ใบหน้าของหลี่เยว่แดงก่ำ ขนในกายลุกขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดไปทั่วร่างเป็ครั้งแรกที่ความรู้สึกอิจฉาเกิดขึ้นกับตัวเอง
หลี่เยว่อยากยืนอยู่ในตำแหน่งของข้าหลวงหมี่นาง อยากเป็คนที่กำลังปฏิบัติกับเซียวหยางอย่างอ่อนโยนคนนั้น
ดูคล้ายว่าข้าหลวงหมี่จะสูญเสียการควบคุมตัวไปเล็กน้อยการวางตัวเป็หญิงสูงศักดิ์คอยสอนสตรีหน้าใหม่ได้แปรเปลี่ยนท่วงท่ากลายเป็สตรีร่านสวาทแรงปรารถนาที่ปรากฏในสายตาไม่อาจปิดบัง ทำให้ร่างกายของข้าหลวงหมี่อ่อนระทวยนางเริ่มจากประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากของขันทีหนุ่มเบาๆสายตาเหลือบมองต่ำไปที่หว่างขาของอีกฝ่ายแววตาแห่งความใคร่ฉายความผิดหวังออกมาเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่มีแก่นของบุรุษ
ข้าหลวงหมี่สูดลมหายใจเล็กน้อยนางควบคุมสติและจดจ่ออยู่กับการแสดงออกให้หลี่เยว่ได้เห็นและเรียนรู้
นางสอดแขนดันท้ายทอยของเซียวหยางเข้ามาให้อยู่ในระดับความสูงที่พอดีจากนั้นก็สอดลิ้นเข้าไปในปากของอีกฝ่าย
สายตาและใบหน้าของเซียวหยางยังคงนิ่งเฉยราวกันเป็เพียงหุ่นปั้นไร้อารมณ์ ข้าหลวงหมี่เห็นเช่นนั้นนางดึงริมฝีปากออกห่างพอให้พูดกับหลี่เยว่ได้
“ความเ็าของบุรุษเป็สิ่งเ้าต้องเผชิญหากแต่พวกเขายังเป็บุรุษโดยกำเนิด ก็มิอาจต้านทานความเย้ายวนของสตรีได้”
การประกบปากครั้งที่สองจากนุ่มนวลอ่อนโยนกลายเป็ร้อนแรง ข้าหลวงหมี่บดขยี้เรียวปากของเซียวเหยาอย่างเร่าร้อนน้ำลายของนางถูกส่งเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่ายราวกับเป็ส่วนหนึ่งของกันและกันยิ่งเห็นสีหน้าราบเรียบและไร้อารมณ์ของอีกฝ่ายมากเท่าไหร่นางยิ่งบดคลึงเคล้นริมฝีปากของเขาหนักหน่วงขึ้นไปอีกปลายจมูกของคนทั้งสองััเสียดสีกันไปมา
ข้าหลวงหมี่จับมือของอีกฝ่ายมาวางไว้บนหน้าอกของตัวเองก่อนจะดึงใบหน้าออกมาพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า
“ได้โปรดขยำมันให้แหลกลานคามือของท่านได้ไหมเ้าคะ…นายท่าน” พูดจบข้าหลวงหมี่ใช้ลิ้นของตัวเองสาละวนไปรอบริมฝีปากของเซียวเหยาก่อนจะเคลื่อนไปที่ปลายหูนางสอดลิ้นเข้าไปในซอกหูลึกล้ำอย่างเป็ธรรมชาติทำความสะอาดทุกหยาดเหงื่อกลิ่นไคลตลอดวันของอีกฝ่ายจนสะอาดหมดจด
เมื่อเห็นร่างของเซียวหยางเริ่มจะสั่นไหวข้าหลวงหมี่ ย้อนกลับไปที่เรียวปาก สอดลิ้นเล็กเข้าไปกวาดต้อนอย่างเพลิดเพลินนางจูบอีกฝ่ายราวกับตนเองเป็ผู้ควบคุมทั้งหมดก่อนจะไซร้ใบหน้าใช้ปลายจมูกััไปที่ซอกคอ
“กลิ่นกายของท่านช่างหอมเหลือเกินน่าเสียดาย...” เรียวปากเล็กของข้าหลวงหมี่ไล่ซอกคอ ปลายลิ้นััผิวกายทุกสัดส่วนใช้น้ำลายเป็น้ำชำระล้างทั่วสัดส่วนมือข้างซ้ายของนางลูบไล้ไปทั่วมัดกล้ามตรงกลางอก ส่วนมือข้างขวาปลดชุดคลุมตัวนอกและตู้โตวสีแดงอ่อนของตัวเองออกอย่างรวดเร็วท่อนบนที่เปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตาต่อหลี่เหย่
หลี่เยว่รู้สึกใเล็กน้อยขนาดหน้าอกของข้าหลวงหมี่นั้นประดุจลูกซีกวา*(แตงโม)ซึ่งใหญ่กว่าของนางเกือบเท่าตัว
ทันทีที่สองเต้าขาวอวบของข้าหลวงหมี่หลุดพ้นตู้โตวตัวน้อยมันตั้งชูชันเย้ายวนเชิญัั แต่เห็นว่าเซียวเหยามิได้เอื้อมมือออกมาแตะััตามสัญชาตญาณของบุรุษนางจึงเอ่ยปากด้วยเสียงหอบกระเส่า
“ช่วยจับหน้าอกของข้าน้อยได้ไหมเ้าคะฝ่าา” พูดจบข้าหลวงหมี่จับมือของเซียวหยางมาวางไว้ที่หน้าอกของตัวเอง มือหนาของฝ่ายชายตอบสนองััที่อ่อนนิ่มจึงเผลอบีบเค้นหน้าอกตามแรงของอารมณ์
ในเมื่อก้อนหินที่ไร้อารมณ์อ่อนลงเหมือนปุยนุ่นแล้วนางไม่รอช้า เลื่อนสองมือของตัวเองลงไปััเรียวขาของอีกฝ่าย นางขยับทีละน้อยจนไปหยุดอยู่ที่พวง์ช่างน่าเสียดายยิ่งนักที่เซียวเหยานั้น ไม่มีแก่นบุรุษ แต่ถึงกระนั้น ข้าหลวงหมี่ก็ยังคงััพวง์ทั้งสองข้างอย่างแ่เบา
นางเล่นสนุกอยู่กับ่ล่างด้วยมือโดยที่้าใช้ปลายลิ้นลากััทำความสะอาดเรือนร่างของบุรุษตรงหน้าไม่เว้นแม้แต่ข้อผับระหว่างหัวไหล่เรียกได้ว่าทุกระเบียดนิ้ว ไม่มีร่างกายส่วนใดของเซียวเหยาที่มิได้ัักับปลายลิ้นของข้าหลวงหมี่
น้ำลายของนางเสมือนเป็นำอบชั้นเลิศที่ช่วยชำระล้างกายจนในที่สุดข้าหลวงหมี่ก็ค่อยๆคุกเขาลง
หากหลี่เยว่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับข้าหลวงหมี่หรือเป็สตรีอื่นที่มิเคยเรียนรู้เกี่ยวกับตำราสมุดแดงมาก่อนคงมิอาจห้ามใจและมุ่งเน้นริมฝีปากครอบงำพวง์ของอีกฝ่ายไปแล้วทว่าสิ่งข้าหลวงหมี่ทำ ได้เปิดโลกสตรีให้กับหลี่เยว่อย่างที่ไม่อาจเรียนรู้ผ่านภาพวาดหรือตัวอักษรได้เลย
ข้าหลวงหมี่ใช้มือประครองพวง์เอาไว้ใช้มือห่อหุ้มลูบัั ส่วนปลายลิ้นััไล่ั้แ่ต้นขาลงไปจนถึงนิ้วเท้าของอีกฝ่าย สภาพของข้าหลวงหมี่ มอบคลานอยู่กับพื้นราวกับสุนัขที่กำลังดื่มน้ำ หากแต่ธารน้ำที่หิวกระหายนั้นกลับเป็นิ้วเท้าทั้งห้าของบุรุษ
ขาซ้ายและขาขวาของเซียวเหยาถูกชำระล้างด้วยปลายลิ้นจนสะอาดเอี่ยมจากนั้นนางค่อยๆเคลื่อนใบหน้าไปหยุดอยู่กลางหว่างขา ปลายลิ้นััไปทั่วพวง์ถึงตรงนี้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเซียวหยางก็เปลี่ยนไป แม้จะพยายามเก็บอาการเอาไว้แต่หลี่เยว่ดูออกเลยว่า เซียวเหยานั้นเต็มไปด้วยความสุขสมไม่ต่างจากที่บุรุษพึงมี
แม้แต่ขันทียังสามารถปลุกความกำหนัดขึ้นมาได้หากสำเร็จเคล็ดลับในหนังสือเล่มนี้ ตำแหน่งกุ้ยเฟยก็คงไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไปยิ่งคิดถึงสิ่งที่จะได้ในอนาคต กอปรกับภาพตรงหน้าในปัจจุบันหญิงสาวััได้ถึงแรงเคลื่อนตัวภายในร่องจันทร์เสี้ยว หยาดน้ำเหนียวใสพลันไหลออกมานางได้แต่หนีบขาแน่นและบิดไปมาเพื่อบรรเทาความกำหนัด
เซียวเหยาััถึงปลายลิ้นของข้าหลวงหมี่กำลังจะเคลื่อนที่เปลี่ยนจากพวง์มาที่รูทวารด้านหลังทันทีที่ลิ้นของข้าหลวงหมี่ไล่เรียงไปตามฝีเย็บจนใกล้ถึงรูทวารขันทีหนุ่มรู้ตัวทันทีว่า หากปล่อยไว้เช่นนี้ พลังหยางของตนเองจะถูกกระตุ้นคงไม่อาจควบคุมตัวได้ เขาไม่้าปลดปล่อยความดิบเถื่อนออกไปต่อหน้าของหลี่เยว่ขันทีหนุ่มจึงพยายามประครองไม่ให้เสียงสั่นและเอ่ยยุติการฝึกฝน
“หยุดได้แล้ว วันนี้พอเท่านี้”
ได้ยินเช่นนั้นข้าหลวงหมี่เหลือบมองอีกฝ่าย สำหรับตัวนางเองแล้ว หากทำไปมากกว่านี้ก็มิอาจหยุดยั้งความใคร่และความปรารถนาที่เกิดขึ้นกับร่างกายได้อีกทั้งเซียวกงกงผู้นี้มิได้มีแก่นบุรุษที่จะมาช่วยบรรเทาความใคร่และคลายกำหนัดให้กับนางหากเตลิดไปจนถึงจุดที่ต้องระบายออก พลังหยินในร่างกายของนางจะเกิดการปั่นป่วน กอปรกับเวลานี้มีบุคคลที่สามอย่างหลี่เยว่อยู่ด้วยจึงไม่เหมาะที่จะใช้เรียวนิ้วชำระความใคร่
เมื่อคิดถึงภาพรวมทั้งหมด ข้าหลวงหมี่หยุดการกระทำก่อนที่ปลายลิ้นจะได้ล้วงััเข้าไปในรูทวารของอีกฝ่าย นางลุกขึ้นมาแต่งกายจนเรียบร้อยหางตามองไปที่หลี่เยว่เล็กน้อย
“ถ้าเช่นนั้นวันนี้เรียนรู้เพียงเท่านี้ จดจำและคิดทบทวนให้ดี อย่าลืมสิ่งที่ข้าสอนไป”
ข้าหลวงหมี่ผู้ช่ำชองและเปี่ยมด้วยประสบการณ์นางหยุดการกระทำก่อนที่ พลังหยินในตัวของสตรี จะปั่นป่วนและบ้าคลั่ง แต่สำหรับหลี่เยว่นางมิได้เป็เช่นนั้น สิ่งที่ข้าหลวงหมี่ควบคุมได้แต่นางกลับไม่ หลี่เยว่ที่ไร้ประสบการณ์และใหม่กับเื่พวกนี้มิอาจสยบความปั่นป่วนของพลังหยินในตัวเองได้เลย
1K
