ตอนที่ 6 ผู้สัญจรนิรนาม ผ่านพ้นไปสามปี! (รีไรท์)
เหง่งงง! เหง่งงง! เหง่งงง!
ระฆังดังขึ้นติดต่อกันสิบครั้ง และแต่ละครั้งราวกับว่ามันสั่นะเืดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยตรง
ในชั่วพริบตา ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็สว่างไสว ผู้คนนั้นไม่ถ้วนตื่นขึ้น!
"เกิดอะไรขึ้น เสียงระฆังดังมาจากที่ใด!"
"ทิศทางนั้น... ดูเหมือนว่าจะมาจากหอคอย์ทะนงหรือเปล่า?"
"บัดซบ! นั่นคือระฆัง์ทะนง! มีตำนานเล่าว่าระฆังจะดังขึ้นหลังจากมีผู้ที่ผ่านการทดสอบชั้นที่สิบเท่านั้น!"
"ทะลวงผ่านชั้นที่สิบของหอคอย์ทะนง? ล้อเล่นหรือไม่!"
"เร็ว เร็วเข้า! รีบไปดูกัน!"
“…”
ในขณะนี้ ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์รู้สึกะเืใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งหมดมุ่งหน้าสู่หอคอย์ทะนงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ในเวลานี้ ภายในหอคอย์ทะนงชั้นที่สิบ
หนิงฝานยืนถือกระบี่ในมือไว้พร้อมด้วยสีหน้าผิดหวังยิ่ง
ฝั่งตรงข้าม คือร่างที่กำลังจะหายไป
ปรากฏว่าการทดสอบของชั้นที่สิบคือการเอาชนะร่างจำแลงของตนเอง
ประสบการณ์ทั้งหมดจะถูกจำลองจากระดับการฝึกฝนของผู้ฝึกตน อีกทั้งระดับการฝึกฝน และทักษะการต่อสู้ที่เปิดเผยออกมาในระหว่างทางจะถูกลอกเลียนแบบโดยสมบูรณ์ จนกระทั่งถึงความแข็งแกร่งสูงสุด!
แต่นี่เป็เหตุผลว่าตลอดหลายพันปีผ่านจึงไม่มีผู้ใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนสามารถผ่านพ้นชั้นที่สิบได้
กล่าวง่าย ๆ คือ มันง่ายที่จะเอาชนะศัตรู แต่ยากที่จะเอาชนะตนเอง!
จบแล้ว
หนิงฝานถึงกับกล่าวไม่ออก
ดังที่ทราบ แม้แต่บรรพบุรุษไท่เสวียนที่อยู่ชั้นเก้า เขายังออกแรงเพียงแค่สองในสิบของพละกำลังที่มี!
แต่ตอนนี้...
แน่นอนว่าเมื่อหนิงฝานใช้พละกำลังกว่าห้าในสิบสับฟันกระบี่ออกไป สิ่งที่เรียกว่าร่างจำแลงตรงหน้าก็สูญสลายในทันที!
ชั้นที่สิบที่ไม่เคยมีผู้ใดสามารถผ่านพ้นได้มาหลายพันปี หนิงฝานที่เดินผ่านไปมาราวกับวิ่งเล่นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
แต่สิ่งที่หนิงฝานไม่คาดคิดก็คือหลังจากผ่านชั้นที่สิบได้ ระฆังทั้งสิบใบจะส่งเสียงดังเช่นนี้
"ไม่ได้การ ข้าต้องรีบออกไปแล้ว มิฉะนั้นจะมีปัญหาหากว่าภรรยาชิงเซียนและคนอื่น ๆ ในแดนศักดิ์สิทธิ์รู้เข้า!"
หนิงฝานรีบออกจากหอคอย์ทะนง
ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาเพียงแค่ครึ่งขั้นของขอบเขตราชันยุทธ์ ซึ่งยังห่างไกลจากความเป็ะ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดเปิดเผยตนเองโดยง่าย
หลังจากหลบหนีออกมาด้านนอกของหอคอย์ทะนงได้แล้ว เขากลับััได้ถึงพลังรุนแรงกำลังพุ่งตรงมายังสถานที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
พรึ่บ!
เมื่อเห็นเช่นนั้น เขารีบสวมเสื้อคลุมเร้นลับทันที พร้อมกับรีบหลบหนีไป
แต่หลังจากที่หนิงฝานออกไปได้ไม่นาน จักรพรรดินีหลัวชิงเซียน าุโสูงสุดลี่ฉิงเทียน และคนอื่น ๆ ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็มาถึง
"เกิดอันใดขึ้น?"
"เหตุใดระฆังของหอคอย์ทะนงจึงดังขึ้นกลางดึกเช่นนี้?"
"เป็ไปได้หรือไม่ว่าหอคอย์ทะนงคงอยู่มานานหลายปีแล้วจึงเสื่อมโทรม!"
ทันทีที่ฝูงชนมาถึง พวกเขาเริ่มจับกลุ่มพูดคุย
หลัวชิงเซียนมองไปรอบหอคอย์ทะนงที่ยังคงลั่นระฆังตรงหน้า แววตางดงามของนางเปล่งประกายวูบไหว "หอคอย์ทะนงไม่มีวันทรุดโทรม ต้องมีคนบุกเข้าสู่หอคอย์ทะนงและผ่านพ้นชั้นที่สิบได้สำเร็จเป็แน่!"
"ว่าอันใดนะ! มีคนสามารถผ่านพ้นชั้นที่สิบของหอคอยได้!"
ทุกคนตกตะลึง!
ชั้นที่สิบของหอคอย์ทะนงภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีผู้เอาชนะได้มานานนับพันปี!
นี่กลับมีคนบุกเข้าสู่หอคอยอย่างลับ ๆ!
"ค้นหา! ว่าผู้ใดเป็ผู้เอาชนะหอคอย!"
ในเวลานี้หลัวชิงเซียนออกคำสั่งเสียงดัง
ทันใดนั้น าุโแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์จึงก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อตรวจสอบบันทึกของหอคอย์ทะนง
"เจอแล้ว!"
หลังจากนั้นไม่นาน ทันทีที่เสียงของาุโสิ้นสุด บันทึกก็สะท้อนความว่างเปล่าภายในหอคอย์ทะนงทันที
ผู้สัญจรนิรนาม!
"นิรนาม?"
หลัวชิงเซียนขมวดคิ้ว และทุกคนก็ขมวดคิ้วด้วยเช่นกัน
ผู้สัญจรทิ้งชื่อนี้เอาไว้ เห็นชัดเจนว่าเขา้าปกปิดตัวตนที่แท้จริง
ในเวลานี้ ลี่ฉิงเทียนในฐานะาุโสูงสุดลูบเคราของตนพร้อมเผยรอยยิ้มจาง "ดูเหมือนว่าเขาจะไม่้าเปิดเผย แต่ชายชราเช่นข้าคิดว่าพอจะทราบ!"
"โอ้?"
หลัวชิงเซียนเลิกคิ้วสูง
เวลานี้ลี่ฉิงเทียนจึงกล่าวต่อ "พวกท่านทุกคนจดจำความภาคภูมิแห่ง์เมื่อปีที่แล้วได้หรือไม่?"
"ท่านหมายความว่าผู้ฝึกตนที่ผ่านพ้นชั้นที่สิบของหอคอย์ทะนง คืออัจฉริยะไร้เทียมทานที่สร้างปรากฏการณ์ความภาคภูมิแห่ง์เมื่อปีที่แล้วงั้นหรือ?" ดวงตางดงามของหลัวชิงเซียนเปล่งประกาย และนางก็รู้สึกว่าการคาดเดานี้มีความเป็ไปได้
ท้ายที่สุด เพื่อที่จะทะลวงผ่านชั้นที่สิบของหอคอย์ทะนงที่ไม่มีผู้ใดเอาชนะได้มานานนับพันปี นางรู้สึกว่าคงจะมีเพียงเขาคนนั้นผู้เดียวที่สามารถกระทำได้!
"โอ้! เป็เขา!"
"แล้วผู้ใดเล่าคืออัจฉริยะไร้ผู้ใดเทียบ เราค้นหาเกือบจะพลิกแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์แล้ว และยังไม่เคยได้รับเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับบุคคลผู้นั้นเลย!"
"คราแรก เขาก่อให้เกิดความภาคภูมิแห่ง์ และตอนนี้ยังผ่านพ้นชั้นที่สิบของหอคอย์ทะนงอีก ด้วยความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่คิดปรากฏตัว หากเขาปรากฏตัวขึ้น เราจะใช้พลังของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดเพื่อฝึกฝนเขา!"
าุโภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดรู้สึกไม่พอใจ
"ท่านอาจารย์ ชายชราขอเสนอว่าเราจะต้องค้นหาปราชญ์เย่อหยิ่งไร้นามผู้นี้ให้ได้!"
ในเวลานี้ ลี่ฉิงเทียนกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง และคำพูดของเขาก็ตรงใจกับเหล่าาุโคนอื่น ๆ
พวกเขาทั้งหมด้าทราบว่า ผู้สัญจรนิรนามที่สามารถสั่นะเืดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้นี้คือผู้ใด
"ไม่จำเป็แล้ว!"
หลัวชิงเซียนส่ายศีรษะอย่างเชื่องช้าก่อนจะกล่าวต่อ "เขาไม่้าเปิดเผย จึงสมควรมีเหตุผล หากมันไปยั่วยุอารมณ์ของเขา อาจจะเกิดผลเสียมากกว่า"
ทันทีที่นางกล่าวจบ ทุกคนก็รู้สึกว่ามีเหตุผลไม่น้อย
"แล้วสำหรับความเย่อหยิ่งแห่ง์ไร้นามผู้นี้ เราก็ปล่อยมันไปเท่านั้น ไม่จำเป็ต้องค้นหาใด แต่ให้ความสนใจก็เพียงพอแล้ว!"
"ทราบแล้ว! แยกย้ายกันเถิด!"
ในที่สุดเมื่อหลัวชิงเซียนกล่าวคำเสร็จสิ้น ฝูงชนจึงแยกย้ายกันไป
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายไปแล้ว หลัวชิงเซียนมองที่คำว่า ‘นิรนาม’ อีกครั้งด้วยแววตาประกายงดงาม
"นิรนาม? ท่านเป็ใครกัน!"
…
วันถัดมา ณ พระราชวังจักรพรรดินี
เมื่อหนิงฝานตื่นขึ้น ก็มีกลิ่นหอมจาง ๆ โชยมาตามสายลม และมีถุงมิติวางไว้ข้างหมอน มันเต็มไปด้วยทรัพยากรฝึกฝน ทั้งหินิญญาและเม็ดยา
"ภรรยาข้านั้นเก่งกาจทุกสิ่ง เสียแต่เ็าและหยิ่งยโสเกินไปหน่อย!"
หนิงฝานส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋ามิติ
"ไปลงชื่อเข้าใช้ดีกว่า!"
หลังจากชำระล้างร่างกายแล้ว หนิงฝานก็เดินไปตามเส้นทางบนยอดเขาจักรพรรดินี และมุ่งหน้าสู่วิหารโอสถเพื่อลงชื่อเข้าใช้
ระหว่างทาง เกือบทุกคนที่พบเจอล้วนแต่พูดคุยถึงเื่หอคอย์ทะนงชั้นที่สิบถูกชายนิรนามเอาชนะได้ และพวกเขาทั้งหมดยังคาดเดาว่านิรนามผู้นี้คือ คนเดียวกับที่สร้างปรากฏการณ์ความภาคภูมิแห่ง์เมื่อปีที่แล้ว
เมื่อคิดเกี่ยวกับเื่นี้ หนิงฝานยิ้มจาง
คาดเดากันไปเถิด!
ตราบใดที่ไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวเขาก็เพียงพอแล้ว
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หนิงฝานประหลาดใจก็คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ เลย และไม่มีผู้ใดออกตามหานิรนามผู้นั้น
"ในที่สุดข้าก็หนีปัญหาพ้นเสียที!"
หนิงฝานหัวเราะเบา ๆ เวลานี้เขามาถึงวิหารโอสถแล้ว หลังจากนั้นไม่นานจึงใช้โอกาสลงชื่อเข้าใช้ทันที
[ติ๊ง! ท่านลงชื่อเข้าใช้วิหารโอสถสำเร็จแล้ว! และท่านได้รับเม็ดยาาาทะยาน! เมื่อกินมันเข้าไปแล้ว มันจะทำให้ท่านสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชันยุทธ์สำเร็จ!]
"โอ้ ข้าก็อยากจะลองทะลวงขอบเขตราชันยุทธ์พอดี!"
หนิงฝานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นกลับสู่พระราชวังจักรพรรดินีเพื่อฝึกฝนต่อ
ไม่กี่วันต่อมา ขณะที่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ของราชันยุทธ์ปรากฏขึ้นจากร่างกายของหนิงฝาน มันก็ถูกเสื้อคลุมเร้นลับปกปิดไว้อย่างรวดเร็ว
ขอบเขตราชันยุทธ์!
แม้ว่าจะเข้าสู่ขอบเขตราชันยุทธ์แล้ว แต่หนิงฝานก็ไม่คิดหย่อนยานในการฝึก
ท้ายที่สุดแล้ว ราชันยุทธ์ยังห่างไกลจากะมากโข!
ในวันต่อมา ยังคงสงบสุขเช่นเคย
หนิงฝานลงชื่อเข้าใช้และฝึกฝนทุกวัน ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า
ถึงฤดูใบไม้ผลิ ผ่านพ้นฤดูใบไม้ร่วง ฤดูทั้งสี่สับเปลี่ยนเวียนไป ในชั่วพริบตาผ่านพ้นไปแล้วสามปี
ใน่สามปีที่ผ่านมา ขอบเขตการฝึกฝนของหนิงฝานเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเขาเข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์แล้ว
เมื่อขอบเขตการฝึกฝนสูงขึ้น แม้ว่าการทะลวงผ่านแต่ละขั้นจะยากเย็นนัก แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วมันก็ยังรวดเร็วกว่ามาก
สำหรับอาวุธ เม็ดยา หินิญญา และอื่น ๆ ที่ได้รับจากการลงชื่อเข้าใช้ สิ่งเ่าั้กองพะเนินอยู่ภายในมิติเก็บของ และไม่สามารถประเมินค่าของสิ่งเหล่านี้ได้
สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและหลัวชิงเซียน แม้จะไม่มีความสนิทสนมหลังจากที่ล้างพิษเสร็จสิ้นในคืนนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองก็เริ่มคุ้นเคยถึงการมีอยู่ของกันและกัน
มันเป็่ชีวิตที่สงบและงดงาม!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับวันที่สงบสุขของหนิงฝานแล้ว โลกภายนอกกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน...
3K
