ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        แม่นมจ้าวคุกเข่าและก้มศีรษะลงในใจก็เต็มไปด้วยความกลัว

        แม้ว่านางจะรับใช้ฉินอ๋องมาหลายปีแต่คนรับใช้ก็คือคนรับใช้ และสิ่งต้องห้ามที่ไม่ควรทำที่สุดไม่ใช่การทำเรื่องไม่ดี แต่เป็นการทำให้เจ้านายขุ่นเคือง

        นางเพิ่งจะมาที่ตำหนักหยุนเซี่ยนได้หนึ่งวันก็ทำให้หวังเฟยขุ่นเคืองแล้ว ในภายภาคหน้านางจะอยู่อย่างไรล่ะ?

        หากหวังเฟยไปบ่นกับท่านอ๋องเรื่องจะไม่แย่เข้าไปใหญ่เลยหรือต้องรู้ว่านางรับใช้ท่านอ๋องมาอย่างขยันขันแข็งตลอดหลายปีและไม่เคยทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจเลยสักครั้ง

        แม่นมจ้าวรู้สึกหวาดกลัวแต่หานอวิ๋นซีกลับอยู่ในความงุนงง คำตำหนิของแม่นมจ้าวเมื่อครู่ก็ดังก้องอยู่ในหูของนาง

        “ทำไมจะไม่ให้ความสำคัญกับท่านล่ะเพคะ?”

        ดูเหมือนว่าอาจเพราะแม่นมจ้าวกลับอย่างมาอย่างกะทันหันและก็มาที่นี่ทันทีเลยยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลงเฟยเยี่ยแม่นมจ้าวคงเข้าใจอะไรผิดเป็นแน่

        อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่ามันคือการเข้าใจผิดแต่หานอวิ๋นซียังคงมีรอยยิ้มบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว จนตัวเองก็ไม่ได้สังเกต

        “อะแฮ่ม!”

        นางส่งเสียงกระแอมออกมาแล้วพูดว่า “แม่นมจ้าว ครั้งนี้ถือว่าช่างมันก็แล้วกัน ข้าจะไม่เก็บมาใส่ใจส่วนความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องกับข้า...”

        หานอวิ๋นซีหยุดชั่วขณะและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆนางตบไหล่แม่นมจ้าวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฮ่าฮ่า ต่อไปเจ้าจะเข้าใจเอง”

        พูดจบก็เดินดุ่มๆเข้าไปในเรือน

        แม่นมจ้าวเงยหน้าขึ้นช้าๆเห็นแผ่นหลังของหานอวิ๋นซีและคิดถึงสิ่งที่นางเพิ่งพูดไปก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ

        ดูเหมือนว่านางจะต้องไปหาฉู่ซีเฟิงชายหนุ่มคนนั้นเพื่อถามเรื่องราวให้ละเอียดแล้วล่ะ...

        กลางดึกที่เงียบสงบไฟในห้องนอนของหลงเฟยเยี่ยยังคงเปิดอยู่ มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆที่หน้าประตู

        องครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างรู้มานานแล้วว่ามีคนกำลังเข้ามาแต่เมื่อเห็นผู้มาเยือน กลับไม่มีใครกล้าพูดออกมา

        ผู้มาเยือนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหานอวิ๋นซีผู้เป็นฉินหวังเฟย

        เมื่อเห็นว่าไฟในห้องนอนยังเปิดอยู่หานอวิ๋นซีก็รีบมาทันที แต่เมื่อถึงหน้าประตูกลับลังเลอีกครั้ง

        หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งหานอวิ๋นซีก็ยังไม่เคาะประตูและกำลังจะหันหลังเดินออกไป ทว่าในขณะเดียวกัน จู่ๆ ประตูก็เปิดออก

        หานอวิ๋นซีที่ตกใจสะดุ้งโหยงด้วยจิตใต้สำนึกต้องการที่จะวิ่งหนีแต่นางไม่ทันระวังจึงก้าวพลาดขั้นบันไดและล้มลง!

        “โอ๊ย!”

        นางที่ส่งเสียงร้องออกมาก็รีบยกมือปิดปากทันทีทว่ามันก็สายเกินไป ประตูเปิดออก พร้อมกับหลงเฟยเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างในสวมชุดสีดำราวกับเทพเจ้าแห่งรัตติกาล มองลงมาที่นางอย่างเย็นชาจากด้านบน

        “เจ้ากำลังทำอะไร?” เสียงของหลงเฟยเยี่ยเย็นชายิ่งกว่าสายลมในคืนฤดูหนาว

        “ขะ...ข้า...”หานอวิ๋นซีรู้สึกประหม่าและพูดไม่ออก

        อย่างไรก็ตามใบหน้าของหลงเฟยเยี่ยเย็นชาอย่างมากเขาเดินออกมาและเดินผ่านนางไปโดยไม่แม้แต่จะมองมาที่นาง

        “ข้าจะไปล้างพิษกับท่าน!”หานอวิ๋นซีโพล่งออกมาอย่างเร่งรีบ

        ก่อนที่นางจะถามแม่นมจ้าวนางยังรู้สึกสบายใจอยู่แต่หลังจากที่นางถามแม่นมจ้าวแล้ว นางก็รู้สึกผิดอย่างมาก สับสนอยู่พักหนึ่งและสุดท้ายก็มา

        นางไม่รู้ว่าตนเองรู้สึกผิดอะไรบางทีการช่วยเขาล้างพิษอาจจะเป็นรางวัลของเขาที่ให้นางอยู่ในลานดอกบัวและช่วยนางแก้ปัญหามากมาย

        หลงเฟยเยี่ยหยุดฝีเท้าลงและนิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ถามอย่างเย็นชาว่า “ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนใจ?”

        “เมื่อครู่...เมื่อครู่นอนไปสักพักแล้วเลยรู้สึกดีขึ้นมาก ข้าน่าจะสามารถวินิจฉัยได้อย่างแม่นยำแล้ว” หานอวิ๋นซีตอบ

        รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหลงเฟยเยี่ย“น่าเสียดาย ข้าไม่ต้องการแล้วล่ะ”

        เขาพูดและเดินต่อไป

        หานอวิ๋นซียืนขึ้นทันทีโดยไม่รู้ว่าเท้าของนางพลิก การเคลื่อนไหวที่รุนแรงนี้ทำให้นางล้มลงอีกครั้งและก็อดไม่ได้ที่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย!”

        หลงเฟยเยี่ยหยุดกะทันหันแต่หลังจากนั้นเพียงครู่เดียว เขาก็ก้าวเดินออกไปอีกครั้ง

        “หลงเฟยเยี่ยหยุดก่อน ข้ามาที่นี่เพื่อเจรจาข้อตกลงกับท่าน!” หานอวิ๋นซีโพล่งออกมาอย่างเร่งรีบ

        ครั้งนี้หลงเฟยเยี่ยหยุดฝีเท้าลงจริงๆเมื่อเห็นสิ่งนี้หานอวิ๋นซีจึงรีบพูดว่า “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ช่วยท่านสองครั้งแต่ท่านช่วยข้าเพียงครั้งเดียวเองไม่ใช่หรือ?”

        “หากข้าจำไม่ผิดสองครั้งที่ข้าขอให้เจ้าทำ ข้าก็จ่ายค่าจ้างไปหมดแล้ว”หลงเฟยเยี่ยเตือนอย่างเย็นชาโดยไม่หันกลับมามอง

        “เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเปรียบท่านข้าจะช่วยท่านล้างพิษ แล้วท่านก็ช่วยข้าเรื่องหนึ่งเรามาแลกเปลี่ยนสิ่งต้องการและช่วยเหลือซึ่งกันและกันเพื่อประโยชน์ของเราทั้งสอง”หานอวิ๋นซีพูดด้วยรอยยิ้ม

        หลังจากผ่านไปนานในที่สุดหลงเฟยเยี่ยก็หันกลับมาและมองนาง “เรื่องอะไร?”

        หานอวิ๋นซีแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าชายผู้นี้ยังหาคนล้างพิษไม่ได้

        อันที่จริงนางไม่ได้มาเพื่อทำข้อตกลงกับเขาคิดแค่ว่าเขามาขอให้นางล้างพิษก็คงเจอกับความยากลำบากและการรอนางนานกว่าหนึ่งชั่วยามก็คงค่อนข้างกระวนกระวายไม่น้อย

        สำหรับข้อตกลงมันเป็นสิ่งที่เพิ่งจะคิดขึ้นมาก็เท่านั้น

        เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาของหลงเฟยเยี่ยหานอวิ๋นซีก็ไม่ได้กลัวแต่อย่างใด นางยิ้มแหยและโบกมือ “ท่านมานี่สิ”

        หลงเฟยเยี่ยกระตุกมุมปากของเขาเห็นได้ชัดว่าหมดความอดทนเล็กน้อย ทว่าเขาก็ยังเดินเข้าไปและนั่งยองลง

        ในขณะเดียวกันหานอวิ๋นซีก็กระซิบว่า “ข้าล้างพิษให้ท่านแล้ว ท่านแอบพาข้าไปที่จวนตระกูลหานข้าต้องการหาบางอย่างในตำหนักของอี๋เหนียงสาม”

        “จะเป็นขโมยหรือไร?” หลงเฟยเยี่ยเลิกคิ้ว

        “ไม่ใช่เสียหน่อย!”หานอวิ๋นซีปฏิเสธในทันทีและลดเสียงลง “ข้ากำลังสืบสวนคดีนี้!มู่ชิงอู่ขอร้องให้ข้าตรวจสอบพิษ ครั้งก่อนเขาถูกวางพิษงูหมื่นตัว”

        หลงเฟยเยี่ยรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มานานแล้วแต่น่าเสียดายที่หานอวิ๋นซีไม่รู้ว่าเขาก็ให้ความสนใจเช่นกัน

        “เจ้าสงสัยตระกูลหานอย่างนั้นหรือ?” หลงเฟยเยี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

        “ก็ไม่ถึงกับสงสัยแต่มีเงื่อนงำบางอย่างอยู่ที่นั่น ข้าต้องค้นหาให้แน่ใจ”หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง มันคงไม่ส่งผลกระทบมากนักหากชายผู้นี้จะรู้เรื่องของจวนแม่ทัพ

        นางไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเขาแต่เป็นการทำข้อตกลงกันแน่นอนว่าถ้าหากเขาต้องการที่จะให้ความช่วยเหลือด้วยตนเอง นางก็ไม่ได้ถือสา

        หลงเฟยเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไปล้างพิษก่อน”

        “ท่านอ๋องตกลงแล้วใช่หรือไม่?” หานอวิ๋นซีดีใจ

        หลงเฟยเยี่ยที่ยังคงมีสีหน้าเย็นชาก็ยืนขึ้นโดยไม่แสดงออก“อืม”

        หานอวิ๋นซีกำลังจะตามไปแต่ในขณะเดียวกันก็เพิ่งจะรู้ว่าตนเองข้อเท้าแพลงนางจึงทำได้เพียงใช้สองมือยันพื้นแล้วลุกยืนขึ้นด้วยเท้าข้างเดียว

        ในฐานะหมอแม้ว่าจะไม่เชี่ยวชาญด้านกระดูก แต่นางก็ยังพอจะเข้าใจอยู่บ้าง

        ส่วนเรื่องความปวดนั้นไม่ได้เจ็บไปถึงกระดูก เจ็บเพียงเล็กน้อยและไม่ได้ร้ายแรงอะไร

        นางพยายามเหยียบพื้นเบาๆดูเหมือนว่าความเจ็บปวดจะอยู่ในช่วงที่ยังรับได้ ถึงจะเดินกะเผลกก็ไม่เป็นไร

        นางหายใจออกเบาๆและพูดอย่างใจเย็นว่า “ท่านอ๋อง นำทางไปได้เลย”

        หลงเฟยเยี่ยเหลือบมองไปที่เท้าของนางและเดินก้าวไปข้างหน้าหานอวิ๋นซีเดินกะโผลกกะเผลกเพื่อตามให้ทัน แต่หลังจากนั้นไม่นานข้อเท้าของนางก็เจ็บมากจนไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป!

        หลังจากยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งในที่สุดนางก็หยุด “ท่านอ๋อง รอสักครู่!”

        หลงเฟยเยี่ยหันกลับไปมองดวงตาเย็นชาจับจ้องที่ข้อเท้าของนาง หานอวิ๋นซีที่ทำอะไรไม่ถูกในใจก็พลางคิดว่านางต้องถูกชายผู้นี้เยาะเย้ยอีกแล้วสินะ

        “เท้าของข้าคงจะ...”

        “ข้าคิดว่าเท้าของเจ้าทำจากเหล็กเสียอีกดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าสูงเกินไปอีกแล้วสินะ”หลงเฟยเยี่ยขัดจังหวะอย่างเย็นชา

        หานอวิ๋นซีกลอกตารู้ว่าเขาต้องการที่จะหัวเราะเยาะนาง ขณะที่กำลังจะโต้ตอบกลับไปใครจะรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยกลับเข้ามาอุ้มนางขึ้นทันที

        หานอวิ๋นซีที่ไม่ทันจะตั้งตัวก็ยกแขนขึ้นโอบรอบคอของหลงเฟยเยี่ยโดยไม่รู้ตัวปลายจมูกของนางแตะที่ด้านข้างของใบหน้าเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ให้ตายเถอะ!

        ในเสี้ยววินาทีหานอวิ๋นซีตัวแข็งทื่อ นอกจากเสียงหัวใจเต้น “ตึกตึกตึก” แล้วร่างกายของนางก็แข็งไปหมด

        ทำไมจู่ๆ...

        นี่...นี่คือท่าอุ้มองค์หญิงในตำนานหรือ?

        ชายผู้นี้ต้องการจะทำอะไรกัน?

        ราวกับรู้สึกถึงความตัวแข็งทื่อของคนในอ้อมแขนมุมปากที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวของหลงเฟยเยี่ยก็โค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นการเหยียดหยามหรือยิ้มเขาเขย่งเท้าเบาๆ ไม่นานร่างแกร่งที่อุ้มหานอวิ๋นซีก็หายไปอย่างรวดเร็วในความมืด

        ในเวลานี้ฉู่ซีเฟิงและแม่นมจ้าวโผล่ศีรษะออกมาจากพุ่มไม้ข้างๆ อย่างระมัดระวังและมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อ

        “เสี่ยวฉู่เจ้าบอกว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกันไม่ใช่หรือ? นะ...นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”แม่นมจ้าวรู้สึกสับสน

        “ข้าไม่รู้จริงๆอย่างไรก็ตามสตรีผู้นี้ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ส่วน...ที่เหลือข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”ฉู่ซีเฟิงตอบอย่างจนปัญญา

        “ไม่ใช่...พวกเขาเอ่อ...ท่านอ๋องปฏิบัติต่อนาง...” แม่นมจ้าวยังคงไม่เข้าใจในเมื่อท่านอ๋องยังไม่ยอมรับสตรีผู้นี้ว่าเป็นฉินหวังเฟย ทั้งยังไม่ชอบนางแล้วเหตุใดท่านอ๋องจึงเก็บนางไว้ล่ะ

        ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอุ้มนางอีกด้วย!

        ฉินอ๋องผู้หลงใหลในความสะอาดอย่างรุนแรงอย่าว่าแต่สตรีเลย แค่จะจับมือกับชายหนุ่ม เขายังไม่ชอบเลย!

        ในตอนที่ฉู่ซีเฟิงเห็นฉินอ๋องอุ้มหานอวิ๋นซีครั้งแรกการแสดงออกของเขานั้นยิ่งกว่าแม่นมจ้าวในเวลานี้เสียอีกแน่นอนว่าเขาก็เต็มไปด้วยความสับสนเช่นกัน

        “เสี่ยวฉู่เอ่อ...ข้าสับสนไปหมดแล้ว!” แม่นมจ้าวขมวดคิ้ว รอยย่นก็ลึกลงมากขึ้นไปอีก

        ฉู่ซีเฟิงโบกมือ“แม่นมไม่ต้องกังวลเรื่องของท่านอ๋องหรอก กลับกันเถอะๆต่อไปก็ระวังเวลาที่รับใช้หวังเฟย อย่าปฏิบัติกับนางเหมือนนายหญิงจริงๆ ล่ะ”

        ฉู่ซีเฟิงที่พูดไปก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงรีบพูดเสริมทันทีว่า“แต่ก็อย่าถือว่านางเป็นเจ้านายด้วย!”

        “โลกของหนุ่มสาวคนแก่อย่างข้าไม่เข้าใจหรอก!” แม่นมจ้าวส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองพูดกับหวังเฟย นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดน่าเสียดายที่มันสายเกินไปที่จะเสียใจ

        เฮ้อหวังเฟยต้องหัวเราะเยาะนางอยู่ในใจแน่ๆ...

        หลงเฟยเยี่ยพาหานอวิ๋นซีไปยังที่พักส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในตรอกลึก

        สถานที่นี้ดูเหมือนบ้านส่วนตัวเมื่อมองจากภายนอกแต่เมื่อเข้าไปข้างใน พบว่ามันคือตำหนักส่วนตัวอีกแห่งของหลงเฟยเยี่ยที่มีชื่อว่า“กูหยวน”

        ทันทีที่เข้าไปหลงเฟยเยี่ยก็วางหานอวิ๋นซีลงบนโต๊ะและสั่งให้นางนั่งหานอวิ๋นซีกระวนกระวายตลอดทาง หัวใจที่เต้นระรัวของนางก็ยังไม่ลดลง

        ชายผู้นี้สูงมากจริงๆแม้ว่านางจะนั่งอยู่บนโต๊ะ ทว่าก็ยังไม่สูงเท่ากับเขาที่ยืนอยู่

        หานอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้นมองฉินอ๋องแล้วถามว่า“คนที่ถูกวางยาอยู่ที่นี่หรือ?”

        “อืม”หลงเฟยเยี่ยพูดพึมพำและหันไปหยิบยามาเล็กน้อยทันทีที่หานอวิ๋นซีได้กลิ่นก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นยารักษาอาการเท้าแพลงของนาง

        ถือว่าชายผู้นี้ยังมีจิตสำนึกที่ดีอยู่รู้ว่าอาการบาดเจ็บที่เท้าของนางต้องได้รับการรักษาก่อน

        หานอวิ๋นซีถอดรองเท้าและถุงเท้าออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นเท้าขาวของนางทันทีที่หลงเฟยเยี่ยหันกลับมาเห็น อย่างแรกคือชะงักไปจากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองไปที่หานอวิ๋นซี

        สตรีผู้นี้ไม่รักนวลสงวนตัวเลยหรือไร? กับคนอื่นก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหรือไม่?

        นางเป็นสตรีที่เดินทางข้ามเวลามาทั้งยังเป็นหมออีกด้วย มันเป็นเรื่องปกติที่นางจะแสดงมือและเท้าของนาง

        เมื่อเห็นท่าทางขมวดคิ้วของหลงเฟยเยี่ยไม่ว่าจะมองอย่างไรนางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

        มีอะไรน่าดูอย่างนั้นหรือ?

        นางยื่นมือออกไป“เอายามาให้ข้า ข้าจะได้นวดให้หาย”

        อย่างไรก็ตามแววตาที่ไม่แยแสของหลงเฟยเยี่ยเคลื่อนลงมาช้าๆ และมองเท้าขาวของนาง

        คิดจะทำอะไร?

        หานอวิ๋นซีชำเลืองมองเขาและมองตามสายตาของเขาลงไป จากนั้นจึงจะสังเกตเห็นว่าเท้าของนางขาวราวกับหยกขาวดูนุ่มนวลและได้สัดส่วนดีมาก

        ดูเหมือนว่านางจะตระหนักถึงบางสิ่งได้ในทันใดจึงเงยหน้าขึ้นมองหลงเฟยเยี่ยอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นการจ้องมองลึกๆ ของเขาแล้วหัวใจของนางก็เต้นรัวและประหม่าขึ้นมา

        พระเจ้า...นางลืมไปแล้วจริงๆว่าในสมัยโบราณ หากจะเปิดเผยเนื้อหนังก็ต้องเป็นคนที่แต่งงานด้วยเท่านั้น!