"ทิวทัศน์ของโลกนี้ช่างงดงามเสียจริง"
สายตามองทิวทัศน์ที่ไกลออกไป มองเห็น ต้นไม้ ใบหญ้า พลิ้วไหวไปกับสายลมอ่อนๆ ทุกอย่างที่เห็นคือธรรมชาติที่ควรอนุรักษ์เอาไว้
ซึ่งเต้าิไม่ค่อยได้พบเห็นทิวทัศน์แบบนี้ในโลกที่ตนเคยอยู่บ่อยนัก ทุกอย่างล้วนมีแต่ ตึกราม บ้านช่อง ผุดขึ้นมาเป็ดอกเห็ด
การจะพบทิวทัศน์ธรรมชาติเช่นนี้มีแต่ต้องไปสถานที่ท่องเที่ยว หรือหมู่บ้านที่ทุรกันดารยังไม่พัฒนาแล้วเท่านั้น ซึ่งนับวันช่างเหลือน้อยลงไปทุกที
"..."
"ที่นี้เงียบสงบดีจัง ทิวทัศน์ก็สวยงาม"
"ชาวบ้านขยันขันแข็ง ช่วยกันทำมาหากินกัน"
"สถานที่แบบนี้ เมืองใหญ่คงไม่มีทางได้เห็นแน่"
"หากไม่มีนายทุนใหญ่เข้ามากว้านซื้อ เพื่อสร้างธุรกิจโฮมสเตย์ (บ้านพักในชนบท) คงจะดีไม่ใช่น้อย"
หญิงสาวที่ชื่นชอบวิถีชีวิตของคนในหมู่บ้าน ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ออกอาการยินดี ที่ยังมีหมู่บ้านแบบนี้หลงเหลืออยู่อีก ในโลกที่ความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น เทคโนโลยีพัฒนาไปไกล จนค่อยๆกลืนกินวิถีชีวิตชาวบ้าน ธรรมชาติเหล่านี้ไป อีกไม่นานสถานที่แบบนี้คงหายไปตามกาลเวลา
"เ้าชอบที่นี้?"
"ข้าสามารถซื้อสถานที่นี้ให้เป็ของเ้าได้เลย"
ชายหนุ่ม ได้ยินคำพูดหญิงสาว จึงเอ่ยออกมา
"เต้าิ ข้าเคยบอกเ้าแล้ว ว่าข้าไม่้าเงินของเ้า"
"ทำไมละ เฉินเย่ว์ ก็เ้าชอบมันไม่ใช่รึ"
"เ้านี้ไม่เข้าใจข้าเลยจริงๆ"
"เ้าคิดว่าเงินของเ้าซื้อได้ทุกอย่างงั้นสิ"
เฉินเย่ว์ สวนกลับใส่เต้าิ พร้อมเดินจากไป
...
"เฮ้ เ้าหนูนี้มีของดีด้วยว่ะ"
"ไหนๆ จริงด้วย"
"ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะโชคดีแบบนี้"
"หืม ข้าเผลอหลับไป?"
เต้าิ ลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงเอะอะโวยวายตรงหน้า
"พวกนี้เป็ใครกัน โจร?"
สายตาเต้าิ มองเห็นใบหน้าชายหลายคนตรงหน้า
มือของโจรกำลังล้วงเข้ามาในเสื้อผ้าของตน
"ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอลูกคนรวยแบบนี้"
สายตาโจร สำรวจร่างกายเต้าิ ั้แ่หัวจดเท้าพบเห็นเครื่องประดับ เสื้อผ้ามีราคา สวมใส่ตามตัว จนเกิดอาการตื่นเต้นที่จะได้สิ่งของเหล่านี้มาเป็ของตน
ตอนนี้เสื้อผ้าตามร่างกาย เครื่องประดับบนตัวเต้าิล้วนนำออกมาจากบ้านหมอเล้ง ทำให้แต่ละชิ้นที่สวมใส่ดูดี มีราคาแพง
"ทุกคนก็้าเงิน แล้วทำไมเงินถึงซื้อไม่ได้ทุกอย่างละ?" ในขณะที่เต้าิ นึกถึงคำพูดเฉินเย่ว์ในความฝัน จ้องมองโจรตรงหน้า ก่อนจะหยุดคิดเื่เฉินเย่ว์
"อยากได้เงินข้า?"
เปรี้ยง
เท้าเต้าิถีบยอดหน้าส่งชายที่ค้นร่างกายออกไป
"คิดจะมาขโมยของข้า?" สายตาดุร้ายฉายแววออกมา จ้องมองเหล่าโจรตรงหน้าด้วยความเ็า
"แกกล้าถีบข้า!!!"
โจรที่โดนถีบ ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ จ้องมองเต้าิอย่างเหี้ยมโหด
กึก
สายตาเต้าิ มองกลับไปยังโจรที่จ้องตนทันที
"แววตามันทำไมน่ากลัวแบบนี้" โจรใ ไม่คิดว่าจะมาเจอคนถูกจ้องกลับ แถมยังมีแววตาน่ากลัวกว่าตนเองอีก
"รีบส่งของมีค่ามาซะ ไม่งั้นเ้าตาย"
"พวกเ้าส่งของทั้งหมดมาให้ข้า ไม่งั้นตาย"
เต้าิ สวนกลับไปทันที ทำให้เหล่าโจรล้วนใกับสิ่งที่ได้ยิน
"เมื่อกี้มันว่าไงนะ?"
"มันบอกให้ส่งของทั้งหมดให้มัน?"
"ฮ่าๆๆๆๆ โครตขำเลยว่ะ"
โจรทั้งสามคนต่างหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน ไม่คิดว่าจะได้ยินเื่ตลกเช่นนี้
"พวกเ้าไม่ได้ยิน?"
"ข้าจะนับหนึ่งถึงสามเท่านั้น"
เต้าิ คร้านจะเถียงกลับอีกฝ่าย เริ่มพูดต่อทันที
"ฟังนะ เ้าหนู พวกข้าคือ กลุ่ม..."
ตูม
"หนึ่ง" เต้าิ นับเสร็จจัดการโจรลงไปหนึ่ง
"กล้ามาหาเื่ กลุ่ม..."
เปรี้ยง
"สอง" หมัดซัดโจรรายที่สองกระเด็นปลิวออกไป
"แก ข้าจะทำให้รู้จักความน่ากลัวของ กลุ่ม..."
ดาบพุ่งเข้าใส่เต้าิ พร้อมกำลังเอ่ยบางอย่างออกมา
บึ้ม
"สาม" เสียงนับถึงสามจบลง พร้อมกับกลุ่มโจรตายลงเรียบร้อย
"ดูเหมือนพวกมันจะพูดว่ากลุ่มอะไรสักอย่าง"
เต้าิ ล้วงหาสิ่งของพวกโจรในขณะที่นึกถึงคำพูดค้างคาของกลุ่มโจรอยู่
"ป้ายไม้?"
้มือของเต้าิถือป้ายไม้บางอย่างอยู่ ซึ่งหยิบออกมาจากเสื้อผ้าของกลุ่มโจร
ป้ายไม้ที่ทำจากไม้เนื้อดี มีสัญลักษณ์รูปพระจันทร์ พร้อมกับตัวอักษรว่า "จันทรา"
"ป้ายสำนัก ป้ายพรรค...?"
หลังจากมองป้ายในมือสักพักก็เลิกใส่ใจ
"ไม่คิดว่าเ้ากลุ่มโจรจะมีแหวนมิติกับเค้าด้วย"
เต้าิ ยินดีขึ้นมาเมื่อมีแหวนมิติมาอีกวง
"ไม่เลว"
แหวนมิติวงใหม่สวมใส่ในนิ้วมือเต้าิอย่างพอดี
"ออกเดินทางต่อดีกว่า"
"ม้าหายไปไหน?" เมื่อกลับมาจุดที่ผูกม้าทิ้งเอาไว้กับต้นไม้ ม้าก็ไม่อยู่เสียแล้ว
"ใครเอาม้าข้าไป"
เต้าิ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้าขโมยม้าตนเอง
"อย่าให้เจอนะ จะเจี๋ยนทิ้งทันที" เสียงก่นด่าด้วยความเจ็บแค้นดังออกมา
"จริงด้วย" ทันใดนั้นพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สัมภาระ ข้าวของอยู่บนตัวอามม้า แต่เื่นั้นไม่สำคัญเท่ากับแผนที่นำทาง
"ฮึ่ม" เต้าิ สองเท้าเดินอย่างไร้ทิศทาง เมื่อขาดแผนที่นำทางไปเมืองจันทรา
เต้าิไม่คิดเลยว่าจะมีใครกล้าขโมยม้าตนไปเช่นนี้
"ข้าประมาทโลกนี้เกินไป" เต้าิคาดไม่ถึงว่าจะมีโจรขโมยม้าเกิดขึ้น
...
"เ้านั้นแหละที่มันเล่นงานคนของเรา"
ในขณะที่เต้าิเดินทางอย่างไร้จุดหมาย จู่ๆฝูงม้าหลายสิบตัวมาห้อมล้อมเต้าิเอาไว้
"แกเองหรอที่เล่นงานคนของข้า" ชายร่างกำยำ จ้องมองมาที่เต้าิ ถามอย่างเยือกเย็น
"ไม่นึกเลยว่าจะมีม้ามาให้ข้าถึงที่" สายตามองดูม้าด้วยความตื่นเต้น
"เฮ้ ข้าถามไม่ได้ยินรึไงว่ะ" ชายร่างกำยำ หงุดหงิดขึ้นมา เมื่อเห็นเต้าิไม่คิดจะสนใจฟัง
"ส่งม้ามาให้ข้า" เต้าิ กล่าวอย่างเรียบง่าย
เหล่าโจรได้ยินต่างประหลาดใจ คิดมาขอม้าจากพวกโจรมีที่ไหนกัน
"ท่าทางจะเป็พวกพูดจาไม่รู้เื่สินะ"
"จัดการมันแล้วชิงของมีค่ามาให้หมด"
ได้ยินเช่นนั้น กลุ่มโจรต่างพุ่งจู่โจมใส่ทันที
ตูม เปรี้ยง
"ฝีมือแค่นี้รึอาจเป็โจร"
ไม่นานโจรที่พุ่งเข้าใส่ต่างถูกเล่นงานจนหมด
"มีวิทยายุทธด้วย?"
"มิน่า ถึงกล้ามาทำตัวอวดดีเช่นนี้"
ชายร่างกำยำ มองเห็นเต้าิโค่นล้มลูกน้องของตนได้อย่างง่ายดาย จึงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา
"เอาละ ข้าลงมือเอง" ชายร่างผอม ลงมาจากม้าเพื่อจัดการลงมือกับเต้าิเอง
4K
