♬♪ ถ้อยคำที่อ้อนวอน ปรารถนาให้ลมช่วยพัดไป
ให้ถึงดวงใจข้าทันก่อนวรรษาสิ้น
ก่อนหยาดฝนร่วงหมดและจมลงสู่เพียงพื้นดิน
ขอให้เธอได้ยินท่วงทำนองทั้งหมดที่มี
ว้าเหว่และเลื่อนลอย ลำพังมีเพียงแสงจันทร์สว่าง
ไม่อาจต้านทานมนต์สะกดยามราตรี
จำนนจองจำค่ำคืนฝืนมันไปไม่เชยชินยินดี
เพียงถ้าเธอได้ยินท่วงทำนองทั้งหมดที่มี
ให้ตัวฉัน คนคนนี้ ได้รักเธอแค่เพียงผู้เดียว
ฝากดวงใจไว้กับเธอและอย่ายอมให้ใครพรากไป
แม้ความจริง ไม่อาจฝัน จะรักเธอได้อย่างสุขสม
ดั่งพสุธาขนานนภาแต่ไม่เคยมากัน ♬♪
“วู้ว ๆ ๆ” เสียงชื่นชมพร้อมเสียงปรบมือของเหล่าชายฉกรรจ์ที่มีต่อ ยูเมโกะ นักร้องสาวประจำโรงสาเก จิม่งโอซาเกะ เด็กสาวที่มีเสียงร้องเป็พร์และหน้าตาอันสะสวย ใครต่อใครต่างก็ยกย่องให้เธอมีความงามระดับเทพีฤดูใบไม้ผลิในตำนาน เมื่อยูเมโกะทำการแสดงเสร็จสิ้น เธอส่งสายตาท่าทางขอบคุณมิตรรักแฟนเพลงก่อนจะรีบเดินลงมาหาสองสหายของเธอทันที
“มวลบุปผาร่วงหล่นตามสายลมวายุกา ปลิวพลิ้วว่อนท่ามวาลิกาพาพัด ส่งฮานะโมโมะและนาโนะฮานะ สตรีผู้เลอโฉมแห่งมะเอะคาวะมาถึงนี่ ข้ายูเมโกะ สตรีผู้ยากจับต้องช่างซาบซึ้งยิ่งนัก” ยูเมโกะทักทายสหายของเธอพร้อมโค้งคำนับและนั่งลงระหว่างกลางสองพี่น้อง ผู้เป็ท่านหญิงแห่งตระกูลมะเอะคาวะ
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว แม่สตรีผู้จับต้องยาก พวกข้าเป็เพียงสาวชาวเมืองต่างหากเล่า”
โซโนโกะ เตือนยูเมโกะห้ามให้นางแสดงออกว่าพวกเธอคือท่านหญิง แม้ว่าผู้คนรอบข้างจะส่งเสียงดังโหวกเหวกและดูไม่สนใจได้ยินการสนทนาของพวกเธอเลยก็ตาม
“เอ๋ ขออภัยด้วยเพคะ ข้าลืมไปชั่วยามสามสี่ ฮิฮิฮิ” เธอตอบอย่างมีจริตจะก้านที่น่าหมั่นไส้ ทุกอากัปกิริยานั้นชวนให้โซโนโกะอยากผลักเธอให้ตกเก้าอี้เสีย
ยูเมโกะหันไปหาซานะ สตรีที่กำลังนั่งเหม่อปนเศร้าอยู่อีกข้าง เธอขยับเก้าอี้เข้าไปนั่งชิด ๆ พร้อมลูบหลังนางอย่างห่วงใย
“โสรวารหน้าแล้วหนา ที่ท่านต้องไปสมรสกับท่านชายแห่งเกาะฤดูแล้ง มันช่างน่าสลดใจใช่ไหมเล่า”
ยูเมโกะค่อย ๆ รินสาเกให้ซานะจนเต็มหนึ่งแก้วเป๊ก ซานะไม่รอช้า รีบยกแก้วกระดกสาเกลงคออย่างไว
“ข้าจะทำเช่นไรได้ ขัดขืนไปก็เท่านั้น”
ซานะเวทนาและชิงชังชะตาชีวิตของตัวเอง แม้โซโนโกะจะพูดปลอบใจเธอมาแล้วพันกว่ารอบ แต่นางก็อดสงสารน้องสาวของตัวเองหาได้ไม่
“ข้าเชื่อว่าเ้าจะมีชีวิตที่ดีน้องพี่ ถ้ามิใช่ข้าที่ต้องไปพิชิตมหาบัลลังก์คืน ข้าคงไปแทนเ้าเสียแล้ว”
“ขังลิ้นท่านไว้เถิดท่านพี่ ไว้ท่านออกไปสมรสกับบุรุษนครนั้นแทนข้าเมื่อไหร่ ข้าจะเป็ฝ่ายปลอบพี่เอง”
ซานะยังโกรธบิดาและพี่สาวที่โยนเื่การเมืองมาลงที่เธอ โซโนโกะเปลี่ยนโหมดห้วงอารมณ์จากสงสารเป็หมั่นไส้ทันที เธอกำลังจะต่อว่ากลับซานะ ยูแต่เมโกะรีบปรามไว้ให้เธอใจเย็น
“ปล่อยให้ขนิษฐาท่านโศกสัลลาปังคพิสัยไปจนสิ้นอัทธาน กระทั่งนางหวนมาผลิบานด้วยหนทางของตนเองเถิดหนา”
ทั้งคู่มองหน้ากันสักพัก สุดท้ายโซโนโกะก็ต้องยอมลดอารมณ์ลง ยูเมโกะเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเบาแล้ว เธอหยิบแก้วสาเกขึ้นมาเพื่อส่งสัญญาณ ให้ชนแก้ว หลังจากนั้นทั้งสามสาวนั่งก๊งสาเกกันต่อเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงร้องรำของคนอื่น ๆ
จารึกหอสมุดผู้เปิดภิภพ
การสมรสข้ามอาณาจักร แม้ในดินแดนที่สตรีเป็ใหญ่จะมีสิทธิเสรีภาพในการเลือกคู่ครอง ทว่าในหมู่ราชวงศ์และขุนนางชั้นสูง การสมรสยังคงถูกใช้เป็สะพานเชื่อมสัมพันธไมตรีและผลประโยชน์ระหว่างอาณาจักร การที่สตรีต้องจำใจทิ้งบ้านเกิดเพื่อไปสมรสในดินแดนห่างไกล (เช่น การไปเกาะฤดูแล้ง) จึงเป็ความเสียสละอันใหญ่หลวงที่แลกมาด้วยความมั่งคั่งและเสถียรภาพของตระกูล
70K
