ก่อนที่การทุ่มเถียงจะเกิดขึ้นจนกลายเป็าเล็กๆ หนุ่มหล่อคนดัง วางเงินไว้ที่โต๊ะอาหารกระชากแขนของหญิงสาวฉุดลุกขึ้น แล้วลากหลุนๆออกไปจากร้านอาหารทันที
“ โอ๊ย! เบาๆสิฉันเจ็บนะ ”
ผลักเข้าไปในรถ ตัวเขาประจำที่คนขับ มนต์ตราหน้างอง้ำ
“ หนอย! เห็นเหลือฉันอยู่คนเดียว จะรังแกฉันเหรอ เดี๋ยวก็รู้ ” หล่อนรำพึงในใจ
“คาดเข็มขัด..บอกว่าให้คาดเข็มขัด..” เขาบอกแต่เธอยังเฉยอยู่
“ เฮ้อ! ดื้อชะมัด งอแง เป็เด็กไปได้ ” เขาเอื้อมมือมาดึงเบลล์เตรียมคาดให้และจงใจแกล้งให้จมูกเขาเฉียดหน้าเธอไปเฉยเลย เขาเบือนหน้าแอบยิ้มให้กับตัวเอง คุณหมอตัวน้อยทำตาโต โห! นี่มันแต๊ะอั๊งชัดๆนี่หว่า รีบทำตัวให้แบนติดไปกับเบาะรถ
“มหาลัยนี้ใช่มั้ยที่คุณเรียนอยู่ ”
“ ใช่ ”
“ หอพักไปทางไหน ”
“ โธ่ กึนซองคุณว่างมากนักเหรอ นี่จะต้องตามมาดูแลฉันเนี่ย หือ…? ”
“ จอดตรงนี้แหละ ฉันมีงานที่ต้องทำอีกตั้งหลายอย่าง ”
“ หอ..ไปทางไหน ถ้าไม่บอกก็จะขับวนอยู่นี่แหละ ”
“คุณนี่มันดื้อ บรมโคตรดื้อเลยนะนายเกาหลี ” คราวนี้เธอสบถออกมาเป็ภาษาไทย
“อยู่ประเทศผมกรุณาพูดภาษาของผม ”
“ทีคุณอยู่ประเทศฉันทำไมคุณไม่พูดภาษาไทย ห๊า..”
กึนซองหัวเราะกึกๆให้ตายเถอะยัยตัวเล็กถ้าเป็น้องเป็นุ่งจะฟาดซะให้ก้นลายเลย
“ คนน้อย...คนน้อยครับ..อย่าดื้อนะ คิดเสียว่าที่ชาย ้าดูแลน้องสาวอย่างจริงใจ โอเค๊ ”
“ เชอะ..พี่ชาย ” นี่ถ้านายรู้ว่าฉันอายุเท่าไหร่นายจะหนาว หล่อนคิดในใจ รำคาญนายคนนี้เต็มแก่ เดี๋ยวด่าเป็ภาษาไทยแบบ Nonstop เสียนี่
“ ไปทางโน้น เลี้ยวซ้าย อาคารสีขาวๆนั่นแหละ ”
“ เห็นแค่อาคารก็ต้องย้ายแล้วล่ะ ”
อาคารตึกสองชั้นเก่าคร่ำคร่าสีที่ฉาบอยู่ร่อนออกเป็แผ่น มีต้นไม้ขึ้นอยู่รอบๆเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่
“คุณเรียนที่ไหน ”
“ โน้น ผ่านมาแล้ว คุณไม่เห็นหรอก ”
“ และไปยังไง ”
“ เดินสิ..เดี๋ยวว่าจะซื้อจักรยานสักคัน ”
“ไป..ไป..เก็บของเลย ผมจะช่วย ”
“กึนซองขอร้องล่ะ..อย่าให้เป็เื่เป็ราวไปใหญ่โตเลยนะ ฉันอยู่ได้ อยู่มา3 เดือนชินแล้วล่ะ”
“แต่ผมไม่ชินกับคุณหรอก ”
เขาลากมือเธอออกจากรถตรงไปยังอาคาร
“อยู่ชั้นไหน? ”
“ชั้นล่างนี่แหละ ” เธอชี้บอกห้อง
“ไขกุญแจ ”
“ ฉันอยากจะกรี๊ด ไอ้บ้าเอ๊ย ยุ่งกับฉันจริง ” เธอกัดฟันพูดเป็ภาษาไทย
ขณะนั้นมีหญิงสาวสองคนวัยใกล้เคียงกับมนต์ตราสวมเสื้อกาวน์ทั้งคู่ เดินมาเพื่อจะขึ้นห้องพัก เอ่ยทักว่า
“ ไฮ้…หมอมนต์ไปไหนมาไม่เข้าเรียน อ้าว..มีแขกนี่ ”
“ครับ..ผมกำลังมาช่วยหมอมนต์ ขนของย้ายหอครับ ”
“อ๋อ!..ดีค่ะ ห้องของมนต์ฮีทเตอร์ก็เสีย อยู่ข้างล่างคนเดียวก็เปลี่ยวด้วยค่ะ ”
ชายหนุ่มมองหน้ามนต์ตรา นี่นะอยู่สุขสบายดี หญิงสาวหลบตาวูบ ก้มหน้านิ่ง
“มนต์..ฉันไปก่อนนะเธอจะได้เก็บของ ”
“จ๊ะ..ไปเถอะ” เธอพยักหน้าบอกเพื่อน “เอ้อ! กึนซอง ข้าวของฉันมีเล็กน้อยเท่านั้น เพราะตอนมาใส่กระเป๋ามาใบเดียว คุณไม่ต้องเข้าไปหรอก ฉันเก็บเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว คุณไปรอฉันที่รถเถอะ”
“แน่ใจนะ ว่าจะไม่เกเร ”
“แน่ใจสิ ฉันเหนื่อยอยากพักจะแย่อยู่แล้ว ”
“ก็ให้ผมช่วยสิจะได้เสร็จเร็วๆ ”
“คุณจับได้เหรอ อันเดอร์แวร์น่ะ ”
“ก็ได้..ก็ได้..ผมจะโทรบอกแม่บ้านให้เตรียมห้องให้คุณด้วย ”
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง หญิงสาวลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมา ชายหนุ่มจึงรีบเดินไปรับ
“เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาของอีก 2-3 อย่างก่อนนะ ”
จะว่าไม่มีของมากก็เต็มรถ เต็มท้ายรถ เหมือนกันนะ หญิงสาวยิ้มแหยๆ ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่ามนต์ตราเพลียเต็มที่ จึงยกโทรศัพท์ขึ้นโทร
“เตรียมอาหารให้ 2 ที่ จะถึงภายใน20 นาทีนี้ ” จ้าวนายใหญ่สั่งงาน “เผด็จการ” คำนี้เหมาะกับคุณที่สุดเลยนายกึนซอง
ขึ้นนั่งรถได้หญิงสาวก็หลับตาลงกะจะพักสายตาสักครู่ เ้ากรรมหลับสนิทไปเลย ก็จะไม่ให้เผลอหลับได้ไง ก็เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว เช้านี้ยังต้องออกไปส่งคณะทัวร์จากเมืองไทยอีก
“เดี๋ยวก็เอาไปขายซะนี่ ” กึนซองบ่นเบาๆ เอื้อมมือมาปรับเบาะให้เอนลง เพื่อให้เธอนอนได้สบายขึ้น
ถึงบ้านแล้ว ขนสัมภาระของเธอขึ้นไปบนห้องหมดแล้ว คุณแม่บ้าน,คนขับรถ,คนทำสวน มารวมตัวยืนกันอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม ทุกคนต่างพกความสงสัยเอาไว้เต็มหัวแต่ไม่กล้าถาม นี่คือสิ่งที่กึนซองไม่ชอบเลย ถ้าเขาไม่ถาม ไม่พูดก่อนทุกคนต้องนิ่ง
หญิงแม่บ้านผู้มีาุโ อดรนทนไม่ได้ที่เห็นเขายืนมองหญิงสาวที่เอนตัวหลับอยู่บนเบาะรถ คอพับ คออ่อน เอ!หรือเมา
“เอายังไงดีคะ คุณชาย ”
“นั่นสิ ผมไม่อยากรบกวนเธอเลย อยากให้เธอพักให้เต็มที่ เมื่อคืนเธอมีผ่าตัดถึงตี3 ” เขาจำใจต้องโกหก หากบอกว่าเธอปาตี้ดึกไปหน่อยภาพลักษณ์ของเธอคงดูไม่ดีแน่
“ เช้านี้เธอก็ต้องตื่นั้แ่หกโมงไปส่งกรุ๊ปคนไทยขึ้นเครื่องกลับเมืองไทยอีก ”
“ เธอ เป็หมอเหรอคะ ท่าทางยังเด็กอยู่เลยนะ ”
“เป็ดอกเตอร์แล้วป้า ”
“ โอ! ไม่น่าเชื่อ ” คุณแม่บ้านยกมือทาบอก
“อุ้มเลยค่ะ ” เธอเสนอความคิดเห็น
“เอางั้นเหรอ ”
“คุณชายตัวออกจะใหญ่อุ้มได้สบายมาก ป้าจะขึ้นไปเป็เพื่อน”
ยังไม่ทันจะต้องออกแรงอุ้มกัน มนต์ตราก็ขยับตัวบิดซ้าย บิดขวา จ๊ะเอ๋เข้ากับดวงตาอีก4 คู่ที่กำลังจ้องเธอราวกับเธอเป็ตัวประหลาด
“ อุ๊ย! ลืมตัวว่าอยู่ในรถ ” เตรียมผุดลุกดีแต่กึนซองรู้ทันจึงรีบเอามือเข้ามากันทั้งหน้าและศรีษะเพื่อไม่ให้กระแทกกับกระจกและหลังคารถ
“เบา..เบา..คนน้อย อย่าเพิ่งลุก ”
“ที่ไหนแล้วคะ ”
“ บ้านผมเอง ลงมาเถอะ ”
เธอค่อยๆหย่อนเท้าลงมา เอามือยึดเขาไว้แล้วลุกขึ้น มองซ้ายมองขวา รอบตัวบ้าน สนามหญ้า สระว่ายน้ำ โรงจอดรถ นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ
222
