เซียนรีเทิร์น

ในบริเวณใกล้กับทางเข้าของโรงเรียน ฮั่นชิงหวูกำลังโทรศัพท์ด้วยท่าทางที่โกรธมาก อย่างไรก็ตาม เสียงจากปลายสายที่ว่า "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่ภายหลังค่ะ" นั้นดังขึ้นวนซ้ำไปเรื่อยๆซึ่งทำให้อยากที่จะตามหาตัวของหาถังซิ่วให้เร็วที่สุดเพื่อจัดการกับเขา

เธอไม่เคยคิดเลยว่าถังซิ่วจะโกหกเธอเช่นนี้ เขาแกล้งทำท่าทางนอบน้อมรอคอยอยู่ในรถเพื่อรอให้เธอลงไปซื้อเครื่องดื่มแต่แท้จริงแล้วกลับใช้โอกาสนั้นหลอกล่อเธอแล้วหลบหนีไป เธอรู้ดีว่าเขาแกล้งป่วยและใช้ประโยชน์จากเธอเพื่อนำเขาออกมานอกโรงเรียน 

“ไอ้เจ้าบ้าถังซิ่ว นายมันคนชั่วร้ายจริงๆ! ไม่เพียงแต่นายจะหนีเรียนแต่นี่ยังใช้ฉันให้พานายออกมานอกโรงเรียนแล้วหนีไปอีก พอเสียที! หากว่าฉันเจอนายครั้งต่อไปก็จะคิดบัญชีกับนายแน่!” 

ฮั่นชิงหวูบ่นพึมพำด้วยความเดือดดาล

ใกล้กับอาคารที่พักอาศัย ชายสวมแว่นตาไร้กรอบยังคงพูดคุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า 

“นายประสบความสำเร็จแล้วงั้นรึ? เซ่าจิงถูกลักพาตัวและถูกนำตัวไปที่โรงซ่อมรถยนต์แล้วงั้นรึ? ดีมาก! อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเราลักพาตัวเธอไปฉะนั้นแล้วทางตำรวจก็จะต้องได้รับแจ้งอย่างแน่นอน เราจะต้องไม่เคลื่อนไหวอะไรอย่างน้อยสองวัน”

เขาพูดต่อว่า 

“น้องสาวและฉันจะยังอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าดูต่อไป ฉันเชื่อว่าตำรวจจะสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่สาม พวกเขาจะต้องมาที่โรงเรียนเพื่อตามหาหยวนชูหลิงอย่างแน่นอน ฉันกำลังรอที่จะได้เห็นหน้าตาที่โกรธจัดของหยวนชูหลิงรวมถึงการแสดงออกที่หมดหนทางของตำรวจด้วย”

“เยี่ยมไปเลย...” 

การโทรศัพท์สิ้นสุดลงและการแสดงออกที่เยาะเย้ยได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายสวมแว่น เขาตั้งหน้าตั้งตารอฉากที่น่าสนใจต่อไปแต่เขาไม่รู้เลยว่าถังซิ่วกำลังแอบฟังบทสนทนาของเขาอยู่ข้างนอก

“เป็นเช่นไรบ้าง? ปกติเจ้าตาเดียวทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมาก!”

หญิงข้ามเพศคนนั้นพูดอย่างมีชีวิตชีวาและมีความสุขขณะที่ชายสวมแว่นแสยะยิ้มแล้วตอบกลับว่า

“เรามีพี่น้องที่เคยทำงานโง่ๆด้วยหรือยังไง? อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนั้นมันไม่ง่ายเลยจริงๆ เจ้าตาเดียวแทบจะไม่สามารถคว้าตัวเธอได้หลังจากที่เขาฆ่าผู้คุ้มกันทั้งสองคนของเธอด้วยการซุ่มโจมตีแต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บในกระบวนการเหล่านั้น”

“อะไรกัน? เจ้าตาเดียวได้รับบาดเจ็บเนี่ยนะ? เขาไม่ได้รับการฝึกมาจากต่างประเทศหรืออย่างไรกัน? อย่างไรก็ตาม เราต้องคอยสอดส่องไอ้อ้วนหยวนชูหลิงนี่อีกนานแค่ไหนกัน?”

“เราจะรออีกสองวัน...”

‘ใครคือเซ่าจิงกัน?’

 ถังซิ่วรู้สึกสับสนอยู่ด้านนอกอาคาร แม้ว่าเขาจะพยายามนึกถึงความทรงจำอย่างหนักแต่เขาก็ไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ อย่างไรก็ตาม การตัดสินจากบทสนทนาของชายสวมแว่นตาและคนร้าย เขาก็รู้ว่าอาชญากรเหล่านี้ได้ลักพาตัวผู้หญิงคนนี้ไปและผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับหยวนชูหลิงอย่างแน่นอน

เขาควรทำอะไรในตอนนี้กัน? หากจัดการกับคนสองคนนี้ก็อาจจะทำให้พวกที่เหลือรู้ตัวและอาจจะลงมือฆ่าเซ่าจิงด้วยความโกรธ ถังซิ่ววิเคราะห์สถานการณ์อย่างละเอียดและตัดสินใจที่จะยังไม่จัดการกับพวกเขาในตอนนี้เนื่องจากคนสองคนนี้จะยังคงเฝ้าระวังอยู่เป็นเวลาสองวัน ถ้างั้นอีกสองวันเขาก็จะแอบติดตามอีกฝ่ายไปและจากนั้นเขาก็จะสามารถจับกุมและจัดการกับทุกคนได้ในเวลาเดียวกัน

หลังจากที่เขาเดินออกไปอย่างเงียบๆแล้วถังซิ่วก็รู้สึกกังวลอย่างมาก เขาวางแผนที่จะลอบสังหารอาชญากรเหล่านี้และเมื่อเขาจัดการได้แล้วก็จะอธิบายให้ฮั่นชิงหวูฟังในภายหลัง ทว่าตอนนี้เขายังไม่สามารถทำอะไรได้ในขณะที่ต้องระงับความโกรธของเธอด้วย

“ดี! ฉันจะบอกข้อมูลปลอมบางอย่างก็แล้วกัน!”

 ถังซิ่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและรีบเปิดเครื่องพลางพิมพ์ข้อความแล้วรีบส่งออกไป

ที่ห้องสิบของโรงเรียนสตาร์ซิตี้ ฮั่นชิงหวูกำลังยืนอยู่ที่แท่นโพเดียมด้วยการแสดงออกที่เย็นชา ขณะที่กวาดสายตาไปที่ใบหน้าของนักเรียนทุกคน เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า 

“นับตั้งแต่นี้ ทุกคนห้ามขอลาหยุดเรียน ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สามารถขอลาหยุดได้ หากว่าใครฝ่าฝืนจะต้องทำความสะอาดห้องน้ำเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์”

ในห้องเรียน นักเรียนหลายสิบคนไม่เพียงแต่ไม่กลัวคำพูดของฮั่นชิงหวูแต่พวกเขากลับมีความสุขแทน พวกเขากำลังมองไปที่ที่นั่งของถังซิ่วในขณะที่นักเรียนบางคนหัวเราะเยาะเย้ยอย่างมีความสุขกับความโชคร้ายของเขา

“บ้าจริง ถังซิ่วต้องทำให้ครูฮั่นโกรธมากแน่ เขาคนนี้น่าจะเน่าเสียไปถึงกระดูกจริงๆ ความอวดดีของเขาถึงจุดสูงสุดอย่างแท้จริง ถ้าหากว่าฉันเป็นครูฮั่นก็คงจะไล่เขาออกไปเลย”

“นอกจากนี้ตัวเขาเองก็ยังหนีเรียนมาหลายวันแต่เนื่องจากคุณครูฮั่นเป็นคนใจกว้างจึงไม่ลงโทษเขา นี่ทำให้เขาไม่สนใจกฎเกณฑ์มากยิ่งขึ้น ฉันหวังว่าเธอจะจัดการเขาเสียที”

“คุณครูฮั่นใจดีมากจริงๆ การที่เธอเลือกที่จะสนับสนุนถังซิ่วอย่างบุ่มบ่ามนั้นจะทำให้เขามีแต่แย่ลงเท่านั้น เขาเป็นคนที่ไร้น้ำยาและทำให้ห้องเราและทั้งชั้นเรียนเปลี่ยนไปเป็นงี่เง่า”

“ทำไมห้องเราถึงมีขยะนั่นกัน?”

“...”

ยิ่งหยวนชูหลิงฟังความคิดเห็นรอบข้างมากขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธก็ยิ่งเพิ่มขึ้นในหัวใจของเขา ถ้าหากว่าครูฮั่นไม่ได้อยู่ภายในห้องนี้ก็คงจะทำให้เขาลุกขึ้นยืนและเตะนักเรียนที่พูดตำหนิเหล่านี้แล้ว

บึ้ส...

ระหว่างที่ฮั่นชิงหวูกำลังขุ่นเคืองอยู่นี้เองที่มีข้อความส่งเข้ามายังโทรศัพท์ของเธอ เธอนำโทรศัพท์ออกมาและเปิดข้อความขึ้นมาอ่าน

“ครูฮั่น ผมมีสิ่งสำคัญกว่าที่จำเป็นต้องทำ ผมต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวันในการจัดการ ผมจะกลับมาในภายหลังและรับการลงโทษจากคุณ”

“ถังซิ่ว....” 

เธอลืมไปว่าเธอยังคงยืนอยู่บนแท่นโพเดียมในห้องขณะที่เธอกำลังคำรามออกมาหลังจากอ่านเนื้อหาของข้อความ หลังจากที่คำรามไปแล้วก็ทำให้เธอตระหนักได้ว่านักเรียนยังคงให้ความสนใจกับเธอและเมื่อระลึกถึงท่าทางที่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองก็ทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาโดยทันที

“สวรรค์! ฉันกำลังมองเห็นอะไรกัน? ครูฮั่นกำลังเขินอายงั้นรึ? เป็นไปได้ไหมที่ฉันนอนไม่พอถึงได้เห็นภาพหลอนในวันนี้?”

“ว้าว! เธอช่างงดงามจริงๆ! ครูฮั่นกำลังเขินอายจริงๆเหรอ? แม้แต่ดวงจันทร์และดอกไม้ก็เทียบกับเธอไม่ได้! โอ้พระเจ้า หัวใจของฉันกำลังสั่นไหว...”

“ครูฮั่นน่าจะเป็นเทพธิดาที่สวยที่สุดในโลกนี้สินะ? พระเจ้า! ฉันจบสิ้นแล้วล่ะ ฉันจะไม่สามารถชอบผู้หญิงคนอื่นในชีวิตของฉันได้อีกแล้ว แต่เมื่อกี้ฉันตระหนักได้ว่าเธอเพิ่งได้รับข้อความไม่ใช่รึ? ...ถังซิ่วเป็นคนส่งมางั้นรึ?”

“อาจารย์ฮั่นเพิ่งตะโกนชื่อถังซิ่วและแสดงความเขินอายเนี่ยนะ? หรือว่า...ไม่จริง... ครูฮั่นจะไปชอบไอ้ของเน่าเสียอย่างถังซิ่วได้ยังไงกัน?”

“ถังซิ่วได้ส่งไอ้ข้อความบ้านั่นไปให้ครูฮั่นอย่างแน่นอน มันทำให้เธอโกรธและเสียความเป็นตัวตนไป! ไอ้บ้านั่น...”

“ถังซิ่ว แกมันสมควรถูกแทงด้วยมีดนับพันๆเล่ม...”

สีหน้าของหยวนชูหลิงถึงกับตกต่ำลงอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินคำพูดหยาบคายของเพื่อนร่วมชั้นแต่อารมณ์ที่หม่นหมองก็เปลี่ยนไปเป็นสดใส ความชื่นชมต่อพี่ชายของเขาพุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจดั่งจรวด ถังซิ่วสามารถทำให้ครูฮั่นปลดปล่อยความรู้สึกของ “สาววัยรุ่นที่ตกหลุมรัก” ออกมาได้ ไม่มีทางที่ใครในโลกนี้จะเหมือนกับพี่ชายของเขาและทำแบบนี้ได้

“แย่จริงๆ ฉันต้องเรียนรู้ทักษะการจีบหญิงของพี่ชายเพื่อหาผู้หญิงบ้างแล้ว!” 

หยวนชูหลิงแอบตัดสินใจอยู่ภายในใจของเขา

นอกโรงเรียน ถังซิ่วยังไม่ได้ไปไหน เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีใครอยู่อาศัยในอาคารเหล่านี้ อาคารที่พักอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง สิ่งนี้อธิบายว่าทำไมอาคารถึงถูกทิ้งร้างเป็นเวลานานเขาจึงเปิดหน้าต่างและเข้าไป เขากำลังเตรียมที่จะพักที่นี่เป็นเวลาสองวันเพื่อเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของชายสองคนอย่างใกล้ชิด ในเวลาเดียวกันนี้เองที่เขายังต้องการหาคนช่วยให้เร็วที่สุด

หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว ถังซิ่วก็โทรหาหมายเลขของหลงเซ้งหยู

เมืองสตาร์ซิตี้ ในอาคารสูงกว่าสิบชั้น หลงเซ้งหยูกำลังสูบบุหรี่และนั่งอยู่บนโซฟาหนังนุ่มๆ ขณะที่สนทนาอยู่กับเพื่อนๆของเขาจากกรุงปักกิ่ง 

“ชูยี่ ไป๋เต๋า พวกนายสองคนรู้ดีว่าฉันคนนี้ไม่เคยพูดโอ้อวดแต่น้องชายคนเล็กของฉันเป็นมังกรในหมู่มนุษย์อย่างแน่นอน แม้ว่าฉันเพิ่งรู้จักเขาเมื่อเร็วๆนี้แต่ฉันสามารถรับประกันได้ว่าไม่มีใครโดดเด่นไปกว่าเขาในหมู่คนรุ่นใหม่” 

หลงเซ้งหยูพูดอย่างจริงจัง

ชูยี่ที่เป็นชายหนุ่มรูปหล่อที่สวมชุดสูทยิ้มแล้วกล่าวว่า

“พี่ชายหลง เราเป็นเพื่อนกันมานานกว่าสิบปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคุณพูดถึงคนอื่นด้วยการสรรเสริญขนาดนี้ ดูเหมือนว่าฉันต้องพบเขาและทำความคุ้นเคยกับเขาเพื่อดูว่าเขายอดเยี่ยมเท่าที่คุณพูดหรือไม่?”

ไป่เต๋าเองก็หัวเราะแล้วพูดว่า

 “ฉันต้องเจอเขาให้ได้จริงๆ ถ้าหากว่าเขาเป็นเหมือนกับที่นายน้อยหลงว่า ฉันจะแนะนำเขาให้กับน้องสาวของฉันที่มีมาตรฐานสูงและไม่มองชายธรรมดาๆ”

“นาย...” 

หลงเซ้งหยูได้แต่หัวเราะ เพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาคือกลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่อายุน้อยที่สุดจากกรุงปักกิ่ง พวกเขายังเป็นกลุ่มคนที่โดดเด่นในวงของนายน้อยชาวปักกิ่ง แม้ว่าตัวเขาเองจะมาจากตระกูลหลงและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาแต่เขาก็ยังเทียบกับทั้งสองคนไม่ติดอย่างเคย

“กริ้ง กริ้ง...” 

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นและขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา หลงเซ้งหยูขมวดคิ้วพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยสีหน้าท่าทางแปลกๆหลังจากที่เขามองไปที่โทรศัพท์ของเขา หลังจากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาพลางพูดว่า “พอพูดถึงเขาปุ๊บ เขาก็โทรมาเลย ฉันจะไปรับสายก่อนนะ...”

ไม่นานหลังจากนั้น...

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดขณะที่กำลังยิ้มว่า 

“น้องชายถัง เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ?”

“หัวหน้าหลง ผมต้องการความช่วยเหลือ ตอนนี้คุณว่างหรือเปล่า?”

“น้องชายถัง ฉันอายุแก่กว่านายเพียงไม่กี่ปีฉะนั้นแล้วก็อย่าทำเหมือนคนอื่นคนไกลเลย เรียกฉันว่าพี่ชายหลงเป็นอย่างไร? อย่างไรก็ตาม นายต้องการความช่วยเหลือแบบไหน? บอกฉันมาสิ ตราบเท่าที่ฉันสามารถทำได้ ฉันจะเต็มที่แน่นอน”

“พี่ชายหลง ผมต้องการหาผู้จัดการมืออาชีพสำหรับธุรกิจของผม ช่วงนี้ผมกำลังขาดเงินและวางแผนที่จะสร้างธุรกิจขนาดเล็กแต่ผมไม่มีเวลามากพอที่จะจัดการได้จึงสามารถทำได้แค่ฝากความไว้วางใจให้ผู้จัดการที่เป็นมืออาชีพ”

“นายต้องการทำธุรกิจบางอย่างงั้นรึ?”

หลงเซ้งหยูถึงกับลุกขึ้นยืนจากโซฟาด้วยดวงตาที่กลอกกลิ้งไปมา

“ใช่แล้ว”

หลงเซ้งหยูพูดว่า

 “น้องชายถัง นายจะบอกฉันได้ไหมว่าธุรกิจนั่นเกี่ยวกับอะไร ถ้าไม่สะดวกที่จะบอกก็ไม่เป็นไร”

ถังซิ่วตอบกลับว่า

 “ธุรกิจเครื่องสำอาง”

หลงเซ้งหยูเงียบไปครู่หนึ่งและพูดอย่างช้าๆว่า 

“ฉันเข้าใจแล้วน้องถัง ฉันจะหาผู้จัดการมืออาชีพที่มีศักยภาพให้นายภายในสามวัน”

“ขอบคุณมาก”

หลงเซ้งหยูวางโทรศัพท์และค่อยๆนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆพลางคิดถึงคำพูดของถังซิ่ว เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายกำลังขาดเงินเพราะหากว่าอีกฝ่ายต้องการเงินจริงๆนั้นตัวเขาก็สามารถมอบเงินให้อีกฝ่ายเป็นจำนวนสองถึงสามล้านหยวนได้เนื่องจากการที่อีกฝ่ายได้ปฏิเสธข้อเสนอสุดพิเศษห้าล้านหยวนของเขาไปครั้งล่าสุด

ตอนนี้... อีกฝ่ายกลับบอกว่าตัวเองขาดเงิน นั่นหมายความว่าจำนวนเงินที่อีกฝ่ายต้องการนั้นมหาศาลอย่างยิ่งดังนั้นจึงอยากที่จะก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจ นี่ก็หมายความว่าธุรกิจนี้จะต้องเป็นธุรกิจขนาดใหญ่และอีกฝ่ายก็มีความมั่นใจในการทำเงิน

ฉันควรจะขอแบ่งหุ้นบางส่วนดีหรือเปล่า? หลงเซ้งหยูค่อยๆขยับคางและคิดอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นสักครู่ เขาก็ตัดสินใจ