"ถ้าผมตายได้ผมตายไปแล้วนะ"เสียงไอ้เกมส์ที่นั่งทำงานด้านหลังของผมพูดขึ้นมาหลังจากที่บรรดาหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานกับไปจนหมดแล้ว
"มึงเป็ไรประชุมนิดหน่อยนี่จะตายเลยหรอ" ผมตอบกลับมันไป
"วันนี้ผมประชุมไป 4 แมทครับพี่ตาม อายุ 23-24จะให้แบกรับอะไรที่หนักขนาดนี่ได้ไงล่ะ"
"..." ผมไม่ได้ตอบอะไรปล่อยให้มันบ่นจะได้สบายใจ
"อันโน้นก็จะเอา อันนี้ก็จะเอาแต่ไม่อยากจะลงทุน"
"เออ น่าเขาก็คิดถึงความคุ้มได้คุ้มเสียแหละ"
"แล้วพี่ตามไปรีบกลับหรอครับพี่ตำรวจน่าจะรอ"
"มันบอกมันไปเจอเพื่อนอะไม่ใช่เพื่อนแก๊งกู กูว่าจะขับรถกลับเอง"
"งั้นไปกินชาบูกันป่าววันนี้ไปกันครบทีมเลย"
เย็นวันพฤหัสบดีไอ้เ้าบ่าวเห็นว่าจะไปเจอเพื่อน ผมเลยบอกจะกลับที่พักเองแต่น้องๆที่ทำงานมันไปกินชาบูกัน เมื่อมันชวนขนาดนี้แล้ว ไปสิครับรอไร กลับแฟลตไปไอ้เ้าบ่าวคงไม่ทำกับข้าวไว้หรอก
นอกจากผมจะมีเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่สนิทกันแล้วตอนที่ผมเข้ามาทำงานที่นี่ ผมก็ได้เพื่อนใหม่ๆซึ่งเป็ซุปเปอร์ไวเซอร์ที่ผมประกาซรับเข้ามาแหละครับ ยังไม่มีใครลาออกเลยอยู่กันอย่างเหนียวแน่น ส่วนหนึ่งผมคิดว่าน่าจะเพราะ ความสนุกที่มีเพื่อนเยอะด้วยแหละยิ่งไอ้พวกนี้อยู่หอในที่โรงงานจัดไว้ให้ ได้ข่าวว่าเมากันทุกวันจริงๆมีพี่ๆคนเก่าที่เขาลาออกหรือเกษียณ ผมรับเข้ามาใหม่หลายคนนะครับแต่ก็ไม่สนิทกันเท่าเพื่อนๆกลุ่มนี้ ไปเที่ยวด้วยกันก็บ่อย ไปกิจกรรมบริษัทฯต่างจังหวัดก็ไปด้วยกัน ส่วนวันนี้เป็วันที่จะไปกินอาหารเย็นด้วยกันซึ่งไปแปลกเลยครับ เพราะพวกมันไปกันแทบจะทุกวัน ส่วนผม นานๆจะไปกับเขาสักทีมีครอบครัวแล้วก็งี้แหละ
"เออ ก็ไปด้วย"ผมตอบกลับอย่างไว ท่าทางได้เกมส์ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ดีเลยครับงั้นผมติดรถพี่ไปนะ" แหม รีบเลยนะมึง กูรู้และ ทีแรกไม่มีรถไปอะดิ
"ผมรู้ว่าพี่คิดว่าผมไปมีรถไปจริงๆมีครับ แต่ผมไม่อยากไปกับไอ้เมฆ ผมไปกับพี่ตามดีกว่า" เอ้ารู้อีกว่ากูคิดอะไร
ผมกับไอ้เกมส์เดินไปหน้าตึกเพื่อแตะบัตรลงเวลาออกงาน ประจวบเหมาะ เจอไอ้เมฆเดินมากับย้องเนมพอดี
"สวัสดีครับพี่ตาม" เสียงไอ้เมฆตระโกนมาแต่ไกล
ปกติผมทำงานจะไม่ค่อยได้เจอไอ้เมฆครับเพราะส่วนใหญ่ผมจะทำเอกสารหน้าคอม อย่างวันนี้ก็เจอกันครั้งแรกของวันแต่ไอ้เกมส์จะเจอบ่อย เพราะมันทำงานคู่กัน ประชุมด้วยกันบ่อยไอ้เกมส์ก็ลงหน้างานบ่อย
"เออ วันนี้กูไปด้วยนะ"ผมตอบกลับไป
"ได้เลยค้าบ" ไอ้เมฆตอบผมด้วยน้ำเสียงอ้อนตีน
"..." ผมได้แค่ยิ้มตอบไป
"ส่วนมึง ไอ้ตัวดี ชักช้ารีบแตะบัตรแล้วไปขึ้นรถ" ไอ้เมฆหันไปทางไอ้เกมส์
"วันนี้กูไม่ไปกับมึงกูไปรถพี่ตาม" ไอ้ตัวดีตอบกลับด้วยท่าทางมีชัยชนะ
"กวนตีนแล้วมึงจะไปทำไมตั้งหลายคัน ไปคันเดียวกันกลับกูทั้งหมดแหละ"
"กูบอกพี่ตามแล้วกูจะไปเป็เพื่อนเขา"
"ไปหลายคันมันหาที่จอดยากสิ้นเปลืองพลังงาน มึงไม่รักษ์โลกหรอ"
"กูรักษ์โลก แต่กูเกลียดมึง"
"งั้นไปรถกูทั้งสี่คนเลยไหม"ผมรำคาญเลยยื่นข้อเสนอไป
"ได้" "ไม่"ทั้งสองพูดพร้อมกัน แต่ไอ้เมฆตอบรับ ไอ้เกมส์ปฏิเสธผมเลยตัดสินใจหันไปถามอีกหนึ่งเสียงที่ยืนตัวเล็กๆอยู่หลังไอ้เมฆ
"น้องเนมว่าไงครับ"
"ไปด้วยกันทั้งหมดก็ได้ค่ะ"เนมตอบด้วยเสียงเบาๆ
"จบนะค้าบ ตัวดี"ไอ้เมฆผายมือทั้งสองข้างออก แลัวยักไหลไปมา ทาท่าล้อเลียนไอ้เกมส์
"มึงนี้มันเหี้ยเกินคน"ไอ้เกมส์พูดหันไปทางไอ้เมฆ
"ถ้ามึงไม่ให้กูไปด้วยมึงก็เหี้ยเกินคนเหมือนกันไอ้ตัวดี"
พอเดืนมาถึงรถเรื่อปวดหัวของไอ้สองคนนี้ก็ยังไม่จบ ไอ้เกมส์อยากนั่งหน้ากับผมส่วนไอ้เมฆจะให้น้องเนมนั่งหน้า ดูออกแหละแหละว่าอยากนั่งกับไอ้เกมส์ ครั้งนี้ไอ้เกมส์ก็ต้องแพ้เหมือนเดิมเพราะน้องเนมเอ่ยปากขอนั่งกับผม ผมนี่ปวดหัวกับมันสองคนจริงๆ
ระหว่างทางที่ผมขับรถไปที่ร้านชาบูผมเห็นไอ้เมฆแกล้งหลับ ทำท่าจะซบไอ้เกมส์ตลอด ไอ้เกมส์ก็เอาแต่ผลักหัวมันหนี
"ถ้าวันนี้ไม่สำคัญกูไม่มาหรอกเนี่ย แมร่ง ดูออกว่าแกล้งหลับ" ไอ้เกมส์พูดออกมา ท่าทางฉุนเชียว
"เอาน่าเกมส์ ให้เพื่อนซบหน่อยเพื่อนทำงานหนัก อาจจะง่วงจริงๆก็ได้" น้องเนมตอบกลับเกมส์ด้วยน้ำเสียงเบาๆหวานๆ เหมือนเคย
"วันนี้มีอะไรสำคัญกันหรอ"ผมถามด้วยความประหลาดใจ
"หูยพี่ตูมตามจำไม่ได้หรอคะ"
"วันสัมภาษณ์งานครับ วันที่พวกผมมางานopen house ที่นี่ ที่พี่ตามเปิดรับสมัครงาน"ไอ้เกมส์เป็คนตอบ
"เออ จริงด้วยทำไมจำไม่ได้น้า"
"กับพี่ตูมตาม อาจจะไม่สำคัญมากแต่กับพวกผม มันโคตรสำคัญเลย" ไอ้เมฆพูด ทั้งๆที่หัวซบไหล่ไอ้เกมส์
"สำคัญดิ พวกมึง ชีวิตการทำงานถ้าไม่มีพวกมึง กูคงไม่สนุกขนาดนี้" ผมตอบ น้ำตาจะไหล
"ล่าสุดพรุ่งนี้พี่ตามลาออกจ้า" ไอ้เกมส์เริ่มตัดบทให้บรรยากาศสนุกขึ้นมา
เมื่อถึงร้านชาบู น้องๆทั้ง 6 คนมาครบ (รวมผมด้วยก็ 7 คน) นั่งที่โต๊ะที่จองไว้ต่างคนต่างแชร์ประสบการณ์การทำงาน นิสัยลักษณะส่วนตัวของคนในโรงงานรวมถึงการปรับตัวกับหัวหน้าตัวเองและหัวหน้าเพื่อนๆให้ผู้ร่วมโต๊ะฟังอย่างสนุกสนาน
ไอ้เกมส์เ้าหน้าที่ความปลอดภัยระดับวิชาชีพ รุ่นน้องผมเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาบ้านเกิดอยู่พะเยา หน้าตี๋ ใส่แว่น ไม่แน่ใจว่าลงมาจากดอยหรืออู่ฮั่นกันแน่
น้องเนม สาวประกันคุณภาพ ขาวๆ ตัวเล็กๆน่าร้ากกกก ทุกวันนี้ผมแยกไม่ออกแล้วระหว่างเห็ดเข็มทองกับตัวน้องเนม
หญิงมีน RD สวยๆเชิดๆ เพื่อนรักอีกคนของไอ้เมฆกับไอ้เกมส์ วันนี้เธอทำผมสีเขียวมีไฮไลต์สีชมพู
พี่เซฟผู้ที่อายุมากที่สุดในกลุ่มรวมถึงอายุมากกว่าผมด้วย เพราะพี่เขาเรียน ป.ตรีมาแน่นๆเลย 6 ปี จบวิศวกรรมอุตสาหกรรมดูแลเื่คลังสินค้าและการรับเข้าส่งออก
นิวตั้น น้องวิศวกรเครื่องกลที่ปัจจุบันทำงานเกี่ยวกับการบำรุงรักษาเครื่องจักร หน้าเกาหลีใต้แต่ใจไทยบ้านวิศวกรสาย โหด เหี้ยม ฮา
ไอ้เมฆ หนุ่มวิศวกรอาหารตอนนี้ดูแลสายการผลิตทั้งสาย ั้แ่ต้มเบียร์ หมักเบียร์ กรองเบียร์ยันบรรจุลงกระป๋อง เป็ที่ชื่นชมของสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงงาน จนมีฉายาว่าไอ้ต้าวไลน์แคน
และผม ไม่ต้องอธิบายมากหนุ่มบุคคลที่โดนตำรวจจับเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่จัดการอาหารที่อยู่บนโต๊ะจนแต่ละคนพุงป่องกันเลยทีเดียว
"พี่ตูมตาม ต้องไปส่งพวกผมที่โรงงานด้วยนะรถคันโน้นอึดอัด" ไอ้เกมส์พูดขึ้นมา
คือน้องๆ รวมถึงพี่เซฟทั้งหมดอยู่หอด้านในโรงงาน หอที่ผมเจอคุณป้าคนงานก่อสร้างนั่นแหละครับแต่ตอนนี้มีน้องใหม่ๆเข้ามาอยู่มากขึ้น สนุกสนานขึ้น ไม่น่ากลัวเหมือนแต่ก่อนอีกอย่าง พอมีคนอยู่เยอะ ทางโรงงานก็เอาใจพนักงาน ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง ทาสีใหม่ซ่อมแซม ให้น่าอยู่ขึ้นเยอะเลย หลังจากที่ผมออกมาก็ไม่มีข่าวว่าใครเจอสิ่งลี้ลับนะหรือเจอแต่ไม่เล่าให้ฟังก็ไม่รู้
"เออ ไปอยู่แล้วจะทิ้งพวกมึงได้ไงล่ะ" ผมตอบกลับไป
จริงๆถึงผมจะดูอ่อนแอเมื่ออยู่กับพวกเพื่อนผมหรือแม้กระทั่งไอ้เ้าบ่าว แต่เมื่อผมอยู่กับน้องๆ ผมมั่นใจครับว่าผมเป็ที่พึ่งที่ดีให้กับน้องๆได้และใจดีกับน้องๆทุกคน
"พี่ตามเหนื่อยแล้วผมเห็นกินเยอะเลย ให้ผมขับรถให้ไหม" ไอ้เมฆพูดขึ้นมา ซึ่งผมก็เห็นด้วยครับ
ผมหยิบกุญแจรถยนต์ที่แขวนอยู่หูกางเกงด้านขวาให้ไอ้เมฆเพื่อให้มันเป็คนขับรถ
ส่วนน้องเนมขอแยกไปนั่งรถอีกคัน เพราะจะได้ไปนั่งกับหญิงมีนผมเลยขอนั่งเบาะหลัง ให้ไอ้เกมส์นั่งคู่กับไอ้เมฆด้านหน้าขับรถออกมาจากร้านสักพักไอ้เกมส์ หลับ.. ไม่รู้ว่าหลับหรือแกล้งหลับคือไอ้เกมส์มันต่อแหลเก่ง
"ไอ้ตัวดีมึงช่วยกันดูทางสิ๊" ไอ้เมฆพูดขึ้นมา "ไอ้ตัวดีมึงหลับจริงหรือแกล้งหลับวะ"
"..." ไม่มีการตอบรับจากไอ้ตัวดีของไอ้เมฆครับ
"มันคงหลับจริงๆแหละ"ผมพูดขึ้นมา
"ไม่อยากจะเชื่อไอ้นี่มันตอแหล"
ร้านชาบูที่เรามากินกันอยู่ท่ามกลางชุมชนมีร้านอาหารเยอะแยะมากมาย รถก็จะวุ่นวายหน่อยๆ เป็ธรรมดา มาแถวนี้ต้องทำใจไอ้เมฆมันอาสาขับรถให้เพราะมันรู้มั้งว่าผมอาจจะอารมณ์เสีย
"พี่ตามๆเพื่อนพี่หรือป่าวที่เป็ตำรวจ พาสาวมากินข้าวอะ" อยู่ดีๆไอ้เมฆก็พูดขึ้นมาชี้ไปทางร้านอาหารหรู ทางซ้ายมือ
"ใช่ป่าวมึงมันบอกไปหาเพื่อนมันนะ"
"ผมก็ไม่แน่ใจครับผมมองไม่ค่อยชัด เมื่อกี้มีรถมอเตอร์ไซด์ปาดหน้าพอดี"
"ไม่ใช่วะ มึงจำคนผิดแล้ว"
ไอ้เมฆมันเป็คนขับรถมันมองได้แว๊บเดียวแหละ แต่ผมอยู่ด้านหลังสามารถมองจนรู้ว่าคนคนนั้นคือไอ้เ้าบ่าวจริงๆ แต่ไม่อยากให้มีเื่ เลยปฏิเสธไป
ไอ้เ้าบ่าวมาก็ปริมปลัดอำเภอคนสวยที่เจอกันวันที่ไปยิงปืน เธอยังดูสวยสง่าเหมือนที่ผมเห็นเธอครั้งที่แล้วบวกกับความหล่อของไอ้เ้าบ่าว ทำให้มองทั้งสองคนอย่างเห็นได้ชัดมาก
ชาบูที่กินเข้าไปเมื่อกี้เริ่มตีขึ้นมามือผมเริ่มสั่นเทา อาการแบบนี้อีกแล้ว
ผมพยายามเก็บทรงตีเนียนเพื่อไม่ให้ไอ้เมฆสั่งเกตอาการ ผมไม่อยากให้ใครต่อใครรู้เื่ของผมกับไอ้เ้าบ่าวยิ่งมันทำแบบนี้ผมยิ่งไม่มั่นใจในตัวมัน
จนมาถึงโรงงาน ผมไม่พูดอะไรมากไอ้เมฆกับไอ้เกมส์รถรถเรียบร้อย ผมก็รีบขับรถออกมาจากโรงงานเลย
แต่ผมไม่อยากกลับห้องกลับไปก็เจอกับไอ้เ้าบ่าวอีก ไม่อยากมีเื่ ไม่อยากทะเลาะกัน
ผมขับรถมาเลื่อยๆ จนถึงอ่างก็บน้ำที่ผมกับไอ้เ้าบ่าวเคยมาเดินเล่นด้วยกันเมื่อนานมาแล้ว
ผมลงจากรถอยากจะตัดปัญหาทุกอย่างผมเลยตั้งใจทิ้งโทรศัพท์ไว้ในรถ ไม่อยากรับรู้อะไรไม่อยากคุย ไม่ว่าจะเป็แก้งเพื่อนผม แก้งไอ้เกมส์ หรือแม้แต่ไอ้เ้าบ่าว
6K
