"นายหญิงเ้าคะ จะให้ บ่าวไปแจ้งนายท่านหรือไม่เ้าคะ"
" ไม่ต้อง ไม่รู้น่ะดีแล้ว เดี๋ยวอิตาบ้านั้นจะมารังแกฉันกับลูกของฉัน"
"เ้าค่ะนายหญิง นายหญิงอยากทานอะไรเป็พิเศษไหมเ้าคะ อย่างเช่นของเปรี้ยวๆ"
" ใช่ๆ คนท้องก็ต้องอยากกินของเปรี้ยว แต่เอ๊ะ ทำไม ฉันไม่อยากกินฟระเนี่ย ” งั้นเอา ผิงกั่ว ปลอกเปลือกมาด้วยนะ ดีแท้ที่เคยเรียนคำจีนโบราณมา"
"เ้าค่ะนายหญิง"
" อ๊ะ อ้วกก ทำไมมันทรมานขนาดนี้ ลูกจ๋า อย่าดื้อได้ไหม ตอนนี้ข้ากำลังรู้สึกไม่ค่อยดี การเป็แม่คนต้องทรมานขนาดนี้เชียวหรอ อยู่ๆข้าก็เริ่มคิดถึงแม่ขึ้นมา "
"นายท่านขอรับ ที่จวนนายหญิง แจ้งมาว่า วันนี้มีท่านหมอมาตรวจอาการนายหญิงขอรับ"
" เื่เล็กน้อย เ้าจะรายงานข้าทำไม ข้าไม่อยากรู้ ข้าเริ่มหัวเสียที่ลูกน้องพูดถึงผูู้หญิงคนนั้น"
"แต่ว่านายท่าน คือ โม่เหยียนกำลังคิดว่าจะพูดออกไปดีหรือไม่"
"คืออะไร ข้าไม่อยากรู้ ข้าจะไปตรวจกิจการค้าของข้า ข้าหันหลังกำลังจะเดินออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว"
"โม่เหยียนตัวสั่นเกร็ง แล้วจึงตัดสินใจพูดออกไป เป็ไงเป็กัน แต่ว่าข้าได้ยินมาว่านายหญิงตั้งครรภ์ได้ 2 เดือนแล้วนะขอรับ"
" ข้าใแล้วหยุดชะงักแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แล้วหันกลับมาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เ้าว่าอย่างไรนะ"
"นาย นายหญิงตั้งครรภ์ขอรับ โม่เหยียนตัวสั่น แทบอยากจะกลั้นหายใจตายจากตรงนี้ เนื่องจากได้รับแรงกดดัน มาจากผู้เป็นายของตน"
" เป็ไปได้อย่างไร ข้าให้นางกินยาห้ามครรภ์ทุกครั้ง หรือว่านางจะขัดคำสั่งข้า "
"นายท่านจะไปไหนขอรับ โม่เหยียนตัดสินใจถามออกไป"
" เื่ของข้า! เ้าไม่ต้องมายุ่ง"
"อ้วกกก
"นายหญิงเป็อะไรเ้าคะ ให้ไปตามหมอมาอีกครั้งหรือไม่เ้าคะ"
"นี้เ้า ทำไม!!"
"อ้วกกก ข้า อ้วกก"
"ข้าเดินเข้าไปอย่างอารมณ์โกรธแทบจะเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่แต่ก็ต้องใเมื่อเห็นหน้านาง เ้าเป็ยังไงบ้าง ทำไมเ้าหน้าซีดขนาดนี้"
" ข้าทรมานเหลือเกิน แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้าไม่ตายง่ายหรอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"นี้เ้า!! ช่างเถอะ ข้าไม่อยากรบกวนคนท้องคนไส้ ข้าใกับตนเองที่กำลังแสดงท่าทางห่วงใยนาง ข้าจึงกำลังจะรีบเดินออกไปจากที่นี้"
"อ้วกกกก"
"นี่ !เ้า! เ้ากำลังจะยั่วโมโหข้าเช่นนั้นหรือ"
"บ่าวขออนุญาตเรียนนายท่านเ้าค่ะ ั้แ่นายหญิงฟื้นขึ้นมา ยังไม่ได้ทานอะไรเลยเ้าค่ะ ถึงจะทาน แต่นายหญิงอ้วกออกมาหมดเลยเ้าค่ะ จะทำยังดีเ้าคะ บ่าวเกรงว่านายหญิงจะเป็อะไรไปอีก"
"ข้าพยายามกดอารมณ์โกรธที่มีอยู่ ถึงแม้จะโกรธเกลียดนาง แต่เมื่อนางกำลังตั้งครรภ์ลูกของข้า ก็ควรจะดูแลนางเสียหน่อย งั้นเอาสำรับอาหารเข้ามา ข้าจะป้อนนางเอง
" ไม่ ข้าไม่้า คิดจะตบหัวแล้วลูบหลังฉันหรอ เห็นลักกี้เป็คนยังไง เชอะ ฉันไม่ยอมหรอกนะ"
" ก็แล้วแต่เ้า งั้นข้าไปละนะ ข้าลุกขึ้นกำลังเดินออกไป เนื่องจากนางที่ไม่เคยต่อปากต่อคำกับข้า วันนี้กับมาแสดงกิริยาที่ไม่เคยเป็มาก่อน"
" อ้วกก เห้ยลูก อยุดเอาแต่ใจได้ไหม อิแม่จิตายแล้ว กินนน ก็ได้ ฉันตัดสินใจพูดออกไปทั้งๆที่โกรธอิตานั่นอยู่"
"ดี เชื่อฟังแต่แรกก็จบแล้ว!
"ท่านหยุดป้อนข้าสักทีจะได้ไหม ข้าอิ่มแล้ว "
"กินน้อยอย่างนี้แล้วลูกข้าจะโตได้อย่างไรเล่า"
"ลูกท่านที่ไหน ลูกข้าคนเดียวต่างหากเล่า ลูกข้าสะที่ไหน ลูกชิงอี้คนเดียวน่ะสิไม่ว่า"
"หึ ถ้าไม่มีข้า เ้าจะมีลูกได้ยังไง ดีเ้าเป็แบบนี้ก็ดี ข้าจะปราบม้าพยศของเ้า ข้าคิดในใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของนาง"
" เื่ของข้า หึ! เื่อะไรฉันจะไปยอม"
"งั้นข้าจะไปตรวจกิจการร้านค้า ก่อนนะ"
" เชิญญ
"อืม"
"อ้วกกกก ทำไมพอไอ้หน้าหล่อนี่จะจากไป ฉันถึงจะอ้วกขนาดนี้ อย่าบอกนะว่า ลูก!! เ้าติดพ่อของเ้ารึ ข้า ข้าจะไปด้วย"
"เ้าจะไปทำไม หึ อย่าคิดน่ะ ว่ามีลูกแล้วจะสามารถเข้ามาใกล้ชิดข้าได้ ข้าแกล้งพูดแรงใส่นางให้นางร้องไห้"
" ข้าเปล่า!! แค่เวลาท่านจะไป ข้ารู้สึกไม่ดี รู้สึกคลื่นไส้ตลอดเวลา ใครจะอยากเข้าใกล้ท่านกันล่ะ หลงตัวเองชะมัด"
"เอาเถอะๆ ถ้าเ้าอยากไปก็ตามมา ที่นั้นมีห้องให้นอนพักผ่อนอยู่"
"อืม ตาลุกวาว พยายามเก็บสีหน้า เอ๊ะ!! นี้หรอที่เขาเรียกว่า เวลาท้อง ฮอร์โมนในร่างกายจะเปลี่ยน ฉันจะมาดีใจ ที่ได้ไปกับอีตานี้เนี่ยน่ะ ตลกชะมัด"
.
.
.
ผิงกั่ว = แอปเปิ้ล????
มีใครอยากให้ชินหนานดีกับชิงอี้บ้างหรือเปล่า เม้นมาได้นะคะ????
24K
