เหล่าทหารกล้าในกองทัพมนุษย์เดือดพล่าน!ทหารนับไม่ถ้วนชูแขนขึ้นโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งพละกำลังในร่างกายทั้งหมดกลายเป็เสียงคำรามกึกก้องที่ะโดังออกมาจากกลางใจพวกเขา!
พระผู้เป็เ้าชนะแล้ว!!
ขวัญกำลังใจของเหล่าทหารมนุษย์พลันลุกโชนดั่งเปลวเพลิงร้อนแรงอาวุธในมือพวกเขาถูกชูขึ้นสูง
“ฮูเร่!” คล้ายกับทั่วแผ่นดินเต็มไปด้วยป่าเหล็กกล้าส่งเสียงคำรามกู่ร้องใส่อย่าง้าบุกโจมตีกองทัพปีศาจ!
กองทัพปีศาจพลันตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวังาาโครงกระดูกแอนดรูว์กรีดร้องอย่างหมดหวัง “กูเตริโอพ่ายแพ้แล้ว ข้าว่าแล้วว่าไม่อาจมีชัยเหนือพระผู้เป็เ้าได้พวกเราจบสิ้นแล้ว!!” เสียงะโดังลั่นของเขาสะท้อนอยู่กลางอากาศราวกับฝันร้ายทำให้กองทัพปีศาจที่เดิมก็จิตใจหวั่นไหวยิ่งกระวนกระวายและหวาดกลัวมากขึ้นทัพทหารเริ่มไม่สงบดั่งเกลียวคลื่น!
“หุบปากเน่าเหม็นของเ้าไปซะ!!ท่านกูเตริโอต่างหากที่ไม่มีวันพ่ายแพ้!!!” จู่ๆก็มีมือขาวเนียนราวกับหยกกระชากผมแห้งหยาบกระด้างของแอนดรูว์เอาไว้สตรีเรือนผมสีนิลถักเปียสูงที่ทั้งร่างอยู่ภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมสีแดงจ้องเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
นี่คือเนเฟอร์ติติสตรีผู้มีหลายฐานะ
นักเวทหญิงผู้เลอโฉมที่สุดในปฐีนักดาบอัจฉริยะผู้ที่มีพร์มากที่สุดแห่งจักรวรรดิผังเต๋อหนึ่งในผู้แข็งแกร่งของผู้ฝึกฝนทั้งมนตราและวรยุทธ์ที่มีเพียงไม่กี่คนในแผ่นดินผู้เป็ที่รักของกลุ่มอิลลูมินาติ เป็บุคคลที่ผู้คนบนโลกเลื่อมใสศรัทธาแต่ฐานะเหล่านี้ล้วนต้องเติมคำว่า “เคยเป็” เอาไว้ข้างหน้า
เนเฟอร์ติติที่อายุยี่สิบปีบังเอิญพบกับกูเตริโอแล้วได้ประลองฝีมือกัน นางที่ชื่อเสียงเกริกก้องเป็ฝ่ายปราชัยราบคาบเนเฟอร์ติติจึงได้เริ่มเล่าเรียนเวทมนตร์แห่งความตายภายใต้การหลอกล่อของกูเตริโอเนื่องจากความอยากรู้อยากเห็นในเื่เวทมนตร์คาถาที่ไม่เคยรู้มาก่อนกับความเคารพนับถือที่มีต่อผู้แข็งแกร่ง
นางตกลงสู่ด้านมืดอย่างรวดเร็วกระทั่งดาวตกที่เร็วที่สุดก็ไม่อาจเทียบได้ความเฉลียวฉลาดและพร์ของนางทำให้นางก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วภายในโลกแห่งผู้วายชนม์
ระยะเวลาเพียงแค่หนึ่งปีหลังจากนั้นสตรีผู้เป็ที่โปรดปรานของ์ก็หายตัวไปจากโลกมนุษย์ และแทนที่ด้วยนักเวทหญิงผู้เก่งกาจเชี่ยวชาญเวทมรณาคนหนึ่ง
ศิษย์เพียงคนเดียวและเป็ที่น่าภูมิใจของกูเตริโอมือขวาที่แข็งแกร่งที่สุด นายหญิงผู้เลอโฉม เหล่าลูกสมุนของกูเตริโอจึงขนานนามให้นางด้วยความยำเกรงว่า“ราชินีแม่มดปีศาจ!”
ราชินีแม่มดปีศาจเนเฟอร์ติติเพิ่งจะประสบกับการกัดกร่อนจากแสงศักดิ์สิทธิ์แต่นางกลับเหมือนไม่ได้รับผลกระทบอันใดเลยสักนิดเดียว ในทางตรงกันข้ามนางกลับเปี่ยมไปด้วยจิติญญาแห่งการต่อสู้ พลังอำนาจชวนให้ตื่นตะลึงดวงตานางถลึงมองาาโครงกระดูกมือที่จิกเรือนผมแห้งกระด้างของแอนดรูว์เอาไว้มีประกายแสงของเหล่าดวงวิญาณจางๆกระบี่ในมือขวาชี้มาทางเขา
าาโครงกระดูกกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง“สตรีปัญญาอ่อนคนรักของเ้าจบสิ้นแล้ว เ้าไม่แหกตาดูบ้างรึไง!!”
“เ้า!!” เนเฟอร์ติติโกรธจัด ชูดาบเล่มยาวขึ้นสูงหมายมาดจะจ้วงแทงใส่เบ้าตาดำมืดของแอนดรูว์!
แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงตู้มดังขึ้นกลางอากาศเป็ระลอก ทั้งคู่ตกตะลึงแล้วหันไปมองพร้อมกัน
จึงเห็นว่ากระบี่ในมือเทพเ้าค่อยๆยกขึ้น ปลายกระบี่ทรงพลังน่าสะพรึงกลัวฟาดฟันลงมาอีกครา!
พลังและความเร็วในการฟาดฟันครานี้ของกระบี่รวดเร็วและรุนแรงมากกว่าคราแรกหลายส่วนมวลอากาศรอบด้านถูกกระบี่นี้สูบไปจนเกลี้ยง ฝุ่นควันหนาแน่นพลันสลายไปเงาร่างดำทะมึนโเี้ที่ยืนตระหง่านเผชิญหน้ากับพระผู้เป็เ้าโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวปรากฏให้เห็น! แม้ว่าจะอยู่ไกลมากจึงไม่มีใครเห็นสีหน้าท่าทางของเขาได้ชัด แต่เสี้ยวพริบตานั้นเงาร่างโดดเดี่ยวนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าบนใบหน้าเขาจะต้องมีรอยยิ้มบ้าคลั่งและหยิ่งยโสประดับอยู่แน่นอน
เพราะนี่คืุ์เพียงคนเดียวที่สามารถต่อสู้กับพระผู้เป็เ้าได้!
ฟึ่บ!เคียวมรณะผ่านภาอีกครั้งเพื่อต้านรับดาบทองทรงพลัง!
“กูเตริโอ!ราชันของพวกเรา!! เขาไม่ได้พ่ายแพ้จริงๆ ด้วย!!!” เนเฟอร์ติติตัวสั่นอย่างตื่นเต้นชูดาบขึ้นสูง แล้วโห่ร้องออกมา!
กองทัพปีศาจพลันเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง!
กองทัพปีศาจที่เพิ่งประสบกับความสิ้นหวังเมื่อครู่กลับค้นพบด้วยความดีใจเป็บ้าเป็หลังว่าราชันของพวกเขาถึงกับเผชิญหน้ากับการโจมตีของพระผู้เป็เ้าได้โดยไม่มีทีท่าว่าจะเป็ฝ่ายปราชัย!
กองทัพมนุษย์ที่เพิ่งจะเคลื่อนพลบุกโจมตีกลับชะงักฝีเท้าลงภายใต้ความรู้สึกหวาดผวา
ท่ามกลางแสงสีขาวไร้ที่สิ้นสุดบนผืนฟ้ามีหมอกควันทมิฬลึกล้ำกลุ่มหนึ่งไม่ว่าแสงสว่างที่ไร้ขอบเขตจะเจิดจ้าแสบตาเพียงใดก็ไม่อาจกลืนกินเมฆาทมิฬก้อนนี้ได้
ไม่มีเมฆก้อนใดบนผืนฟ้าที่สมบูรณ์เพราะพวกมันล้วนอยู่ภายใต้สองขุมพลังอันแข็งแกร่ง ผืนดินแตกระแหงราวกับแห้งแล้งมาเนิ่นนานนางคร่ำครวญเสียงสั่นเพราะพลังอำนาจอันน่าหวาดกลัวของโลกใบนี้
ขอบฟ้าอันไกลโพ้นปรากฏคลื่นแสงงดงามเจิดจรัสภายใต้สองขุมพลังแข็งแกร่งไม่มีใครแยกได้ชัดเจนว่าพวกมันมีสีอะไรกันแน่ บางทีอาจจะเป็สีแดง สีเหลือง สีขาวหรือสีดำ แต่ละสีผสมปนเปเข้าด้วยกัน ดิ้นรนต่อสู้ ยื้อยุดฉุดกระชากบางครั้งก็กระจายตัวเป็สายรุ้งที่ทอดตัวลงมาจากฟากฟ้าบางครั้งก็รวมตัวกันราวกับงูเหลือมที่รัดแน่น
ทุกคราที่ดาบใหญ่ของพระผู้เป็เ้าฟาดฟันลงมาล้วนให้ความรู้สึกฟ้าจะถล่มดินจะทลายการที่ดาบใหญ่ปะทะกับเคียวมรณะของกูเตริโอก็เปรียบเสมือนูเาสองลูกชนกันดั่งคลื่นั์โหมซัดสาด ทุกครั้งที่ปะทันกัน ปฐีจะสั่นครั้งหนึ่งหัวใจของผู้คนก็เต้นระรัวรุนแรงเช่นกัน
ดาบใหญ่ของพระผู้เป็เ้าฟาดฟันลงมาพร้อมกับสายฟ้าพิโรธจาก์เสียงฟ้าร้องอึกทึกครึกโครมไปทั่วราวกับลมพายุฝนก่อตัว ยามที่สายฟ้าผ่าลงบนพื้นดินไม่ว่าจะเป็พื้นที่กองทัพมนุษย์หรือทะเลปีศาจล้วนกลายเป็ความว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่มาก่อน
พลังมหาศาลเช่นนี้ทำให้ผู้คนยำเกรงจนมิอาจต้านทานได้!
ทว่าดาบใหญ่กับเคียวมรณะยังคงฟาดฟันกันต่อไปครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม!!
กูเตริโอยังคงยืนตระหง่านไม่ล้มลงอยู่ตรงนั้น!
พระผู้เป็เ้าพิโรธถึงขีดสุดพระองค์ไม่มีทางอนุญาตให้มีใครบนโลกมนุษย์รอดชีวิตจากดาบพิโรธไปได้!พระองค์ฟาดฟันดาบยาวใส่กูเตริโออย่างบ้าคลั่ง!
กูเตริโอกัดฟันประคับประคองตนเองให้เผชิญหน้ากับพลังอำนาจที่ทำลายล้างโลกนี้เอาไว้อย่างยากลำบากเรือนผมเขายุ่งเหยิง ราวกับหมู่อสรพิษกำลังเริงระบำในอากาศกลิ่นอายชั่วร้ายที่วนอยู่รอบตัวเขาทวีความกำเริบเสิบสานมากขึ้นเรื่อยๆหมอกทมิฬเื้ักลายเป็เสื้อคลุมตัวหนึ่งที่ปลิวไสวราวกับธงรบกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาต้านรับแสงสีทองเอาไว้นั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ!
ไม่ว่าจะเป็กองทัพมนุษย์หรือปีศาจทุกคนล้วนมองดูการปะทะกันของขุมพลังมหาศาลด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออกไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่สามารถประจันหน้ากับพลังอำนาจเช่นนี้ได้อย่างทัดเทียม
แม้กระทั่งเนเฟอร์ติติที่เข้าใจในพลังอำนาจของกูเตริโอเป็อย่างดีก็ยังต้องตกตะลึงนางมองเงาร่างโดดเดี่ยวท่ามกลางเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าอึ้งๆ ครู่หนึ่ง แล้วพลันตวัดดาบเล่มยาวในมือะโเสียงดังสะท้านฟ้าะเืดินออกมาว่า “เพื่อราชัน จงสังหารให้ราบคาบ!! กูเตริโอจะต้องชนะ!!!”
เงาร่างแดงเพลิงพลันพุ่งตัวออกจากกองทัพดำทะมึนของปีศาจราวกับเปลวไฟร้อนระอุที่ส่งตรงจากนรกภูมิเนเฟอร์ติติควบดวงิญญาม้าที่ไม่มีวันตายพุ่งนำเข้าสู่กองทัพมนุษย์ที่มีผู้คนมากมายทันที!!
กองทัพปีศาจตะลึงพวกมันมองราชินีแม่มดปีศาจในชุดแดงเพลิงที่ควบม้าบุกโจมตีกองทัพมนุษย์คนเดียวอย่างอึ้งๆ!
“ฆ่า!!!”
ไม่รู้ว่าเป็เพราะการที่กูเตริโอสามารถต้านรับพระผู้เป็เ้าได้มอบความกล้าไม่มีที่สิ้นสุดให้กับพวกมันหรือว่าการบุกโจมตีด้วยตัวคนเดียวอย่างกล้าหาญของเนเฟอร์ติติทำให้พวกมันมั่นใจว่าจะเป็ฝ่ายมีชัย!ทันใดนั้นกองทัพปีศาจพลันเคลื่อนพลโจมตีกองทัพมนุษย์ราวกับน้ำหลากที่ไหลบ่าจากประตูเปิดปิดน้ำ
ทหารโครงกระดูกก้าวเดินไปข้างหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงจัดเตรียมทัพเป็แบบแผนสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มองดูแล้วไกลสุดลูกหูลูกตา ราวกับเกลียวคลื่นสีขาวแห่งความโกรธเกรี้ยวทีโถมเข้าใส่เหล่าผีดูดเืกลายร่างเป็ค้างคาวบินวนบนท้องฟ้าจนมืดมิดราวกับสระน้ำวนดำมืดนับไม่ถ้วน ัโครงกระดูกส่งเสียงขู่คำรามะเืเลือนลั่นทะยานตัวโผบินเพื่อเปลี่ยนท้องฟ้าให้กลายเป็สนามรบของพวกมันภายใต้คำสั่งของาาโครงกระดูก
กองทัพปีศาจที่อยู่ตรงข้ามเคลื่อนพลโจมตีกองทัพมนุษย์เองก็ส่งเสียงโห่ร้องที่เปี่ยมไปด้วยจิติญญาแห่งการต่อสู้ภายใต้การนำทางของแสงสว่างของพระผู้เป็เ้าเหล่านักรบแกว่งไกวดาบยาว ทหารม้าควบม้าศึกเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆนักรบัร่ายเวทมนตร์ พาัทะยานขึ้นสู่ท้องนภากระแสน้ำเชี่ยวกรากสองสายปะทะกันอย่างรุนแรงในเสี้ยวพริบตา!!
ทันใดนั้นมนุษย์ก็พ่ายแพ้อย่างน่าสังเวชใจ แขนขาหักไม่เหลือชิ้นดีเศษเืเนื้อปลิวว่อนอย่างมืดฟ้ามัวดิน!!
หากมีใครสักคนที่สามารถยืนมองเชิงเขานามิเบียลงมาจากจุดสูงสุดบนโลกก็จะค้นพบว่าโลกมนุษย์วุ่นวายโกลาหลเหมือนนรกบนดิน ทุกคนล้วนมีสีหน้าดุร้ายยิ่งกองทัพปีศาจเป็ดั่งเช่นสายน้ำเชี่ยวกรากที่กระทบเข้ากับปราการเหล็กของกองทัพมนุษย์และเหมือนกับฟองคลื่นที่แตกกระเซ็นหายไปอย่างรวดเร็วจากนั้นคลื่นที่ดุร้ายยิ่งกว่าก็ถาโถมเข้าใส่แนวรบที่มั่นคงของกองทัพมนุษย์ระลอกแล้วระลอกเล่า
กองทัพมนุษย์พยายามโจมตีกลับสุดความสามารถท่ามกลางการโจมตีอย่างแ่าพวกเขาห้าวหาญไม่หวั่นกลัว สังหารศัตรูอย่างกล้าหาญแต่เมื่อทุกสมรภูมิรบมีคนตายคนหนึ่ง พวกเขาก็ค้นพบด้วยความสิ้นหวังว่าคนผู้นั้นได้กลายเป็หนึ่งในสมาชิกกองทัพปีศาจหันกลับมาคำราม เข่นฆ่าสหายร่วมรบในอดีตทันที
กองทัพปีศาจดูเหมือนจะมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆส่วนกองทัพมนุษย์ก็ร่อยหรอลงไปทุกที...
กูเตริโอกระอักเืออกมาคำหนึ่งภายใต้การโจมตีอันรุนแรงของพระผู้เป็เ้า เขาแทบจะร่างแตกเป็เสี่ยงๆ
เขาแสยะยิ้ม“ซาเตลีเอ๋ย!เ้าจบสิ้นแล้ว! เ้าจะทนไปได้นานสักแค่ไหนเชียว”
เหล่าพระคาร์ดินัลรอบกายพระสันตะปาปาซาเตลีล้มตายหมดแล้วพวกเขาล้วนชีพจรแตกสลายจากไปทีละคน เพื่อมอบพลังมหาศาลให้กับซาเตลีทั้งหมด เป็การสนับสนุนพลังมหาศาลซึ่งเป็ค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายในการอัญเชิญพระผู้เป็เ้าลงมายังโลกมนุษย์ทุกวินาที
กูเตริโออาจจะพ่ายแพ้สิ้นชีพภายใต้การโจมตีอย่างบ้าคลั่งของพระผู้เป็เ้าแต่ซาเตลีก็ค่อยๆ สูญเสียพลังชีวิตไปเช่นกัน!ความจริงแล้วการต่อสู้ของกูเตริโอกับพระผู้เป็เ้าในท้ายที่สุดก็คือการต่อสู้กันของพระสันตะปาปาแห่งแสงธรรมและราชันเนโครแมนเซอร์ทั้งสองคนที่ต่อสู้กันอยู่กำลังยืนหยัดเป็ครั้งสุดท้ายใครที่สามารถยืนหยัดได้เป็คนสุดท้าย ผู้นั้นก็เป็ฝ่ายได้รับชัยชนะ!
เหล่าพระคาร์ดินัลรอบกายซาเตลีต่างสิ้นชีพกันหมดแล้วแต่มือขวาที่แข็งแกร่งที่สุดของกูเตริโอเพิ่งจะเข้าสู่สมรภูมิรบ
เสียงตูมดังขึ้นจากการปะทะกันอย่างรุนแรงของดาบทองคำและเคียวทมิฬอีกครั้ง!หลังจากหมอกควันเลือนหาย เงาร่างแดงเพลิงก็ปรากฏตัวขึ้นบนยอดเขานามิเบียเงียบๆเนเฟอร์ติติลากเสื้อคลุมสีแดงเพลิงที่ปลิวสะบัด มือหนึ่งถือดาบมือหนึ่งกอบกุมก้อนพลังสีขาวเอาไว้ แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม
กูเตริโอถูกดาบเมื่อตะกี้โจมตีจนกระอักเืออกมาทั่วร่างเ็ปเจียนตาย เขาฝืนประคองร่างเอาไว้ แล้วสูดลมหายใจลึกขณะที่มองซาเตลีซึ่งอยู่ไม่ไกลนักอย่างอาฆาตแค้น!
“ไอ้แก่นี่จะยืนหยัดอีกนานแค่ไหนกัน!!”เนื่องจากการโจมตีอันแสนบ้าคลั่งของพระผู้เป็เ้าทำให้กูเตริโอเริ่มจะทนไม่ไหวบ้างแล้วอย่างไรเสียก็ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถทนรับพลังของพระผู้เป็เ้าได้!
เนเฟอร์ติติค่อยๆก้าวเข้าไปในสมรภูมิรบ นางมอบไปรอบๆ ก็เห็นว่ารอบด้านเต็มไปด้วยหลุมลึกและเศษซากหินวิหารแห่งแสงสว่างที่สูงตระหง่านกลายเป็เศษซากกำแพงหิน นางถอนหายใจเล็กน้อย “เื่ทั้งหมดนี้ควรจะจบลงได้แล้ว!”
จู่ๆกูเตริโอก็ััได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นข้างกาย เขาพลันหันหน้าไปก็เห็นเงาร่างงดงามยืนอยู่ข้างหลังเขา นางอมยิ้มบางๆ ขณะมองเขาจากที่ไกลๆ
เสี้ยววินาทีที่หันหน้ากลับไปสายตาของคนทั้งคู่ที่จับจ้องซึ่งกันและกันนั้นคล้ายกับได้ย้อนผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
“เนเฟอร์!!” กูเตริโอดีใจ พลางชี้นิ้วไปทางซาเตลี แล้วเอ่ยเสียงดังว่า “เ้ามาพอดีเลย! ช่วยปลดปล่อยอาจารย์ของเ้าให้เป็อิสระเถอะ!”
เนเฟอร์ติติจ้องมองอดีตอาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้กับตนเองดาบยาวในมือนางปรากฏคลื่นแสงสีแดง “ตามบัญชา นายท่านของข้า! ราชันเนโครแมนเซอร์ผู้ยิ่งใหญ่...”
เนเฟอร์ติติเดินผ่านร่างกูเตริโอไปอย่างช้าๆเมินเฉยต่อสายฟ้าที่ผ่าลงมาข้างตัวนาง เฉกเช่นเดินเล่นอยู่ในสวนนางเดินไปตรงหน้าซาเตลี พลางถอนหายใจเบาๆ แล้วชูดาบขึ้น “ข้าขอโทษ ท่านอาจารย์...”
ใบหน้าซาเตลีเผยรอยยิ้มบางๆริ้วรอยลึกบนใบหน้าจางลงราวกับได้หลุดพ้น “ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าจะต้องมีวันนี้! ลงมือเถอะ!”
“ในที่สุดในที่สุดก็รอจนถึงวันนี้ ในที่สุดเผ่าปีศาจก็ไม่ต้องทุรนทุรายเอาชีวิตรอดในมุมมืดอีกต่อไปพวกเราสามารถสูดลมหายใจบนโลกได้อย่างเปิดเผยและร้องเพลงได้...” กูเตริโอหัวเราะลั่น
“ใช่...”
เนเฟอร์ติติแย้มรอยยิ้มบางดาบยาวในมือพลันเสือกแทงทะลุทรวงอกของกูเตริโอทันที!!
18K
![Moonlight of Darkness: ผมคือจิ้งจอก แห่งแดนสนธยา [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574420750_21656090.webp)
