“ว่าแต่...”
ธีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงจากปกติเล็กน้อย แววตาคู่นั้นหันกลับมามองเขาอีกครั้ง เป็สายตาที่ปุณณ์จำได้ดี—สายตาแบบเดียวกับเมื่อวาน ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความใส่ใจที่เขาไม่คุ้นชิน
“เมื่อวานนายเกือบหกล้ม เป็อะไรมากไหม? ถ้าเจ็บตรงไหนก็บอกได้นะ”
คำถามเรียบง่าย แต่มากพอจะทำให้ปุณณ์ชะงักราวกับโลกหยุดหมุน เขาไม่คิดว่าธีร์จะใส่ใจกับเื่เล็กน้อยขนาดนั้น... หรือจำได้แม้แต่เหตุการณ์สั้นๆ แบบนั้น มันไม่ใช่แค่เื่ของความจำ แต่มันคือความใส่ใจที่มากกว่าคนทั่วไปจะหยิบยื่นให้กัน
หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล ดวงตาสบเข้ากับดวงตาของธีร์ และในเสี้ยววินาทีนั้น—ปุณณ์ก็รับรู้ได้ว่า... ธีร์ไม่ใช่แค่ ‘ไอ้รอยยิ้มมหาชน’ ที่เขาเคยรำคาญใจอีกต่อไป
ธีร์คือคนที่...
‘ใจดี’ อย่างน่าประหลาด
และ ‘ใส่ใจ’ อย่างที่เขาไม่เคยคาดคิด
“ไม่เป็ไร” ปุณณ์ตอบเบาๆ เสียงของเขาแ่ลงอย่างไม่รู้ตัว พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “ไม่เจ็บอะไร”
ธีร์ยิ้มบาง ดวงตาฉายแววโล่งใจ ก่อนจะหันไปเก็บของเงียบๆ แล้วเดินออกจากห้องสมุด ทิ้งให้ปุณณ์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความรู้สึกปั่นป่วนที่เริ่มปะทุขึ้นในใจ
ปุณณ์ยกมือลูบเบาๆ ที่หน้าอกด้านซ้าย เขารู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็จังหวะดีนัก ราวกับมันกำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา... ที่เขายังไม่กล้าจะยอมรับ
หลังจากวันนั้น ความถี่ในการพบกันของพวกเขาเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็ในห้องเรียนหรือห้องสมุด เพราะโครงงานชีววิทยาเป็ข้อผูกมัดเดียวที่ทำให้พวกเขาต้องใกล้กันในทุกวัน
แม้ปุณณ์จะพยายามรักษาระยะห่าง เขายังคงเลือกนั่งอยู่มุมเงียบๆ ของตัวเอง ค้นคว้าข้อมูลโดยไม่สบตาใคร แต่สายตาเขากลับหลุดไปจับจ้องที่ธีร์ครั้งแล้วครั้งเล่า... โดยไม่ทันรู้ตัว
ธีร์ยังคงเป็ธีร์... ยิ้มเก่ง กระตือรือร้น และเอาใจใส่ เขารับฟังความเห็นจากทุกคนอย่างไม่ตัดสิน แถมยังแบ่งเบาภาระงานยากๆ โดยไม่ปริปากบ่น
สิ่งที่เปลี่ยนไป... คือมุมมองของปุณณ์
ครั้งหนึ่ง เขาเคยคิดว่ารอยยิ้มของธีร์คือหน้ากากที่ใช้เข้าหาผู้คน แต่ยิ่งได้มองนานขึ้น ปุณณ์ก็เริ่มเห็นความแตกต่าง รอยยิ้มที่ธีร์ส่งให้กับคนหมู่มากนั้นอาจกว้างขวางและฉาบฉวย แต่เมื่อเขาอยู่กับเพื่อนสนิท หรือจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง รอยยิ้มนั้นจะอ่อนโยนลง อบอุ่นขึ้น และจริงใจเสียจนเขารู้สึกแปลกๆ ในอก
วันหนึ่ง น้ำกำลังวาดภาพประกอบสำหรับโครงงานอย่างตั้งใจ แต่พลัดทำดินสอสีร่วง ธีร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่รีรอที่จะโน้มตัวลงเก็บให้ โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอแม้คำเดียว
ปุณณ์มองภาพนั้นจากมุมเงียบของตัวเอง แล้วเผลอคิดในใจ...
“หมอนี่... เป็คนแบบนี้จริงๆ เหรอวะ?”
เขายังไม่ทันหาคำตอบ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู
“ปุณณ์ วันนี้นายดูเครียดๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า?”
ปุณณ์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับธีร์ที่โน้มตัวเข้ามาใกล้มากกว่าปกติ ใกล้เสียจนเขาได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากอีกฝ่าย ดวงตาของธีร์จ้องมาด้วยความห่วงใย
“เปล่า ก็แค่งานมันเยอะ” ปุณณ์ตอบสั้นๆ พยายามหลบตา
“อืม... งานนี้มันหนักจริงนั่นแหละ แต่นายเก่งมากเลยนะ หาข้อมูลได้ลึกขนาดนี้”
ธีร์พูดพลางยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มประจำตำแหน่งของเขา แต่มันอ่อนโยน และซื่อตรงเสียจนปุณณ์แทบละสายตาไม่ได้
“แต่ก็อย่าหักโหมมากนัก พักบ้างก็ได้นะ”
คำพูดที่เรียบง่าย... แต่กลับซึมลึกเข้าไปในใจอย่างไม่รู้ตัว
ปุณณ์ก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขารู้สึกว่าหัวใจของเขา... กำลังเปลี่ยนจังหวะ และความรู้สึกที่เคยต้านทานธีร์มาตลอด ก็กำลังหลอมละลายลงช้าๆ
วันถัดมา ขณะครูกำลังแจ้งกำหนดการให้ออกไปสำรวจพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลจริง วินก็โพล่งขึ้นก่อนใคร
“ธีร์ ว่าไงนะ? พรุ่งนี้ต้องไปจริงๆ เหรอ?”
“ใช่ ครูบอกว่าต้องไปถ่ายรูป เก็บตัวอย่างเองด้วย” ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
“แย่ละ ฉันติดชมรมพอดี” น้ำพูดเสียงหงอย
“ฉันก็ติดธุระกับที่บ้านเหมือนกัน” วินเสริม
ทุกคนในกลุ่มเงียบไปชั่วครู่ สายตาเริ่มเหลือบมองหน้ากัน
ปุณณ์... ก้มหน้าอ่านหนังสือเงียบๆ แม้ในใจจะรู้ดีว่าเขาไม่มีธุระใดเลยในวันพรุ่งนี้ แต่ก็ไม่อยากอาสา
“งั้น... พรุ่งนี้ฉันไปเองก็ได้” ธีร์พูดขึ้น น้ำเสียงมั่นคงและเต็มใจ
“ดีเลยธีร์! ขอบใจมาก!” น้ำกับวินพูดขึ้นพร้อมกัน
ปุณณ์ยังเงียบ... เขาคิดว่าธีร์จะไปคนเดียว และค่อยกลับมาเล่าให้พวกเขาฟังในภายหลัง แต่แล้ว...
“ปุณณ์! พรุ่งนี้นายว่างมั้ย?”
คำถามของธีร์ทำให้เขาชะงัก มือที่ถือหนังสือค้างไว้กลางอากาศ
เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ แต่เสียงตอบกลับของเขากลับเรียบเฉยอย่างน่าประหลาด
“ว่าง”
ธีร์ยิ้มออกมา—ไม่ใช่รอยยิ้มฉาบฉวยที่เขาเคยไม่ชอบ แต่เป็รอยยิ้มจริงใจ ที่มองเห็นแล้วทำให้ใจอุ่นขึ้นโดยไม่ต้องพยายาม
“งั้นไปกับฉันไหม? ไปด้วยกันจะได้ช่วยกันได้เยอะขึ้น”
ปุณณ์นิ่งไป เขาไม่อาจหาข้ออ้างมาปฏิเสธได้ และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าลึกๆ แล้ว เขาอยากปฏิเสธจริงหรือเปล่า...
“โอเค”
คำตอบสั้นๆ ที่เปลี่ยนบางอย่างในใจทั้งสองคน
ธีร์ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม “ดีเลย! งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้าที่สวนพฤกษศาสตร์หน้าโรงเรียน แปดโมงตรงนะ”
ปุณณ์พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เอ่ยคำใด
...โดยไม่รู้เลยว่า การเดินทางในวันพรุ่งนี้ จะไม่ใช่แค่การออกไปเก็บข้อมูลโครงงานธรรมดา แต่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่าง ที่จะค่อยๆ งอกงามในหัวใจเขาอย่างช้าๆ ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน...
...ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘แอบชอบ’
4K
