ไอน้ำร้อนลอยอวลอบอวลไปทั่วห้องน้ำสีครีม อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่รองรับร่างกายของคนทั้งสองไว้ในฟองสีขาวนุ่ม ดาเลียเอนหลังพิงขอบอ่าง ผมยาวสีดำขลับเปียกชื้นเกาะบนไหล่คม ดวงตาเรียวมองน้องสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเอ็นดู
โมจิกำลังเล่นฟองน้ำในมือ ปั้นเป็ก้อนกลมๆ ก่อนจะยื่นไปแตะที่ปลายจมูกของพี่สาว
“พี่ดาขา” เสียงใสเรียกอย่างออดอ้อน
“ว่า”
“วันนี้โมจิมีความสุขที่สุดเลยนะคะ” นางยิ้มกว้าง ตาหยีเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว “ข้าวซอยร้านนั้นอร่อยถูกปากโมจิมากๆ เลย ไก่นุ่มลิ้นจนแทบละลายในปาก”
ดาเลียยิ้มบางๆ เอื้อมมือมาลูบผมของน้องสาวเบาๆ “ถ้าชอบ เดี๋ยวพี่พาไปอีก”
“จริงเหรอคะ!” โมจิตาเป็ประกาย
“อืม”
“แล้ววันหลังสั่งน้ำพริกหนุ่มเพิ่มอีกนะคะ ผักสดๆ กรอบๆ จิ้มกับน้ำพริกหนุ่มหอมๆ อร่อยจะตาย” โมจิทำท่าทางนึกถึงรสชาติ “แล้วก็แคบหมูด้วย กรอบฟู เคี้ยวมันจนหยุดไม่ได้เลย”
ดาเลียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “กินเก่งเหมือนเดิม”
“ก็โมจิโตเป็ผู้ใหญ่แล้วนะคะ” นางทำปองอ “กินเยอะๆ จะได้ตัวโตๆ”
“ตัวโตอยู่แล้ว” ดาเลียหยิกแก้มนิ่มของน้องสาวเบาๆ “แต่พี่ว่ายังตัวเล็กเท่าเดิมั้แ่สี่ขวบ”
“พี่ดา!” โมจิร้องอย่างขัดใจ แต่ก็ซุกเข้าหาพี่สาว “ว่าแต่... พี่ดาคะ”
“ว่า”
“โมจิขอสำรวจอะไรหน่อยได้ไหมคะ”
ดาเลียเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า
โมจิค่อยๆ ขยับกายเข้าไปใกล้ จนเกือบจะนั่งตักพี่สาวในน้ำ มือเล็กยกขึ้นแตะที่ลำคอของดาเลียอย่างแ่เบา ก่อนจะเลื่อนลงมาตามแนวไหล่ ลงมาจนถึงหน้าอกอวบอิ่มที่ลอยละล่องอยู่ในน้ำ
“ของพี่ดานุ่มจัง” โมจิพึมพำ ใช้นิ้วจิ้มเบาๆ
ดาเลียไม่ว่าอะไร ปล่อยให้น้องสาวทำตามใจ
โมจิเริ่มลูบคลำหน้าอกของพี่สาวอย่างทะนุถนอม มือนุ่มคลึงเบาๆ วนเป็วงกลม ก่อนจะโน้มตัวลงไปใช้ริมฝีปากแตะที่ยอดอก
“โมจิ...” ดาเลียเรียกชื่อแ่เบา
“คะ” โมจิเงยหน้าขึ้นมอง
“ทำอะไร”
“ก็... โมจิอยากทำให้พี่ดาบ้าง” นางพูดเสียงอู้อี้ “เมื่อกี้พี่ดาทำให้โมจิ โมจิก็อยากทำให้พี่ดาบ้าง”
ดาเลียถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ห้าม
โมจิจึงก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกของพี่สาวอีกครั้ง ใช้ริมฝีปากดูดกลืนยอดอกอย่างทะนุถนอม ลิ้นน้อยไล้เลียวนรอบ สลับกับใช้มือคลึงอีกข้างเบาๆ
“อิ่มอร่อยเหมือนกินข้าวซอยเลย” โมจิพูดแทรกเสียงคราง
ดาเลียขำกับคำเปรียบเปรยของน้องสาว “แล้วข้าวซอยหรือของพี่อร่อยกว่ากัน”
โมจิเงยหน้านึกคิด ก่อนจะยิ้มซุกซน “ของพี่ดาอร่อยกว่าค่ะ เพราะกินแล้วมีความสุข”
“ปากดี”
“จริงนะคะ” โมจิก้มลงซุกไซร้ต่อ พร้อมกับพูดพึมพำ “วันนี้โมจิมีความสุขมากจริงๆ นะ ได้กินของอร่อย ได้อยู่กับพี่ดา ได้...”
จู่ๆ นางก็หยุดชะงัก เพราะต้นขาััได้ถึงสิ่งผิดปกติบริเวณหว่างขาของพี่สาว
ดาเลียเองก็รู้สึกตัว แก้มขาวขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย
โมจิเงยหน้ามองสบตา ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือลงไปใต้น้ำ ัักับท่อนเอ็นที่กำลังชูชันแข็งแกร่ง
“พี่ดา...” โมจิกระซิบ
“...” ดาเลียไม่ตอบ แต่สายตาคู่นั้นบอกอะไรบางอย่าง
“โมจิขอ...” โมจิกลืนน้ำลาย “ขอใช้ปากทำให้พี่ดาได้ไหมคะ”
ดาเลียมองหน้าน้องสาวนิ่ง “แน่ใจหรือ”
“คะ” โมจิพยักหน้าหนักแน่น
“ไม่ต้องก็ได้นะ พี่ไม่...”
“โมจิอยากทำค่ะ” นางยืนยันเสียงแข็ง ก่อนจะกัดริมฝีปากแล้วพูดต่อเสียงเบาลง “จริงๆ แล้วโมจิ... แอบฝึกมาแล้วด้วย”
ดาเลียเลิกคิ้วสูง “ฝึก?”
“คือ...” โมจิหน้าแดงก่ำ “โมจิแอบซื้อกล้วยหอมมาฝึกใช้ปาก... หลายครั้งเลยค่ะ”
ดาเลียอ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เป็เสียงที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก
“พี่ดาขา! อย่าหัวเราะสิคะ!” โมจิต่อยพี่สาวเบาๆ “โมจิจริงจังนะ!”
“พี่รู้” ดาเลียยิ้มบางๆ “แค่... นึกภาพตามแล้วน่ารักดี”
“น่ารักอะไรกัน” โมจิทำปองอ “โมจิพยายามเพื่อพี่ดานะคะ”
“ขอบใจ” ดาเลียเอื้อมมือมาลูบแก้มน้องสาว “งั้น... พี่ก็ฝากด้วยแล้วกัน”
โมจิยิ้มกว้าง ก่อนจะขยับกายดำผุดดำว่ายในน้ำฟอง นางโอบพี่สาวไว้ แล้วค่อยๆ ก้มลงไปใต้ผิวน้ำ
ดาเลียรู้สึกถึงความอบอุ่นจากปากน้อยที่แตะลงบนท่อนเอ็นของนางอย่างแ่เบา โมจิเริ่มต้นอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าพี่สาวจะเจ็บ
“ช้าๆ ก็ได้” ดาเลียกระซิบ
โมจิไม่ตอบ แต่ใช้ลิ้นน้อยไล้เลียตามลำเอ็นอย่างนุ่มนวล
ความเงียบเข้าปกคลุม ห้องน้ำได้ยินเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ และลมหายใจของคนทั้งสอง
ทันใดนั้น โมจิก็เอ่ยขึ้นเสียงอู้อี้แต่พอได้ยิน
“พี่ดาจำได้ไหมคะ... ครั้งแรกที่พาโมจิไปเที่ยวสวนสัตว์”
ดาเลียชะงักเล็กน้อยกับคำถามที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมา “จำได้”
“ตอนนั้นโมจิเพิ่งสี่ขวบเองใช่ไหมคะ” โมจิยังคงใช้ปากกับพี่สาวไปพลางพูดไปพลาง “พี่ดากับพ่อแม่พาไปเที่ยว โมจิ ตื่นเต้นมาก”
“อืม”
“แต่ตอนไปถึงกรงยีราฟ โมจิร้องไห้เลยนะคะ” เสียงของโมจิแฝงรอยยิ้มในความทรงจำ “โมจิกลัวมัน เพราะมันตัวใหญ่ คอยาวจนน่ากลัว”
ดาเลียยิ้มบางๆ “พี่อุ้มหนูให้ดูห่างๆ”
“ใช่ค่ะ พี่ดาอุ้มโมจิไว้ แล้วบอกว่า 'ยีราฟไม่ทำอันตรายหนูหรอก'” โมจิเลียนเสียงพี่สาวได้ค่อนข้างเหมือน “แล้วพี่ดาก็จับมือเล็กๆ ของโมจิชี้ไปที่ยีราฟ โมจิก็เริ่มกล้าขึ้น”
“แล้วก็ไม่ยอมกลับจากกรงยีราฟเลย”
โมจิหัวเราะคิกคัก “ก็โมจิเริ่มชอบมันไงคะ อยากดูมันกินใบไม้”
ดาเลียลูบผมของน้องสาวเบาๆ เป็รางวัล
“แล้วตอนให้อาหารช้าง” โมจิพูดต่อ “โมจิกลัวงวงของมันมาก มันยื่นมาทำให้โมจิขนลุก แต่พี่ดาก็จับมือโมจิไว้ แล้วยื่นอาหารให้ช้างด้วยกัน”
“หนูตื่นเต้นมากที่ได้ป้อนอาหารช้างเอง จำได้ว่าะโดีใจใหญ่เลย”
“อืม ะโจนล้มหัวเข่าถลอก”
“พี่ดา! จำได้ด้วยเหรอคะ” โมจิทำเสียงอ้อน
“จำได้ทุกเื่”
หัวใจของโมจิพองโตกับคำตอบของพี่สาว นางซุกไซร้กับท่อนเอ็นในปากอย่างทะนุถนอมยิ่งขึ้น
“แล้วตอนดูการแสดงแมวน้ำ” โมจิพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยจากอารมณ์สองอย่างที่รุมเร้า “โมจิปรบมือดีใจลั่น แล้วบอกพี่ดาว่าอยากเลี้ยงแมวน้ำที่บ้าน”
ดาเลียหัวเราะเบาๆ “พี่ตอบว่าอะไร”
“พี่ดาตอบว่า 'เลี้ยงหนูคนนี้ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว'” โมจิเลียนเสียงได้เหมือนอีกครั้ง “โมจิทำปองอใส่พี่ดาเลย”
“แต่ก็หัวเราะด้วยกันใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ” โมจิเงยหน้ามองพี่สาว แววตาเปียกชื้นด้วยน้ำใสๆ ที่ไม่รู้เกิดจากไอน้ำหรือความซาบซึ้ง “โมจิมีความสุขมากๆ วันนั้น พี่ดารู้ไหมคะ ว่าทุกครั้งที่นึกถึงความทรงจำเก่าๆ โมจิจะคิดถึงพี่ดามากที่สุด”
ดาเลียมองน้องสาวนิ่ง แววตาอ่อนโยนจนแทบจะละลาย “พี่ก็คิดถึงโมจิ”
“จริงเหรอคะ”
“อืม ทุกวัน”
น้ำใสๆ ของโมจิเอ่อล้นขอบตาพอดิบพอดี นางก้มหน้าลงเพื่อปกปิดความเขินอาย แล้วหันกลับไปใช้ปากกับพี่สาวอีกครั้ง
คราวนี้จังหวะเร็วขึ้นเล็กน้อย มั่นใจมากขึ้น
ดาเลียรู้สึกถึงความใกล้ถึงจุดหมาย ร่างกายเริ่มตึงเครียด มือของนางกุมขอบอ่างแน่น
“โมจิ...” เสียงทุ้มกระซิบเรียก
โมจิเร่งจังหวะเร็วขึ้นไปอีก พร้อมกับใช้มือช่วยประกอบ
“พี่... จะ...” ดาเลียพูดไม่ทันจบ ก็คลายความ้าลงอย่างเต็มเปี่ยม
โมจิรับทุกอย่างไว้ในปากอย่างทะนุถนอม ไม่รังเกียจแม้แต่น้อย
ครู่ต่อมา เมื่อทุกอย่างสงบลง โมจิก็ค่อยๆ ผละออกมา เงยหน้ามองพี่สาวด้วยแววตาภูมิใจ
“โมจิทำได้ใช่ไหมคะ” นางถามเสียงอู้อี้ แต่รอยยิ้มกว้างจนตาหยี
ดาเลียไม่ตอบเป็คำพูด แต่ดึงตัวน้องสาวขึ้นมาซบหน้าอกทันที มือหนาลูบศีรษะน้อยเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ขอบใจนะ” เสียงแ่เบาของดาเลียเอ่ยขึ้น “ขอบใจที่เป็น้องสาวของพี่”
“พี่ดา...” โมจิซุกหน้าแนบกับอกของพี่สาว “โมจิขอบคุณพี่ดามากกว่าค่ะ ที่รับโมจิมาเป็น้องสาว ที่ดูแลโมจิมาตลอด ั้แ่เด็กจนโต”
“หน้าที่พี่ต้องทำอยู่แล้ว”
“ไม่ใช่หน้าที่ค่ะ” โมจิเงยหน้ามองสบตา “เป็ความรักต่างหาก”
ดาเลียมองน้องสาวนิ่ง ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากอย่างแ่เบา
“โมจิ...”
“คะ”
“วันนี้มีความสุขจริงๆ หรือ”
“จริงที่สุดในโลกเลยค่ะ” โมจิยิ้มกว้าง “แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร”
“โมจิขอพี่ดานอนกอดทั้งคืนได้ไหมคะ”
ดาเลียยิ้มบางๆ “ได้สิ”
“แล้วก็ขอให้ตื่นมาเจอหน้าพี่ดาทุกเช้าด้วย”
“ก็ได้”
“แล้วก็ขอให้พี่ดารักโมจิคนเดียวนะคะ”
คราวนี้ดาเลียหัวเราะออกมาจริงๆ เสียงใสที่แทบไม่เคยได้ยินจากคนสุขุมเช่นนาง
“โมจิขี้เหนียวจัง”
“ก็โมจิรักพี่ดาคนเดียวนี่คะ” นางทำปองอ “พี่ดาก็ต้องรักโมจิคนเดียวสิ”
ดาเลียไม่ตอบ แต่ก้มลงจูบริมฝีปากของน้องสาวอย่างดูดดื่ม เป็คำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
เมื่อแยกจากกัน โมจิหน้าแดงก่ำ หายใจหอบเล็กน้อย
“พอใจหรือยัง” ดาเลียถาม
“พอ... พอแล้วค่ะ”
“งั้นอาบน้ำทำความสะอาดกันเถอะ” ดาเลียเอ่ย “เดี๋ยวน้ำเย็น”
ทั้งสองช่วยกันชำระล้างร่างกายให้กันและกัน อย่างทะนุถนอม ทุกััเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
เมื่อเสร็จแล้ว ดาเลียก้าวขึ้นจากอ่างก่อน ยื่นมือมารับน้องสาวอย่างทะนุถนอม นางหยิบผ้าขนหนูผืนหนามาเช็ดตัวให้โมจิอย่างเบามือ เริ่มจากเส้นผม ซอกคอ ลงมาถึงลำตัว จนทั่วทั้งร่าง
โมจิยืนนิ่งให้พี่สาวเช็ดตัวให้ ด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
“ถึงคราวพี่ดาบ้าง” โมจิเอ่ยพลางหยิบผ้าขนหนูอีกผืนขึ้นมา แล้วช่วยเช็ดตัวให้พี่สาวอย่างตั้งใจ แม้ตัวเล็กกว่าแต่ก็พยายามทำให้ทั่วถึง
เมื่อเช็ดตัวเสร็จ ดาเลียสวมชุดนอนสีขาวบางเบา ส่วนโมจิหยิบเสื้อยืดตัวโตของพี่สาวมาสวม ร่างเล็กในเสื้อตัวใหญ่ดูน่ารักน่าชัง
“พี่ดาขา เสื้อพี่ดาหอมจัง” โมจิยกชายเสื้อขึ้นดม
“หอมเพราะหนูซักให้ไม่ใช่หรือ”
โมจิยิ้มแก้มแทบปริ “ใช่ค่ะ โมจิซักด้วยน้ำยาปรับผ้านุ่มที่พี่ดาชอบ”
ดาเลียยื่นมือมาจูงน้องสาวไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ เตียงนุ่มสีขาวสะอาดตากลางห้องนอนหรู ผ้าปูที่นอนเรียบตึงรอรับร่างของทั้งสอง
โมจิะโขึ้นไปนอนก่อน ปูกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างมีความสุข
“มานอนเร็ว” ดาเลียเอ่ย พลางเปิดผ้าห่ม
โมจิคลานเข้ามาซบลงในอ้อมกอดของพี่สาวทันที ศีรษะน้อยซุกอยู่ที่ซอกคอหอม ได้กลิ่นสบู่และความอบอุ่นจากพี่สาว
“อุ่นจัง” โมจิพึมพำ
ดาเลียโอบกอดน้องสาวแนบเนื้อ แขนข้างหนึ่งรองศีรษะให้ อีกข้างลูบหลังเบาๆ เป็จังหวะ
“พี่ดาคะ”
“ว่า”
“พรุ่งนี้ตื่นมา พี่ดาจะยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหมคะ”
“อยู่สิ”
“แล้วมะรืนนี้ล่ะ”
“ก็อยู่”
“แล้วตลอดไปล่ะคะ”
ดาเลียก้มลงมองใบหน้าของน้องสาวที่เงยหน้าขึ้นมารอคอยคำตอบ
“ตลอดไปพี่ก็อยู่” ดาเลียตอบเสียงหนักแน่น “จนกว่าหนูจะเบื่อพี่”
“โมจิไม่มีทางเบื่อพี่ดาหรอกค่ะ” โมจิยืนยันเสียงแข็ง “ต่อให้พี่ดาแก่ตัวลง ผมหงอก ฟันหลอ โมจิก็ยังรักพี่ดาอยู่ดี”
ดาเลียขำกับคำพูดเกินจริงของน้องสาว “พี่คงไม่แก่จนฟันหลอขนาดนั้น”
“ก็ไม่แน่นะคะ” โมจิยิ้มเ้าเล่ห์ “แต่ถึงฟันหลอ โมจิก็รักอยู่ดี”
“ขอบใจ” ดาเลียก้มลงจูบหน้าผากน้องสาวอีกครั้ง “หลับเถอะ”
“คะ” โมจิหลับตาลง แต่ยังไม่วายพูด “พี่ดาคะ”
“ว่า”
“คืนนี้ฝันดีนะคะ”
“ฝันดี”
“แล้วพรุ่งนี้ตื่นมาขอหอมแก้มพี่ดาสักร้อยครั้ง”
“ร้อยครั้งเลยหรือ”
“คะ ร้อยครั้งหอมไม่พอด้วย” โมจิยิ้ม “โมจิจะหอมพี่ดาไปจนแก่จนเด่าเลย”
ดาเลียยิ้มบางๆ ไม่ตอบ แต่กอดน้องสาวแน่นขึ้นอีกนิด
แสงไฟในห้องนอนค่อยๆ หรี่ลงตามเวลา เสียงลมหายใจของคนทั้งสองเริ่มสม่ำเสมอ ร่างน้อยในอ้อมกอดหลับไปพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
ส่วนคนเป็พี่ยังคงลืมตามองน้องสาวในอ้อมกอดอยู่อีกนาน มือหนายังคงลูบหลังน้องสาวเบาๆ เป็จังหวะช้าๆ จนแน่ใจว่าน้องสาวหลับสนิทดีแล้ว
“รักหนูนะ” ดาเลียกระซิบแ่เบากับสายลม ก่อนจะหลับตาลงพร้อมความอบอุ่นที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ
คืนนี้เป็คืนที่สมบูรณ์แบบสำหรับคนทั้งสอง
และพรุ่งนี้... ก็จะเป็อีกวันที่พวกเขาจะได้ใช้เวลาร่วมกัน เติมเต็มความทรงจำดีๆ ไปทีละวัน ทีละปี จนกว่าชีวิตจะหาไม่
ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ส่องให้เห็นร่างของคนสองคนที่กอดกันแแ่ราวกับไม่้าแยกจากกัน ใต้ผ้าห่มนุ่ม ความรักของพวกเขายังคงอบอุ่นและงดงาม
ราวกับนิทานก่อนนอนที่มีแต่ตอนจบที่มีความสุข
และสำหรับดาเลียกับโมจิแล้ว... นี่คือจุดเริ่มต้นของความสุขที่แท้จริงที่พวกเขาจะสร้างร่วมกัน ณ บัดนี้และตลอดไป
407
![มณีสวรรค์แปรผันฟ้าลิขิต (Heavenly Jewel Change) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644048778_73496762.webp)
