@ทะเลหวานน้ำตาลครีม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงฝีเท้าของโซนิคดังก้องไปตามเส้นทางหินปูที่ทอดยาวสู่ "หมู่บ้านอภิรมย์ชมงาม" สถานที่ซึ่งเป็จุดหมายปลายทางของผู้เล่นที่สามารถเอาชีวิตรอดจากด่านแรกของเกมได้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀มินนี่ยืนซ้อนท้ายอยู่บนหลังม้า ขณะที่จีเซลควบคุมบังเหียนอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของโปรเพลเยอร์สาวเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจกับภาพตรงหน้า
⠀⠀⠀⠀⠀⠀หมู่บ้านที่พวกเธอกำลังเข้าสู่ไม่ได้เป็เพียงหมู่บ้านธรรมดา มันคือการผสมผสานระหว่างโลกแฟนตาซีและเทคโนโลยีไซเบอร์พังค์อย่างลงตัว อาคารบ้านเรือนถูกออกแบบให้มีลักษณะคล้ายเรือนไทยดั้งเดิม แต่แฝงไปด้วยแผงโซลาร์เซลล์และหน้าต่างแบบโฮโลแกรมที่แสดงข้อมูลและโฆษณาต่างๆ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀กำแพงล้อมเมืองสูงตระหง่าน มันไม่ใช่เพียงกำแพงไม้เก่าๆ แบบที่พบในเกมแฟนตาซีทั่วไป แต่ถูกออกแบบให้มีโครงสร้างเหล็กไทเทเนียมประดับด้วยเส้นแสงนีออนที่สว่างไสวราวกับเมืองอนาคต
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"โอ้โห! ที่นี่สุดยอดไปเลย!" มินนี่อุทานออกมา ขณะที่ดวงตากลมโตส่องประกายระยิบระยับ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีเซลที่นั่งอยู่ด้านหน้าแอบอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย 'ก็นะ...ที่นี่ถูกสร้างขึ้นโดยทีมงานของฉันเอง' เธอคิดในใจ ก่อนจะกระตุกบังเหียนให้โซนิคเดินเข้าหมู่บ้าน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อพวกเธอผ่านประตูเมืองเข้าไป บรรยากาศของหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผู้คนเดินไปมา มีทั้งพ่อค้าแม่ค้าที่ขายสินค้าหลากหลาย บ้างก็เป็ซาลาเปานึ่งร้อนๆ ที่มีกลิ่นหอมลอยฟุ้ง บ้างก็เป็เสื้อผ้าสไตล์ลูกผสมระหว่างชุดไทยและชุดรบแห่งโลกไซเบอร์
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่สิ่งที่มินนี่ไม่แน่ใจคือ ชาวบ้านทุกคนที่นี่ไม่ใช่ NPC พวกเขาเป็ พนักงานที่จีเซลจ้างมาเพื่อจำลองโลกของเกมให้สมจริงที่สุด
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"โอ้โห ซาลาเปานี่น่ากินสุดๆ!" มินนี่รีบะโลงจากหลังม้าแล้ววิ่งไปที่ร้านขายซาลาเปาร้านหนึ่ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม่ค้าในชุดไทยประยุกต์ที่มีลายวงจรอิเล็กทรอนิกส์เรืองแสงส่งยิ้มให้เธอ "สนใจลองชิมไหมคะ?"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"แน่นอนค่ะ! เอาไส้หมูแดงกับไส้ครีมอย่างละลูกเลยค่ะ!" มินนี่ตอบเสียงใส
⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีเซลที่เดินตามมาด้านหลังได้แต่มองด้วยสายตาเอ็นดู "เธอเหมือนเด็กที่เข้ามาเดินเล่นในงานวัดเลยนะ"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"แหม! มันก็น่าตื่นเต้นนี่นา! เกมนี้มันล้ำยุคจริงเกินไปจริงๆ" มินนี่พูดพลางกัดซาลาเปาไส้หมูแดงคำโต ดวงตาของเธอเป็ประกายเมื่อรสชาติหวานเค็มของไส้หมูซึมเข้าลิ้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀หลังจากเดินชมตลาดได้สักพัก มินนี่ก็สังเกตเห็นว่ามีผู้เล่นคนอื่นๆ ที่รอดชีวิตมารวมตัวอยู่ในหมู่บ้านนี้หลายร้อยคน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอเดินมองไปรอบๆ พลางมองหา เฟิร์น เพราะแม้ว่าอีกฝ่ายจะเคยทิ้งเธอไปใน่เวลาสำคัญ แต่มินนี่ก็ยังเป็ห่วง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀และไม่นาน เธอก็พบเฟิร์นนั่งอยู่ใน ร้านน้ำชาสุดหรู แห่งหนึ่ง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เฟิร์นในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิม เธอแต่งกายในชุดที่ดูมีฐานะขึ้น มีเกราะไซเบอร์บางๆ สวมทับและที่แขนซ้ายของเธอมีปืนไซบอร์กสุดไฮเทคติดอยู่
⠀⠀⠀⠀⠀⠀นอกจากนั้น เธอยังมี "ผู้ติดตาม" สี่คนที่ดูน่าเกรงขาม พวกเขายืนล้อมรอบเธอ ขณะที่เฟิร์นเองกำลังจิบ "ชาชักสูตรโบราณ" อย่างสง่างาม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀มินนี่เดินเข้าไปหา ก่อนจะเอ่ยทัก "เฮ้ เฟิร์น!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เฟิร์นหันมามองเธอ ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็รอยยิ้ม "โอ้ มินนี่! เธอก็มาถึงหมู่บ้านนี้แล้วสินะ"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ใช่สิ! แต่เธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ มีผู้ติดตามด้วย?"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"อืม... พวกเขาขอติดตามหลังจากเควสสังหารกระต่ายั์ในป่า" เฟิร์นพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "อย่างที่เธอบอก ที่นี่มีระบบคล้ายๆ กับเกมอาร์พีจี ถ้าสามารถสังหารมอนสเตอร์ระดับสูงได้ ก็จะได้รับอาวุธดีๆ เป็รางวัล"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀มินนี่กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะ "แบบนี้ก็ดูเท่ดีนะเนี่ย!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้เฟิร์นจะดูเปลี่ยนไปมาก แต่มินนี่กลับรู้สึกว่า เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง เฟิร์นยังคงเป็เฟิร์นคนเดิม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เฟิร์นถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงเบา "เื่วันนั้น...ขอโทษนะที่ฉันทิ้งเธอไป"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ไม่เป็ไรหรอก ฉันเข้าใจว่าเธอกลัว"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"แต่เธอก็ยังอยากมาคุยกับฉัน..."
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็เพื่อนกันนี่นา!" มินนี่ยิ้มกว้าง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน จีเซลที่ยืนอยู่ห่างออกไปแอบปล่อยรังสีความหวง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เฟิร์นอย่างไม่พอใจ 'นึกว่าจัดการก้างขวางไปแล้วซะอีก'
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้ว่าเธอจะเป็คนที่วางตัวดีและมีเหตุผล แต่ในตอนนี้ เธอกลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกหวงมินนี่ได้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀หลังจากที่มินนี่แยกกับเฟิร์น เธอก็กลับมาหาจีเซล ทั้งคู่ตัดสินใจไปหามุมพักผ่อนที่สงบกว่านี้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธอเดินมายัง สวนดอกไม้ไลท์บลูม สถานที่พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้เล่นได้พักผ่อนจากความตึงเครียดของเกม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ดอกไม้ที่นี่ไม่ใช่ดอกไม้ธรรมดา พวกมันคือดอกไม้เรืองแสงที่สามารถเปลี่ยนสีตามอารมณ์ของคนที่เข้าใกล้
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อมินนี่เดินเข้าไปกลางสวน ดอกไม้รอบตัวเธอเปลี่ยนเป็ สีชมพูอ่อน บ่งบอกถึงความรู้สึกสุขใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีเซลที่เดินตามหลังมาเผลอยิ้มออกมา "เธอคงมีความสุขมากสินะ"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็แน่ล่ะ! สวนนี้สวยมากเลย!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่ไม่นานนัก บรรยากาศอันสงบก็ถูกทำลายลง เมื่อจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางเมืองสว่างวาบขึ้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀[อัปเดตสถานะผู้เล่น]
⠀⠀⠀⠀⠀⠀- ผู้เล่นเริ่มต้น: 1,000 คน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀- จำนวนผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 935 คน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀- เงินรางวัลต่อคนเพิ่มขึ้นเป็: 105 ล้านบาท
⠀⠀⠀⠀⠀⠀มินนี่ขมวดคิ้ว "เดี๋ยวนะ... หมายความว่า เงินรางวัลจะเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่มีผู้รอดแพ้เกม?"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงกระซิบของผู้เล่นเริ่มดังขึ้น บางคนตื่นตระหนก บางคนเริ่มมีแววระแวง
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ถ้าเหลือผู้เล่นแค่ 1 คน คนสุดท้ายจะได้เงิน 100,000 ล้านบาท"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"แล้วจะมีใครคิดฆ่ากันเองเปล่าอะ?"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มดังขึ้นเป็ระลอก
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เดี๋ยวนะ... หมายความว่า ยิ่งคนตายเยอะ เงินที่พวกเราจะได้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นงั้นเหรอ?"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"นั่นสิ... ถ้าคิดตามหลัก ถ้าเหลือแค่ 1 คน เงินรางวัลจะพุ่งไปถึง 100,000 ล้านบาท เลยนะ"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็ดีสิแบบนี้!"
⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ผู้เล่น บางคนมองไปรอบๆ ด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ ขณะที่บางคนดูหวาดกลัวจนถอยห่างจากกลุ่มคนแปลกหน้าที่พวกเขายังไม่รู้จักดีพอ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀มินนี่ที่ยืนอยู่กลางสวนดอกไม้ไลท์บลูม สังเกตเห็นว่าดอกไม้ที่เคยเรืองแสงเป็สีชมพูอ่อนจากความสุข กลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีฟ้าอ่อน ซึ่งแสดงถึงความสงสัยและความไม่แน่ใจ
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"หมายความว่าผู้เล่นที่แพ้เกมจะไม่ได้รับเงินสักบาทเลยสิ?" เธอตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติม
⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีเซลที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้ภายนอกจะดูเหมือนเธอสงบ แต่ภายในใจกลับคิดคำนวณผลกระทบของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ทำไมเธอต้องไปแคร์คนอื่นด้วยล่ะ ยังไงซะ คนพวกนั้นก็ไม่ได้เป็อะไรกับเธออยู่แล้ว"
"เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี ความสิ้นหวังในโลกความเป็จริง" มินนี่นึกถึงพ่อแม่ที่ต้องแบกภาระหนี้สินเอาไว้หลายร้อยล้าน
⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอรู้ดีว่ากติกาของเกมสร้างขึ้นมีจุดมุ่งหมายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ แต่เธอเองก็ไม่อยากให้มินนี่ต้องตกอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่อันตรายเหมือนผู้เล่นคนอื่น
จึงตัดสินใจลงมาเล่นเกมนี้อย่างไม่ลังเล
1K
