เช้าวันหนึ่ง—หลังจากที่จักรพรรดิทรงอนุญาตให้ คลินิกเคลื่อนที่ ของเ้าหญิงอวี้หลานเดินทางออกนอกวังได้—ขบวนเล็กๆ ก็เคลื่อนออกจากประตูวังด้านใต้
รถม้าไม่หรูหรา แต่ถูกดัดแปลงให้มีชั้นวางสมุนไพร หนังสือบันทึก และกล่องไม้เก็บเข็มทองแดงเล็กๆ ที่ลินเจี๋ยเคยใช้
อวี้หลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ห่มผ้าคลุมสีน้ำเงินอ่อน—ดวงตาเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
“วันนี้… ข้าจะรักษาคนไข้รายแรกของคลินิกเคลื่อนที่!”
แต่ความตื่นเต้นนั้นกลับถูกดับลงทันที… เมื่อชายหนุ่มในชุดทหารระดับกลาง—หน้าคมเข้ม คิ้วเข้ม แววตาดุดัน—ก้าวออกมาขวางขบวน
“หยุด! คลินิกนี้ไม่มีสิทธิ์เข้าหมู่บ้านเรา!”
เขาชื่อ “ฮั่วหลง”—บุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านซานหยวน—หมู่บ้านที่เคยถูกโรคระบาดคร่าชีวิตชาวบ้านไปครึ่งหนึ่ง
“พวกหมอหญิงนั่น… ไม่ใช่หมอจริง! แค่ผู้หญิงอ่านตำราเล่น!” เขายืนยันเสียงแข็ง “พ่อข้าตายเพราะเชื่อหมอหญิง—ข้าจะไม่ให้ใครหลงเชื่ออีก!”
อวี้หลานก้าวลงจากรถม้าอย่างสงบนิ่ง
“แล้วพ่อท่านตายเพราะยาสมุนไพร… หรือเพราะหมอ ไม่มีความรู้?”
ฮั่วหลงชะงัก
“ถ้าท่านกังวล… ข้าจะไม่ให้ยาจนกว่าท่านจะเห็นด้วยตา”
หญิงรับใช้ที่ตามมากระซิบ “ท่านหญิง… อย่าไปเถียงเขาเลย เขาเป็คนดื้อที่สุดในหมู่บ้านนี้!”
แต่อวี้หลานไม่ฟัง
“ถ้าข้าไม่ชนะใจเขา… ข้าจะไม่มีสิทธิ์รักษาใครเลยในหมู่บ้านนี้”
วันแรกของคลินิก—ไม่มีคนไข้
ชาวบ้านยืนดูแต่ไกล ไม่มีใครกล้าเข้ามา
ยามเย็น—อวี้หลานนั่งซักผ้าอยู่ริมลำธาร น้ำตาแทบไหลจากความท้อ
แต่แล้ว…
“ท่านหญิง”
เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น—เ้าหนูหยวนหลิงวิ่งมาอีกครั้ง คราวนี้เธอชักมือแม่ที่ยังไออยู่
“แม่ข้าไม่ดีขึ้นค่ะ… ยังไอมาก… แล้ว… แล้วข้ากลัว…”
อวี้หลานรีบลุกขึ้น จับข้อมือแม่ของหยวนหลิง—ััร้อน ชีพจรเร็ว
“เป็ไข้หวัดใหญ่… ต้องให้ยาคุมอุณหภูมิก่อน”
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหยิบยา—เสียงดังขึ้นจากด้านหลังอีก
“อย่าให้ยา!” ฮั่วหลงยืนขวางไว้อีกครั้ง “พวกท่านคิดจะทดลองบนตัวชาวบ้านหรือ?”
อวี้หลานไม่ตะคอก ไม่โต้ตอบ
แต่หยิบขวดน้ำยาที่เตรียมไว้… แล้วดื่มเอง
“ถ้ามันอันตราย… ข้าก็จะเป็คนแรกที่ตาย”
ทุกคนในบริเวณนั้นนิ่งอึ้ง
ฮั่วหลงมองเธอ—ไม่ใช่ด้วยความโกรธอีกต่อไป… แต่ด้วยความสับสน
กลางดึก—อวี้หลานยังไม่นอน
เธอเปิดบันทึกของแม่ อยู่หน้าบทเกี่ยวกับ “การได้รับความไว้วางใจ”
“ไม่มีใครเชื่อหมอที่แค่ ‘รู้’…
แต่ทุกคนจะเชื่อหมอที่ ‘เข้าใจ’
อย่ารีบรักษา… จงรีบรับฟัง”
เธอเงยหน้า—ฮั่วหลงยืนอยู่ที่ประตูเต็นท์
“…ทำไมท่านถึงมาช่วยเรา? ท่านเป็เ้าหญิง… ไม่ต้องลำบากแบบนี้”
อวี้หลานยิ้มบางๆ “เพราะแม่ข้าเคยเป็คนธรรมดา… และคนธรรมดาคนหนึ่งช่วยชีวิตแม่ข้าไว้”
ฮั่วหลงนิ่งไปพักหนึ่ง
“…ถ้าพรุ่งนี้แม่ของหยวนหลิงดีขึ้นจริง… ข้าจะให้ท่านรักษาคนอื่น”
“ข้าสัญญา”
เช้าวันต่อมา—แม่ของหยวนหลิงลุกนั่งได้
ฮั่วหลงมองอวี้หลานจากด้านไกล… แล้วก้มลงคุกเข่า
“โปรด… ช่วยพ่อแม่ข้าด้วย”
อวี้หลานรีบวิ่งไปจับมือเขาขึ้น “ท่านไม่ต้องคุกเข่ากับข้า… ข้าเป็หมอ ไม่ใช่เทพ”
แต่ในใจเธอรู้—นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง
เย็นวันนั้น—ขณะอวี้หลานนั่งจดบันทึกในสมุดเล่มใหม่
ฮั่วหลงเดินมาส่งสมุนไพรป่าที่เขาเก็บมาเอง
“ท่านหญิง… สมุนไพรริมเขา… ท่านใช้ได้ไหม?”
“ได้สิ! ขอบคุณมาก!”
เขาหยุดนิ่ง “ท่าน… ไม่กลัวข้าหรือ?”
“ทำไมข้าต้องกลัว?”
“เพราะข้าดูแล้วน่ากลัว… และข้าไม่เคยเชื่อใครง่ายๆ”
อวี้หลานยิ้ม “ข้าไม่ได้้าให้ท่าน เชื่อ ข้า…
ข้าแค่้าให้ท่าน เปิดใจ”
คืนนั้น—ใต้แสงจันทร์
ฮั่วหลงนั่งเฝ้าเต็นท์จากด้านนอก มองไปยังไฟในเต็นท์ที่ยังไม่ดับ
เขานึกถึงคำสุดท้ายที่พ่อเขาพูดก่อนตาย:
“อย่าให้ความแค้นปิดกั้นสิ่งดีๆ ที่อาจมาถึง…”
เขาไม่รู้ว่า “สิ่งดีๆ” ที่พ่อหมายถึง… คือเ้าหญิงตัวเล็กผู้กล้าหาญคนนี้หรือเปล่า
แต่เขาเริ่มรู้แล้วว่า—บางที…
ความหวัง อาจไม่ได้มาจากยา…
แต่มาจากการที่มีคน กล้าเดินเข้ามาในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้า
— ตอนที่ 17 จบ —
(ต่อไป: ความสัมพันธ์ระหว่างอวี้หลานกับฮั่วหลงจะพัฒนาไปอย่างไร? และศัตรูเงียบที่แฝงอยู่ในหมู่บ้าน—กำลังวางแผนทำลายคลินิกเคลื่อนที่!)
44K
