สามวันผ่านมา ณ บ้านหลังใหญ่
พจณี: เดชาเอาไงดีลูกนี้ครบ3วันแล้วยังไม่มีเงินไปคืนคุณมิวสิคเลย
เดชา: เอาไงดีละแม่ยัยอลิซจะยอมหรอแม่ขนาดแม่กับผมมันยังด่าเป็ว่าเล่นเลย!
พจณี:โอ้ยเครียดเอาไงดีเนี้ย!
เดชา: ผมคิดออกและแม่วาจะทำยังไงให้ยัยอลิซมันยอม
พจณี: ทำยังไงบอกแม่มา! จะได้รีบพาตัวมันไปให้คุณเขา
เดชา: แม่ก็หลอกมันสิว่าจะยอมไปจากไอแก่ถ้ามันยอมช่วยคุยกับเ้าหนี้ให้เรายังไงมันก็้าให้เราจากไปอยู่แล้วไม่ใช่หรอไง
พจณี: เออก็จริงเดี๋ยวแม่ลองคุยกับมันดูสวยแต่โง่แบบมันไม่ทันเราสองคนแม่ลูกหรอก!
่บ่ายของวันนี้อลิซเดินลงมาจากบ้านก็เจอเข้ากับสองแม่ลูกทำตัวลับๆล่อๆอลิซก็ไม่สนใจตั้งใจจะเดินผ้านสองแม่ลูกนั้นไปแต่แล้ว หมับ !
พจณี: เอ่อหนูอลิซพอดีมะ..เอ่อป้าจะขอคุยด้วยหน่อยเป็การส่วนตัวได้ไหมจ้ะ
อลิซ: ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ!
พจณี: แต่ฉันมีข้อเสนอให้เธอถ้าเธออยากให้ฉันไปจากที่นี้!
อลิซ: (มาไม้ไหนวะนับวันพันปีไม่เคยอยากจะไปสักที!) มีอะไรก็พูดมา !
พจณี: เดี๋ยวเราสองคนไปหาที่หลบคุยกันที่สวนหลังบ้านเดี๋ยวคุณนพมาได้ยิน
อลิซ: ได้ และก็พากันเดินไปคุยกันที่สวนหลังบ้านแทน
พจณี:ฉันจะให้เธอไปคุยกับเ้าหนี้ให้ฉันถ้าเขายอมให้ฉันผ่อนจ่ายฉันจะเก็บของออกจากที่นี้ทันที!
อลิซ: บ้าป่ะ! ใครจะบ้าไปคุยถ้ามันฆ่าฉันขึ้นมาจะทำยังไง!
พจณี:เขาไม่ฆ่าเธอหรอกเขาแค่บอกว่าถ้ามีคนรับประกันว่าจะจ่ายเท่าไหร่ๆเขาจะยอมปล่อยฉันไปส่วนเงินฉันจะหามาจ่ายเองตกลงไหม!
อลิซ: แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าเธอสองคนแม่ลูกจะไม่โกหกฉัน!
พจณี: ฉันกับลูกจะไปด้วยกันกับเธอตกลงไหม!
อลิซ:ได้ไม่มีปันหาแต่ถ้าตุกติกกับฉันเจอดีแน่!
พจณี: อืม รีบไปแต่งตัวเร็วสิเดี๋ยวเขาก็ตามมาถึงที่บ้านหรอกเดี๋ยวคุณนพรู้เป็เื่ใหญ่อีก
อลิซ: รู้แล้ว!
่ค่ำของวันนี้ ณ ลานด้านหน้ากาสิโน
อลิซ และเดชากับพจณี กำลังเดินเข้ามาในกาสิโนแห่งนี้อลิซเห็นเดชาไปคุยกับคนชุดดำสักพักนึ่งแล้วเดินออกมาตรงที่อลิซยืนกับพจณี
เดชา: เขาบอกขอขึ้นไปบอกนายก่อน
อลิซ: ทำไมมาติดหนี้บ่อนใหญ่ขนาดนี้เนี้ย!
พจณี:ก็ที่นี้เขามีแต่ระดับไฮโซเศรษฐีทั้งนั้นไม่ได้กระจอกเหมือนบ่อนอื่นสักหน่อย!
อลิซ: อ๋อ หาที่เกาะใหม่ว่างั้น
พจณี: นี่! แก!
เดชา: หยุดทะเลาะกันสักทีได้ไหมเดี๋ยวเขาก็ยิงทิ้งหรอก!
อลิซ: หมายความว่าไง! อย่าบอกนะว่าพวกแกไปกู้เงินพวกมาเฟียมาเล่นแล้วเสียงั้นหรอ!
พจณี: ก็เออนะสิ! เ้าของที่นี้เขาไม่ธรรมดาหรอกนะ!
อลิซ: นี้พวกแกจะให้ฉันมาคุยกับไอพวกมาเฟียเนี้ยนะเอาสมองส่วนไหนคิดวะ!
เดชา: ไหนๆก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วเธอก็คุยให้หน่อยถ้าคุยไม่ได้ฉันกับแม่จะรับไว้เอง
พจณี: นี่! ตาดะ..เดช
ชายชุดดำ: นายบอกให้ขึ้นไปได้!
เดชา:ครับ
และแล้วสามคนก็พากันเดินขึ้นมาข้างหน้าชั้นบนในห้องที่เ้าของห้องนั่งหันหลังอยู่โดยที่ไม่หันเก้าอี้มาเผชิญหน้ากับทั้งสามคน
มิวสิค:มาแล้วหรอ
พจณี: ใช่ค่ะนี้ลูกสาวที่ฉันได้บอกไว้ค่ะ
มิวสิค:ส่งเสร็จแล้วก็กลับไปสิจะยืนกันอีกนานไหม!
อลิซ: พูดอะไร! หมายความว่าไง!
มิวสิค: เธอไม่ถามแม่กับพี่ชายเธอดูละว่าพาเธอมาทำอะไร!
อลิซ: (หันมาหาสองแม่ลูก) ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง!
พจณี: ยิ้มเยาะ หึ! ฉันก็เอาแกมาค้ำประกันไงอีโง่!
อลิซ: มึง! เพียะ ! ตบไปที่หน้าพจณี
พจณี: กรี๊ดดดด อีเด็กเวรมึงตบกูหรอ!
อลิซ: เออ!
มิวสิค: หยุด! กูบอกให้พวกมึงหยุด!
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเสียงหอบหายใจของหญิงสาวรุนแรงขึ้นตามอารมเธอคิดเสมอว่าทั้งชีวิตก็คงไม่มีอะไรซวยมากกว่าตอนอยู่ตรงนี้ซวยซ้ำซวยซ้อนมาเจออีสองตัวแม่ลูกชีวิตฉันบรรลัยแน่!
2K
