ตอนตีห้า

“บางห้องไม่ได้ถูกสร้างจากอิฐและไม้ แต่ถูกสร้างจากความทรงจำ และหัวใจที่ยังไม่ยอมลืม…”

ตอนที่ 1: การตื่นที่ไม่เหมือนเดิม

เสียงก้อนหินกระทบกระจกหน้าต่างที่คุ้นเคยดังขึ้นในความฝัน—หรืออย่างน้อยเขาก็คิดว่ามันคือฝัน

ร่างของ “เขา” ที่โตแล้ว ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ บนฟูกบาง ๆ ที่เริ่มรู้สึกแปลกมือ

ก่อนจะพบว่า… ห้องทั้งห้องที่เขานอนอยู่

ไม่ใช่ห้องของผู้ใหญ่

แต่คือห้องเล็ก ๆ ที่เคยเป็๲โลกทั้งใบของเขาเมื่ออายุ 10 ขวบ

ผนังสีขาวอมฟ้า มีรอยปากกาวาดการ์ตูนที่เคยโดนแม่ดุ

โต๊ะเรียนไม้ขัดที่มีรอยขูดจากการเหลาดินสอ

กล่องสมุดสะสมสติ๊กเกอร์ที่ซุกไว้ใต้เตียง

…ทุกอย่างเหมือนเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ

เหมือนเวลาไม่เคยเดินจากที่นี่ไปเลยแม้แต่วันเดียว

เขารีบลุกขึ้น ลองเปิดหน้าต่าง—

กลิ่นแดดยามสาย กลิ่นหญ้าหลังฝนตก กลิ่นของบ้าน…

ทุกอย่างอบอวล จนหัวใจเขาเงียบไปพักหนึ่ง

“ที่นี่คือเมื่อสิบห้าปีก่อนจริง ๆ หรือ?”

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลับมาได้

แต่หัวใจเขากระซิบบางอย่างที่แม้แต่สมองก็ยังแปลไม่ออก

…เขาไม่ได้ฝัน

และนี่อาจไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เขาจะ ตื่นขึ้นมาในอดีต