ตอนหึง
โต๊ะอาหารตอนค่ำ
แมกนัส…
จาคอป์รายงานทุกอย่างเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นกับมาร์วินเมื่อวานให้ผมฟังอย่างละเอียดเพราะมันเป็ส่วนหนึ่งในงานในงานที่เขาทำ ทั้งตอนที่สาวน้อยโบวี่กับมาร์วินเล่นซนกันที่เบาะหลังของรถยนต์ก่อนทั้งคู่จะพากันหายเข้าไปในห้องนอนของมาร์วินเกือบชั่วโมง กระทั่งตอนท้ายโบวี่เดินกระแทกส้นเท้าหนักๆลงมาจากชั้นสองของบ้านพร้อมด้วยใบหน้าที่เหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตายด้วยมือเปล่า
“เมื่อวานเป็ไงบ้าง”
มือที่กำลังใช้ส้อมจิ้มลงไปในเนื้อสเต็กของมาร์วินหยุดชะงัก
“แด๊ดหมายถึงที่มหาลัยฯหรือว่า…”เขาเลิ่กคิ้วเข้มขึ้นเม้มปากสีชมพูแน่น แล้วกลอกตาไปมาสีหน้าครุ่นคิด
“อืม”
“ก็ดีครับ”
ผมไม่รู้ว่าตอนที่มาร์วินกับเพื่อนสาวอยู่ในห้องกันลำพังเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่ก็พอจะเดาได้ว่าเื่มันคงจบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ สมัยที่เป็วัยรุ่นผมค่อนข้างฮอตสุดๆมีสาวๆ เข้ามาพัวพันในชีวิตมากมาย พวกหล่อนเข้ามาสร้างประสบการณ์ชีวิตเติมสีสันให้กับวันห่วยๆ เป็ของเล่นยามเหงา สุดท้ายผมก็โยนของเล่นพวกนั้นทิ้งไปข้างทางเมื่อวันหนึ่งเริ่มเรียนรู้ว่าแท้จริงแล้วผมไม่ได้้าอะไรมากไปกว่าการใช้ชีวิตอยู่กับเด็กผู้ชายตรงหน้า
“อืมดี”
ผมหันไปมองจาคอป์ที่ยืนประสานมือกุมเป้ากางเกงห่างจากโต๊ะอาหารไปเพียงไม่กี่สิบก้าว
“แล้วมีเื่อะไรที่อยากเล่าไหม”
“แด๊ด”
มาร์วินขมวดคิ้ววางมีดและส้อมกระแทกลงบนจานเขากำลังหงุดหงิดบางอย่าง อาจเป็เพราะผมทำตัวเป็พ่อที่จุ้นจ้านเกินไป แน่นอนว่าเขาต้องรู้ว่าจาคอป์คอยรายงานเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมรวมไปถึงเื่ส่วนตัวระหว่างเขากับโบวี่ก็ด้วย
“เฮ้ใจเย็นก่อน ฉันขอโทษโอเคมั้ย ถ้าเธอไม่อยากเอ่ยถึงมันก็ไม่เป็ไร”
“ผมคิดว่าผมอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะครับ”
มาร์วินลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร
“นายคิดว่าฉันเป็พ่อที่ห่วยแตกเหรอเปล่าจาคอป์”
จาคอป์ไหวไหล่
“ไม่หรอกครับถ้าผมมีพ่อที่รวยแบบบอส”
“ขอบใจจาคอป์”
ผมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารบางทีผมควรจะขึ้นไปหามาร์วินสักหน่อย
ก็อกๆๆ
“เข้ามาสิครับ”
ผมเปิดประตูเข้าไปพบว่ามาร์วินนั่งอยู่ปลายเตียง
“เราคุยกันได้ทุกเื่นะถ้าเธอ้า”
ผมนั่งลงใกล้ๆกับมาร์วินวาดวางแขนไปโอบบ่าของเขาเอาไว้หลวมๆ เขาดูโตเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมากทีเดียวมาร์วินรูปร่างผอมเพรียว มีใบหน้ารูปไข่ที่สวยราวกับผู้หญิง ดวงตาอ่อนหวานริมฝีปากบาง ผมจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเขา ริมฝีปากที่เขาใช้มันจูบกับแม่สาวโบวี่เมื่อวาน
บ้าชิบ! ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆผมก็รู้สึกหน่วงๆ ขึ้นมาในอกเมื่อคิดว่าเขาไปจูบกับยัยเด็กแก่แดดคนนั้นมาร์วินน้อยของผม เด็กชายผู้ใสซื่อแสนบริสุทธิ์ถูกยัยแมวขโมยมาลักจูบเขาถึงในบ้านของผมเอง
“เมื่อวานผมจูบกับโบวี่และมันก็ออกมาค่อนข้างแย่”
“เป็เื่ธรรมดาเราทุกคนล้วนไม่ได้ทำทุกอย่างออกมาดีเลยในครั้งแรก เราเลยต้องมีการฝึกฝนไง”
“ฝึกฝน”มาร์วินทำหน้างง
“จูบมันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอกรู้อะไรมั้ยว่าตอนหนุ่มๆ ฉันขึ้นชื่อว่าเป็นักจูบที่เก่งที่สุด ฉันจะสอนให้เธอเอง”อะไรบางอย่างสั่งการให้ผมใช้มือทั้งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้าของมาร์วินเอาไว้
“ดะ… แด๊ด”
786
