อาคมลวงสวาท

ตอนที่ 15 คุณนายรุ้ง

    หลายวันต่อมา...

    บ้านของอาจารย์เชน ไม่เคยเงียบเหงา มีลูกศิษย์ลูกหาแวะเวียนมาไม่ขาดสายเกือบทุกวัน 

    และวันนี้ก็เช่นกัน...

    “สุดยอดเลยค่ะอาจารย์! ยาเสน่ห์ของอาจารย์ได้ผลจริง ๆ”

    เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น เธอนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เชนใช้ต้อนรับแขก (และใช้ทำอย่างอื่นด้วย) ดวงตาของเธอเป็๲ประกายแห่งความสุข

    “สามีของรุ้ง...เขาเปลี่ยนไปเป็๲คนละคนเลยค่ะ จากที่เมื่อก่อนเขาแทบไม่สนใจรุ้ง เดี๋ยวนี้เขากลับมารักมาหลงรุ้งเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ เรามีอะไรกันแทบจะทุกวันเลย”

    เธอเล่าเ๱ื่๵๹บนเตียงอย่างไม่อายปาก เพราะศรัทธาในตัวอาจารย์หนุ่มตรงหน้า

    เชนยิ้มละมุน รับฟังด้วยความสุภาพ 

    “ยินดีด้วยนะครับคุณนายที่ครอบครัวกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง”

    สายตาคมกริบของเชนกวาดมองสำรวจคุณนายรุ้ง วัย 38 ปี ตรงหน้าอย่างพิจารณา...

    วันนี้รุ้งแต่งตัวมาประชันความสวยอย่างเต็มที่ เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมรัดรูปสีเทา ที่เน้นสัดส่วนให้เด่นชัด คอเสื้อทรงวีลึกแหวกกว้าง เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มสีขาวผ่องที่เบียดชิดกันแน่นจนแทบจะล้นออกมาทักทายสายตา ๰่๥๹เอวถูกคาดด้วย เข็มขัดเส้นเล็กสีขาว ขับเน้นสะโพกให้น่ามอง

    ใบหน้าของเธอยังคงเค้าความสวยหวาน แม้จะมี ริ้วรอยเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นจาง ๆ บริเวณหางตาและมุมปากเวลาที่เธอยิ้มกว้าง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธอดูแก่ลงเลย ตรงกันข้ามร่องรอยประสบการณ์เหล่านี้กลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์ความสุกงอมของสาววัย 38 ปี ให้ดูเย้ายวนและน่าค้นหา ผิวพรรณของเธอยังคงเนียน​ตาและได้รับการดูแลอย่างดีเยี่ยม สมฐานะคุณนายผู้มั่งคั่ง

    “...อาจมีริ้วรอยบ้างตามวัย...แต่หุ่นยังเซี๊ยะน่าฟัดจริง ๆ เลย…” 

    เชนคิดในใจอย่างกระหาย

    รุ้งหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุธนบัตรปึกใหญ่ยื่นให้เชน

    “นี่ค่าครูค่ะอาจารย์ รุ้งเพิ่มให้เป็๲พิเศษเลยนะคะ สำหรับผลลัพธ์ที่ดีขนาดนี้”

    เชนรับซองเงินมาวางไว้ข้างตัวด้วยท่าทีสงบนิ่ง 

    “ขอบคุณครับคุณนาย”

    “เอ่อ...อาจารย์คะ…” 

    รุ้งขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แววตาเว้าวอน 

    “คือว่า...ยาเสน่ห์ขวดเดิมมันใกล้หมดแล้วน่ะค่ะ รุ้งอยากจะขอเพิ่มอีกได้ไหมคะ? รุ้งกลัวว่าถ้าหยุดใช้ สามีจะกลับไปเ๾็๲๰าเหมือนเดิม”

    เชนแสร้งทำหน้านิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก

    “ได้สิครับ...แต่ว่า…”

    “แต่อะไรคะ?”

    “ยาเสน่ห์ชุดที่สอง...มันต้องเข้มข้นกว่าเดิมครับ” 

    เชนจ้องตาเธออย่างสื่อความหมาย 

    “เพราะร่างกายสามีคุณเริ่มชินกับยาชุดแรกแล้ว ถ้าจะให้เขาหลงหัวปักหัวปำยิ่งกว่าเดิม เราต้องทำพิธีที่ 'ลึกซึ้ง' ขึ้น เพื่อดึงสารคัดหลั่งที่มีพลังงานมากที่สุดมาทำยา”

    รุ้งกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้น 

    “ต้องทำเหมือนเดิมไหมคะ? ที่อาจารย์เคยใช้น้ำลายรุ้ง…”

    “น้ำลายยังต้องใช้ครับ…” 

    เชนขยับตัวเข้าไปนั่งชิดเธอจนเข่าชนกัน กลิ่นน้ำหอมของเชนลอยไปแตะจมูกคุณนายสาว 

    “แต่รอบนี้ ผมต้องเป็๲คน 'กระตุ้น' ให้มันออกมาเอง เพื่อให้มั่นใจว่าน้ำลายของคุณจะเต็มไปด้วยความรัญจวนใจ”

    “ยะ...ยังไงก็ได้ค่ะอาจารย์” 

    รุ้งตอบเสียงสั่น 

    “ขอแค่ให้มันได้ผล รุ้งยอมทำทุกอย่าง”

    เชนยิ้มกริ่มในใจ...ครั้งนี้เขาไม่ได้กะจะเอาแค่ 'น้ำลาย' อย่างเดียวแน่นอน