การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ต้วนชิงหมิงพยักหน้าพลางสอนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์อย่างอดทน “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนของข้า ถ้าจะให้เจ้าเป็นพยานบุคคล อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องเข้าข้างข้าอยู่แล้วจริงหรือไม่ เช่นนั้นข้าถามเจ้าว่า ถ้าต้าชุ่ยพลิกลิ้นว่าเจ้าใส่ร้ายนาง เช่นนั้นจะทำอย่างไร?”

        “อุ้ย...”  เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ถึงกับตาค้าง คาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้ ใช่แล้ว... ต้าชุ่ยไม่ได้เป็นคนยอมพูดอะไรง่ายๆ เรื่องในเรือนลี่ซูย่วนยังใช้ให้บ่าวรับใช้คนหนึ่งทำแทน ครั้งนี้ถึงแม้ว่านางจะลงมือเองแต่นางทำคนเดียวแบบลับๆ ถ้าเรื่องนี้ไปถึงต้วนเจิ้ง ถึงตอนนั้นถ้าต้าชุ่ยใส่ร้ายต้วนชิงหมิง ซ้ำยังมีหลิวอี๋เหนียงคอยช่วยอีกแรง ใครจะรู้ว่าสุดท้ายจะจบแบบไหน?

        ต้วนชิงหมิงหรี่ตามองเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยิ้มๆ พลางเลิกคิ้วขึ้น

        “เจ้าว่าจะจบแบบไหน?”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หยุดคิดเพียงครู่เดียว จึงตอบกลับไป

        “เรื่องนี้ถ้าคิดในแง่ดี อี๋เหนียงจะบอกนายท่านว่าคุณหนูใหญ่ดูแลบ่าวรับใช้ไม่ดี ทำให้เกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน  แต่ถ้ามองในแง่ร้ายจะว่าคุณหนูจิตใจคับแคบให้บ่าวรับใช้ทำร้ายกันเอง...”

        ถึงตอนนี้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ตกใจตาเบิกโตหยุดเว้นจังหวะแล้วร้องขึ้น “คุณหนูใหญ่! บ่าวรู้แล้วเจ้าค่ะ ถ้าเป็นเช่นนี้พวกนั้นจะเอาเราไปพูดข้างนอกเพื่อใส่ร้ายทำลายชื่อเสียงคุณหนู”

        ต้วนชิงหมิงยิ้มน้อยๆ เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่อง เพียงแต่ความเคยชินของบ่าวจะมองอะไรไม่ลึกซึ้ง ทว่าเมื่อก่อนนางไม่คิดก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ลี่ซูย่วนจะมีบ่าวรับใช้ชุดใหม่เข้ามาและนางเป็นถึงรองหัวหน้าคนใหญ่ ถ้าเกิดทำอะไรบุ่มบ่ามจะต้องสร้างปัญหาเป็นแน่!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ มุ่นคิ้วมองต้วนชิงหมิงด้วยหน้าตาที่โกรธ

        “ จิตใจอี๋เหนียงช่างชั่วร้ายเสียจริง...”

        ต้วนชิงหมิงยิ้มจางๆ

        “คนเป็นแม่มักจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกของตนเองเสมอ”

        ถ้าไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของนาง จะเลี้ยงดูฟูมฟักอย่างไรก็ได้อย่างนั้นหรือ? ความคิดของนางคงมีแต่ความโลภและลำเอียงเพียงเท่านั้น!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยู่ปาก “แต่ว่าคุณหนูใหญ่เป็นถึงลูกของภรรยาเอก!”

        ต้วนชิงหมิงได้แต่ส่ายหน้า หากนางไม่ได้มีฐานะเป็นลูกภรรยาเอกไม่แน่ว่าชีวิตอาจจะดีกว่านี้ แต่จะเลือกพ่อแม่ดั่งใจนึกย่อมเป็นไปไม่ได้ โชคชะตาคงกำหนดไว้แล้ว!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามขึ้นมาว่า

        “คุณหนูใหญ่ ตอนนี้เรารู้ถึงเจตนาของต้าชุ่ยแล้ว จะจัดการกับนางอย่างไรดีเจ้าคะ?”

        ต้วนชิงหมิงค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น จัดการต้าชุ่ยนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก พลันหวนคิดถึงกาลที่ผ่านมายังจำได้แม่นว่าบ่าวชั่วคนนี้เป็นคนกดมือนางไม่ให้ขยับ นางได้แต่มองดูลูกชายที่ถือกำเนิดสิ้นใจในน้ำมือของต้วนอวี้หราน

        เช่นนั้นต้าชุ่ยต้องชดใช้อะไรเพื่อไถ่โทษเรื่องในกาลก่อนดีเล่า?

        ต้วนชิงหมิงนิ่งคิดไตร่ตรองชั่วครู่ก็กวักมือเรียกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ กล่าวเสียงเบา

        “เจ้าลองไปสืบดูสิว่าในเรือนลี่ซูย่วนยังมีใครที่เป็นพวกของนาง… แล้วครอบครัวของต้าชุ่ยยังเหลือใครอีกบ้าง”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พยักหน้าตอบรับ

        “เจ้าค่ะคุณหนู… ฉ่าวเอ๋อร์จะไปทำตามที่คุณหนูสั่ง”

        เมื่อเห็นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หมุนกายวิ่งออกไปด้วยความดีใจ นางพลันยิ้มกว้างออกมา ครั้งนี้แหละต้าชุ่ย! ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสการถูกทรยศจากคนที่เจ้าเชื่อใจมากที่สุด

        ในบ่อนพนัน มีชายหนุ่มหน้าใบคมคายเดินเข้ามาพลันสายตาเหลือบไปเห็นบุรุษอีกคนหนึ่ง ทว่าบนร่างกายของเขาคนนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล

        จึงเดินเข้าไปตบไหล่พูดเสียงดัง

        “โอ้โห ซานไล่จือ ไม่เจอกันไม่กี่วัน เจ้ามาหลบอยู่ที่นี่เองหรือ?”

        “อย่ามาโดนตัวข้า เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังมือขึ้นอยู่!” คนที่ชื่อ ‘ซานไล่จือ’ เอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญไม่มองหน้าผู้มาใหม่พลางปัดมือที่วางบนไหล่อย่างไม่ไว้หน้า กล่าวต่อ

        “กล้ามากดไหล่ข้า… ถ้าข้าโชคไม่ดีขึ้นมาละก็ เจ้าโดนแน่!”

        ได้ยินคำพูดซานไล่จือชายหนุ่มคนนั้นกลับหัวเราะพรืดออกมา “ไม่เจอเพียงไม่กี่วัน เหตุใดอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้เล่าซานไล่จือ... แล้วนี่... น้องสาวเจ้าให้เงินมาเล่นพนันอีกแล้วหรือ?”

        ซานไล่จือถือว่าเป็นผีพนัน เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายจึงกระแทกเสียงอย่างโมโห

        “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

        “โอ้โห นี่ยังไม่หายโมโหอีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวเจ้าส่งเงินให้ประจำ เจ้าจะมีท่าทางโอหังเช่นนี้หรือไม่… ข้าล่ะแปลกใจว่าน้องสาวเจ้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ที่จวนท่านแม่ทัพต้วนเท่านั้น เหตุใดจึงมีเงินมากมายเช่นนี้ หรือว่า...”

        ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มผู้นั้นจะพูดต่อ ซานไล่จือก็กล่าววาจาออกมาด้วยความหงุดหงิด

        “เจ้าคิดอะไรของเจ้า? น้องสาวข้าเป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูใหญ่ลูกภรรยาเอก” ทว่าน้องสาวของเขาเป็นบ่าวในจวนต้วนจริง แต่น้องสาวของเขารับเงินทั้งสองทาง

        ได้ฟังคำพูดของซานไล่จือ ชายหนุ่มก็หัวเราะได้ใจ

        “คุณหนูใหญ่… เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่าที่จวนต้วนมีอี๋เหนียงคอยดูแลจัดการทั้งหมด ขนาดคุณหนูใหญ่ยังกินไม่อิ่มจะเอาเงินที่ไหนมาให้น้องสาวเจ้า?”

        ในจวนแม่ทัพต้วน ทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณหนูใหญ่ไร้ความสามารถ หน้าตาที่แสนจะธรรมดาเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็รู้กันหมด อีกทั้งยังมีอี๋เหนียงคอยจัดการดูแลจวน เช่นนั้นแล้วชีวิตของลูกภรรยาเอกจะดีได้ถึงขั้นไหนเชียว?

        คำกล่าวนี้ทำให้ซานไล่จือถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก! เขาจะพูดไม่ได้ว่าน้องสาวของเขาเป็นบ่าวรับใช้คุณหนูใหญ่แค่ในนาม แต่ที่จริงกลับแอบไปพึ่งอี๋เหนียง

        เมื่อเห็นซานไล่จือไม่เปล่งเสียงตอบ คนอื่นก็ร้องออกมา “ซานไล่จือ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”

        ถึงตรงนี้พลันมีเสียงกังวานดังมาจากด้านหลัง “ซานไล่จือ ครั้งที่แล้วค้างเงินไว้ยี่สิบตำลึงจะคืนเมื่อไร?”

        เพียงได้ยินเสียงก็ขยับลุกขึ้นทันที ทว่าเมื่อสายตาปรับมองชัดก็เบิกตาโพลง ลนลานก้มตัวพูดเสียงสั่นเครือ

        “ข้าน้อยก็นึกว่าใคร ที่แท้เป็นองค์ชายสาม… ครั้งที่แล้วมือไม่ขึ้น ข้าน้อยจึงยืมเงินไปเพียงห้าสิบตำลึงเท่านั้น!”

        บุรุษที่ถูกเรียกว่า ‘องค์ชายสาม’ ได้ยินหันมองด้วยความไม่พอใจ

        “เมื่อห้าวันก่อนน่ะใช่ เจ้ายืมไปห้าสิบตำลึง แต่ตอนนี้รวมดอกเบี้ยทั้งหมดคือยี่สิบตำลึง”

        ซานไล่จือเป็นแค่นักเลงที่ไม่มีการงานทำ เมื่อได้ยินว่าดอกเบี้ยที่เพิ่มเป็นยี่สิบตำลึงก็นิ่งงันด้วยความตกตะลึง แม้จะฆ่าเขาให้ตายตอนนี้ก็ไม่มีเงินให้

        ชายหนุ่มผู้นั้นเมื่อเห็นท่าทางของซานไล่จือ จึงยิ้มเย้ยหยัน

        “ซานไล่จือ เจ้าคิดจะเบี้ยวหนี้อย่างนั้นหรือ?”

        เพียงแค่เห็นสายตาของอีกฝ่ายซานไล่จือก็เหงื่อแตกทั่วตัว ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างไหลบ่าท่วมตัว ดังสายน้ำเชี่ยวกรากก็ไม่ปาน เขาจึงรีบก้มหัวก้มตัวละล่ำละลักพูดว่า

        “องค์ชายสามวางใจได้… ซานไล่จือ มิ… กล้า มิกล้าขอรับ”

        องค์ชายสามมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาพลางพูดยิ้มเยาะ

        “ข้าก็รู้ว่าเจ้ามิกล้า! อย่างนั้นเจ้าจะคืนเงินข้าเมื่อไร?”

        ซานไล่จือหน้าเจื่อนเอ่ยเสียงเบา

        “ขอเวลาอีกหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?”

        องค์ชายสามหรี่ตามองซานไล่จือตาขวาง เอ่ยนิ่งๆ

        “เจ้าขอเวลาอีกหน่อย… อย่างนั้นต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่” เขาหยุดเว้นจังหวะแล้วโบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลังก่อนกล่าวต่อ

        “ใครก็ได้ ค้นตัวมัน” ผู้ติดตามองค์ชายพุ่งเข้าไปค้นตัวซานไล่จือทันทีพบเงินยี่สิบตำลึงและนำไปมอบให้องค์ชายสาม

        “ องค์ชายสาม นี่เป็นเงินที่ค้นเจอจากตัวเขาขอรับ”

        องค์ชายสามเห็นเงินเหล่านั้นจึงยิ้มขึ้น

        “ซานไล่จือ… เงินนี่ ข้าจะรับไว้ก่อน ข้าให้เวลาเจ้าอีกสามวัน ถ้ายังหาเงินอีกยี่สิบตำลึงมาไม่ได้ ถึงตอนนั้นคงต้องค้นตัวใหม่อีกรอบ!”

        เมื่อเห็นเงินถูกแย่งไปเขาก็ล้มลงกับพื้น เข่าทรุดแทบหมดแรงเดิน เงินส่วนนี้น้องสาวให้เอามาดูแลแม่ ทว่าตอนนี้ไม่มีเงินแล้วก็เท่ากับท่านแม่จะไม่มีกินด้วยเช่นกัน ถ้าน้องสาวรู้เข้าคงด่าว่าไม่เหลือดี

        คงต้องแบกหน้าไปขอเงินจากน้องสาว ไม่เช่นนั้นดอกเบี้ยคงพุ่งสูงกว่านี้เป็นแน่ !