เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

*ตูม!!!*

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะท้านท้องฟ้าและแผ่นดินหิมะ คลื่นพลังมหาศาลจากกระบวนท่าผสานสูงสุด ‘Triple Ultimate Combo - เหมันต์อัคคีพิษมารล้างพิภพ’ กวาดล้างฝูงอสูรร้ายป่าหิมะทั้งยี่สิบตัวจนพังทลายสลายกลายเป็นผุยผงหิมะในพริบตาเดียว 

พัดพายุหิมะปลิวว่อนกระจายตัวออกไปไกลกว่าสองร้อยเมตร ทว่า... ยามที่ฝุ่นหิมะค่อย ๆ ตกตะกอนและจางหายไป ความสงบเงียบพลันปกคลุมลานสนามรบอีกครั้ง

“หลีเฮง! ปลอดภัยดีไหม!”

หลินเสวี่ยเหยา เทพธิดาน้ำแข็งระดับ SSS ตะโกนก้อง ใบหน้าสวยหวานอิ่มเอิบร่างกายเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นและพละกำลังจากการบำเพ็ญคู่ 4P ยามเช้า นางรีบก้าวเท้าเหยียบย่ำพื้นหิมะพุ่งตรงไปยังพุ่มไม้หลังแนวโขดหินที่หลีเฮงวิ่งไปซ่อนตัว โดยมีเยี่ยหลัวอินและจ้าวฉินซวงวิ่งตามหลังมาด้วยความกระหืดกระหอบ

ทว่า... ยามที่สามสาวก้าวพ้นโขดหินใหญ่ สิ่งที่พวกนางได้พบเห็นกลับไม่ใช่รอยยิ้มกะล่อนทะเล้นหน้าด้านของหลีเฮงอย่างที่เคยเป็น

แต่กลับเป็นความว่างเปล่า... และรอยเท้าที่ถูกหิมะถมกลบไปบางส่วน!

“หลีเฮง... เจ้าคนบ้า อย่ามาแกล้งเล่นซ่อนแอบนะ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!” จ้าวฉินซวง พยัคฆ์สาวระดับ SS ตะโกนเรียกพลางขมวดคิ้ว แววตาเริ่มสั่นไหวด้วยความวิตกกังวล

เยี่ยหลัวอิน ราชินีรัตติกาลระดับ SSS ก้าวเท้าไปทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นหิมะสีขาวโพลน ดวงตาสีม่วงจ้องเขม็งไปยังกองหิมะก้อนหนึ่ง และทันใดนั้นเอง... ใบหน้างดงามสะสวยของนางมารน้อยก็ซีดเผือดลงทันที สองมือเรียวสั่นระริกยื่นไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้น

มันคือ... เข็มเหล็กสีดำสนิทสามเล่มที่มีอักขระมนตราเรืองแสงจาง ๆ ปล่อยกลิ่นอายยาสลบสะกดประสาทวิญญาณของคนตระกูลฉู่อย่างชัดเจน!

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของสามสาวแตกร้าวสั่นสะท้านราวดั่งโดนค้อนปอนด์ยักษ์บดขยี้คือ แอ่งเลือดสีแดงสดฉานนองเต็มพื้นหิมะสีขาวสะอาดตรงหน้า (ซึ่งความจริงแล้วเป็นกองเลือดปลอมที่ระบบสรรค์สร้างขึ้นเพื่อตกแต่งฉากลอกคราบหนีตายของหลีเฮงให้สมบูรณ์และน่าเชื่อถือที่สุด)!

“เลือด... นี่มัน เลือดของเขา...” 

หลินเสวี่ยเหยาจ้องมองกองเลือดแดงฉานดวงตาสั่นระริก หยาดน้ำตาใสไหลเอ่อพรูอาบสองแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุมได้ ร่างระหงสั่นเทิ้มราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ในหัวนึกย้อนไปถึงร่างกายของหลีเฮงผู้มีระดับปราณขยะ Rank D ปราศจากเกราะป้องกันหนาสูงส่ง หากโดนยอดฝีมือตระกูลฉู่ลอบโจมตีจนเลือดนองพื้นเยี่ยงนี้... เขาจะยังมีชีวิตรอดได้อย่างไร!

“มัน... ไอ้พวกสารเลวตระกูลฉู่!” 

เยี่ยหลัวอินแผดเสียงร้องลั่น แววตาสีม่วงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสว่างไสว อัญญะปราณมารรัตติกาลสีดำทมิฬพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างปานภูเขาไฟระเบิด ควันพิษมารแผ่ซ่านออกไปกัดกร่อนแช่แข็งต้นไม้โบราณจนปริร้าวสลายกลายเป็นฝุ่นผงด้วยโทสะสังหารระดับบ้าคลั่ง

จ้าวฉินซวงกำหมัดแน่นขบฟันเสียงดังกร๊อด เพลิงทมิฬกลืนวิญญาณระเบิดท่วมตัวเผาผลาญหิมะโดยรอบจนละลายกลายเป็นไอน้ำ “พวกมันลอบกัดเขา! มันจับตัวหลีเฮงไป! ข้าจะเผาพวกมันทั้งโคตร! ข้าจะบดขยี้ไอ้คุณชายฉู่เฟิงและกวาดล้างค่ายพวกมันไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก!”

“ล่า... ลากตัวพวกมันมาฉีกเนื้อ ชำระหนี้เลือดของสามีเราเดี๋ยวนี้!”

หลินเสวี่ยเหยาเอ่ยเสียงเรียบยะเยือกปานลมหายใจมัจจุราช คลื่นปราณ SSS เหมันต์อัปสรแผ่ขยายปกคลุมทั่วหุบเขาจนแผ่นดินปริร้าว สามสาวที่เพิ่งร่วมเตียงกัน 4 คนอย่างสุขสันต์ชุ่มชื่นมีพลังปราณเสถียรล้นเอ่อ ยามนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยความรัก ความเสน่หา และความแค้นบ้าคลั่งอย่างถึงขีดสุด พวกนางสะบัดร่างพุ่งทะยานฝ่าพายุหิมะมุ่งตรงตามรอยอักขระพิษยาสลบเพื่อบุกถล่มค่ายที่พักตระกูลฉู่ทันที ดั่งสามมัจจุราชสาวที่จะล้างโลกให้พินาศเพื่อทวงสามีคืน!

---

ตัดกลับมาทางด้านหลีเฮง...

เวลาผ่านไปเกือบหกชั่วยาม (ครึ่งวัน) พายุหิมะเริ่มซาลงจนเหลือเพียงลมหนาวพัดโชย ร่างโปร่งแสงของหลีเฮงที่นอนแผ่จมหิมะในสภาพกางเกงในตัวเดียวมาครึ่งค่อนวัน พลันเกิดเสียงกระดูกลั่นเบา ๆ *เป๊าะ...*

ความรู้สึกที่ปลายนิ้วเริ่มหวนกลับมา ปราณในร่างเริ่มหมุนเวียน ชายหนุ่มพยายามขยับสะบัดนิ้ว ขยับขา และสะบัดหัวสลัดคราบอัมพาตจากผลข้างเคียงของสกิลอย่างแสนยากเย็น

“เฮือก...! ขยับได้แล้วโว้ย! เกือบแข็งตายกลายเป็นไอติมแท่งแมงดาปานน้ำแข็งไปแล้วไหมล่ะ!”

หลีเฮงนอนบิดตัวไปมากับพื้นหิมะพรางกอดอกสั่นสะท้านพั่บ ๆ สภาพแก้ผ้าเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวกลางแดนลับน้ำแข็งช่างน่าอนาถสะเทือนใจสิ้นดี ชายหนุ่มรีบส่งเสียงสั่งการระบบในหัวทันที

*‘ระบบ! ขืนข้าเดินแก้ผ้าสั่นงก ๆ เยี่ยงนี้ แข็งตายก่อนเจอเมียพอดี! มีชุดหนา ๆ หรือเสื้อผ้าหนากันหนาวขายในร้านค้าบ้างไหมวะ!’*

> [ระบบตรวจพบระดับความต้องการเครื่องนุ่งห่มของโฮสต์: เปิดรายการสินค้าพิเศษชั่วคราว]

> [ชุดผ้าหยาบหนากันหนาวระดับผู้บำเพ็ญ: ราคา 1,000 แต้มแมงดา]

*‘เฮ้ย! บ้าไปแล้ว! เสื้อผ้าหยาบ ๆ โง่ ๆ ชุดเดียวตั้ง 1,000 แต้มแมงดา! หน้าเลือดเกินไปแล้วมั้งไอ้ระบบเฮงซวย ในเมืองขายไม่กี่สิบแต้มเองนะโว้ย!’* หลีเฮงร้องโวยวายลั่นหัว

> [ระบบขอชี้แจง: ระบบจำเป็นต้องเดินทางข้ามมิติออกไปซื้อและจัดส่งให้โฮสต์ด้วยตัวเอง ท่ามกลางแดนลับน้ำแข็งรกร้างที่ไม่มีร้านเสื้อผ้าตั้งอยู่ ราคานี้ถือเป็นค่าบริการจัดส่งพิเศษระดับ Fast-Delivery ไม่แพงเกินควรแน่นอน... หรือโฮสต์ประสงค์จะนอนแก้ผ้าเหลือเพียงกางเกงในท้าลมหนาวต่อไป?]

*‘เออ ๆ! จำใจซื้อโว้ย! หักแต้มไปเลย!’* หลีเฮงสบถอย่างขัดใจ

> [ดำเนินการชำระเงินสำเร็จ: หักแต้มสะสม -1,000 แต้ม]

> [แต้มสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 4,030 - 1,000 = 3,030 แต้ม]

> [โฮสต์ได้รับชุดผ้าหนาหยาบสีขาวครามสำหรับสวมใส่เรียบร้อยแล้ว]

หลีเฮงรีบดึงชุดหนากระชับบารมีสวมใส่เข้ากับตัวทันที สัมผัสความอบอุ่นแผ่ซ่านช่วยให้เขาพ้นวิกฤตตัวชา ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะสั่งการต่อ: *‘เอาละระบบ! เปิดใช้สกิล พรางตัวกลมกลืน ด่วนที่สุด!’*

> [ระบบดำเนินการเปิดใช้งานทักษะ Chameleon Hide (พรางตัวกลมกลืน)]

> [ผลลัพธ์: ปรับแต่งร่างกายและชุดผ้าหนาของโฮสต์ให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมหิมะ 99%]

> [คำเตือน: ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 50% และห้ามใช้ทักษะโจมตีใด ๆ หาไม่แล้วสกิลจะหลุดลอกทันที]

*วิ้ง...*

ร่างกายของหลีเฮงพลันแปรเปลี่ยนสีผิวเนียนละเอียดให้สอดประสานกลายเป็นสีขาวเงินอมคราม ประดุจปุยหิมะและน้ำแข็งโดยรอบ หากไม่ก้มลงเพ่งมองใกล้ในระยะหนึ่งคืบ ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นตัวเขาเลย ชายหนุ่มแสยะยิ้มกะล่อนพลันก้มตัวลงตั้งท่าคลานสี่ขาเตรียมกระดึ๊บหนี

ทว่า... เนื่องจากผลของดีบัฟลดความเร็วครึ่งหนึ่ง ทำให้จังหวะการเคลื่อนไหวของหลีเฮงช้าลงอย่างตลกขบขัน ชายหนุ่มคลานกระดึ๊บ... กระดึ๊บ... ช้าลนลานเหมือนเต่าแก่หรือสล็อธป่าหิมะหัดเดิน ฟันขาวกระทบกัน *กึก ๆ ๆ ๆ* ด้วยความหนาวสั่น

และในขณะที่เขากำลังคลานกระดึ๊บ ๆ ข้ามลานหิมะรกร้างอยู่นั้น วิกฤตการณ์ครั้งใหม่ก็พุ่งชนเขาอย่างจัง!

*ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!*

เสียงฝีเท้ากระโดดดึ๋ง ๆ ดังมาแต่ไกล หลีเฮงสะดุ้งรีบหยุดการเคลื่อนไหว นอนหมอบแหมะเกร็งตัวแน่นิ่งเป็นรูปเนินหิมะก้อนหนึ่งกลางทาง และทันใดนั้นเอง ฝูงกระต่ายอสูรเหมันต์ระดับต่ำขนปุยสีขาวตาสีชมพูน่ารักห้าหกตัวก็กระโดดดึ๋ง ๆ ออกมาจากพุ่มไม้

พวกมันเป็นกระต่ายอสูรระดับฝึกหัด ไม่มีพลังโจมตีรุนแรง ทว่าพวกมันกลับมีนิสัยขี้เล่นและสำรวจสิ่งแปลกปลอม

*ดึ๋ง...*

กระต่ายอสูรตัวแรกกระโดดลอยตัวขึ้นมาพลันก้าวเหยียบลงกึ่งกลางหัวกลม ๆ ของหลีเฮงอย่างพอดิบพอดี! เล็บเท้าเล็ก ๆ ของมันจิกลงบนเส้นผมกระตุ้นศีรษะจนหลีเฮงเสียวแปลบ ชายหนุ่มนอนนิ่งเบิกตากลืนน้ำลายเอื๊อกเกร็งต้นคอแน่นิ่งแสร้งทำตัวเป็นเนินหินกลมมน

*ดึ๋ง... ดึ๋ง...*

เมื่อกระต่ายตัวอื่นเห็นว่าเพื่อนของมันหา ‘หินหิมะเกลี้ยงเกลา’ ไว้นั่งเล่นได้แล้ว พวกมันก็ไม่ยอมน้อยหน้า พากันกระโดดขึ้นมาเหยียบย่ำบนหลัง บนบั้นท้ายกลมกลึง และบนหัวของหลีเฮงเป็นแท่นกระโดดข้ามไปข้ามมาอย่างสนุกสนาน

แต่แล้ว... ความบ้าบอปนตลกร้ายก็เกิดขึ้น! เมื่อกระต่ายอสูรเหมันต์ตัวใหญ่ขนฟูปานสำลีตัวหนึ่ง ดันกระโดดดึ๋งมาหยุดนิ่งอยู่กึ่งกลางบั้นท้ายมนที่สวมใส่กางเกงผ้าหยาบของหลีเฮง มันมองซ้ายมองขวาพลันเกิดอารมณ์คึกคะนองแปลกประหลาดขึ้นมาเฉียบพลัน ร่างพองกลมพุ่งคร่อมสะโพกของเขาไว้แน่น สองเท้าหน้ากอดรัดบั้นเอวชายหนุ่มพลางขยับช่วงล่าง ‘ซอยกระเด้า’ สะโพกมนของหลีเฮงรัว ๆ อย่างเมามันประหนึ่งสุนัขที่บ้านเกาะขาเจ้าของ!

*ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!*

*‘เฮ้ย!!! ไอ้กระต่ายวิตถาร! แกกำลังทำบ้าอะไรกับตูดข้าฟะ! อย่ามาเกาะสะโพกข้าซอยกระเด้าเยี่ยงนี้เซ่! เสียวโว้ย... ข้าเสียวสยองจนขนตูดตั้งชันหมดแล้ว!’*

หลีเฮงร้องโวยวายน้ำตาแทบเล็ดกรีดร้องไร้เสียงลั่นในจิตใต้สำนึก ชายหนุ่มได้แต่นอนคว่ำหน้าเกร็งสะโพกแน่นิ้มหนีหน้าจมดินสบถพันรอบ สองมือจิกดินหิมะอย่างสุดอดกลั้น ไม่กล้าขยับตัวหรือขัดขืนแม้แต่น้อยเพราะกลัววิชาพรางตัวจะแตก ได้แต่ยอมตกเป็น ‘เหยื่อระบายอารมณ์เปลี่ยว’ ของสัตว์อสูรหิมะอย่างน่าอับอายขายหน้าที่สุดจนแทบขาดใจตาย

*‘เกือบแล้ว... เกือบเสียตัว เสียเอกราชให้กระต่ายป่าหิมะเสียแล้วข้า! ฮือออ... เมียรักทั้งสามจ๋า ช่วยกู้ศักดิ์ศรีสามีคืนที!’*

หลังจากกระต่ายตัวนั้นซอยจนหนำใจและกระโดดดึ๋งจากไปตัวปลิว กระต่ายตัวจ่าฝูงที่เหลือดันกระโดดมาจอดป้ายหยุดนิ่งกึ่งกลางใบหน้าของหลีเฮง ยื่นก้นปุยกลม ๆ ของมันจ่อตรงจมูกของเขาพอดีเป๊ะ!

*ฟุดฟิด...*

ขนหางปุกปุยของกระต่ายปัดเป่าดมฟุดฟิดสัมผัสรูจมูกของหลีเฮง จนชายหนุ่มเกิดอาการคันยุบยิบจมูกอย่างรุนแรง

*‘ชิบหายแล้ว... จะ... จะจามแล้ว! จามไม่ได้โว้ย! ขืนจามตอนนี้ฝูงกระต่ายแตกตื่นแล้วสกิลพรางตัวหลุดลอกแน่!’*

หลีเฮงเบิกตาโตแก้มป่องกลั้นหายใจหน้าดำคร่ำเครียดพยายามกดลิ้นชนเพดานปากสกัดกั้นอาการอยากจามยิบ ๆ อย่างแสนสาหัส ทว่ายังไม่ทันที่ความอยากจามจะคลี่คลาย

*ปึ้ด...*

ก้นปุยของกระต่ายจ่าฝูงเบื้องล่างพลันขยับเบา ๆ ก่อนจะปล่อย ‘เม็ดกลม ๆ สีดำ’ กลิ่นเหม็นเขียวหญ้าคั่วแห้งร่วงหล่นลงมาปะทะจมูกและริมฝีปากของหลีเฮงสลอนติดอยู่ตรงมุมปากของเขาพอดี!

*‘มัน... มันขี้รดหน้าข้า!!!’*

หลีเฮงแทบจะระเบิดอารมณ์บ้าคลั่งออกมา สบถสาบานด่าทอตระกูลกระต่ายหิมะนับพันชั่วโคตรในใจ ชายหนุ่มกัดฟันกลืนน้ำลายข่มอารมณ์คลื่นไส้กลั้นจามกลั้นด่าเกร็งตัวนิ่งทนกลิ่นและทนเสียวเหยียบย่ำต่อไปอีกร่วมห้านาที จนฝูงกระต่ายอสูรเล่นสนุกเสร็จและกระโดดดึ๋ง ๆ จากไปจุดอื่น

เมื่อฝูงสัตว์ร้ายพ้นสายตา หลีเฮงรีบพลิกตัวถ่มน้ำลายพ่นอณูมูลกระต่ายทิ้งลงหิมะพลางถูใบหน้ากับหิมะแก้เหม็นรวดเร็วพรางกวาดเสียงด่าทอระบบ

*‘ไอ้ระบบเฮงซวย! วิชากลุ่มพรางตัวบ้านแกสิช้าปานนี้ แถมยังโดนกระต่ายขี้รดหน้าอีก! มีน้ำยาทำความสะอาดขายในร้านไหมโว้ย!’*

> [ระบบขอยืนยันว่า อณูมูลกระต่ายอสูรเหมันต์ระดับต่ำ มีสารอาหารสูง โฮสต์ควรขอบคุณที่มันไม่ฉี่รดหน้าแทน]

> [คำแนะนำ: นักฆ่าตระกูลฉู่และสุนัขดมกลิ่นเริ่มตระหนักถึงการหายไปของศพโฮสต์แล้ว รีบคลานหนีเข้าไปในแนวป่าด้านซ้ายเพื่อความอยู่รอด]

หลีเฮงกัดฟันกรอด ยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ชายหนุ่มสลัดความสกปรกทิ้งไปชั่วคราว ขยับร่างกายโปร่งแสงคลานกระดึ๊บ ๆ ดั่งสล็อธผู้หิวโหย หนีฝ่าไอเย็นมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของแนวป่าหิมะรกชัฏเพื่อเอาตัวรอดจากการไล่ล่าล้อมวงของตระกูลฉู่ต่อไป!

- จบบทที่ 42 -